Στίβεν Μίλερ: Tο μεσαίο δάχτυλο του προέδρου

Είναι ο παλαιότερος συνεργάτης του Τραμπ και αυτός που αναδείχθηκε σταδιακά στον πιο στενό και πιστό σύμβουλό του. Ξεκίνησε από τη βάση της πυραμίδας, ως ακροδεξιό ταλεντάκι που ανακάλυψε ο Στιβ Μπάνον και το προσέλαβε σε ρόλο λογογράφου.

Δέκα χρόνια αργότερα, βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας: είναι ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, δηλαδή και τύποις πλέον ο πιο ισχυρός άνθρωπος δίπλα στον Τραμπ. Αν λάβουμε υπ’ όψιν τι εκπροσωπεί πολιτικά, ιδεολογικά, ακόμη και ηθικά, ο Στίβεν Μίλερ είναι επίσης το μεσαίο δάχτυλο του Τραμπ, που το υψώνει ως απάντηση στους νικητές των εκλογών. Τους λέει, δηλαδή, ότι αψηφά την εκλογική συντριβή του και, για να μη μένει αμφιβολία, προάγει στην πιο κρίσιμη θέση στον Λευκό Οίκο τον μόνο άνθρωπο που μπορεί να είναι χειρότερος από τον ίδιο. Γιατί μπορεί να νομίζουμε ότι με τον Ντόναλντ τα έχουμε δει όλα, πιστέψτε με όμως ο Μίλερ είναι ο κακός εαυτός του Τραμπ με αναβολικά.

Αν προσπαθήσω να συνοψίσω τι είναι ο μόλις 41 ετών Μίλερ και πώς τα κατάφερε ως εκεί, θα έλεγα ότι σταδιοδρόμησε προκαλώντας σκοπίμως τη σφοδρή αντιπάθεια για τις ακραίες και συχνά απάνθρωπες θέσεις του. Η αντιπάθεια που προκαλεί στους άλλους είναι ο τρόπος που διάλεξε για να ξεχωρίσει – ίσως επειδή δεν έχει άλλον. Αυτό κάνει από μικρός, από μαθητής στο σχολείο – που ήταν βεβαίως ιδιωτικό, γιατί γεννήθηκε σε οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια Εβραίων της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια.

Υπάρχει βίντεο από εκείνα τα χρόνια, στο οποίο τον βλέπουμε, σε μαθητική συνέλευση, να υποστηρίζει ότι οι μαθητές δεν πρέπει να πετάνε οι ίδιοι τα σκουπίδια τους, αλλά τη δουλειά αυτή να την κάνουν οι φροντιστές και οι θυρωροί. Σε άλλο βίντεο, τον βλέπουμε να υποστηρίζει τα βασανιστήρια για τους τρομοκράτες, προτείνοντας μάλιστα τη μέθοδο του ακρωτηριασμού των δαχτύλων. Με αυτό τον τρόπο,  δηλαδή με την πρόκληση του εξτρεμισμού στην πιο χυδαία και πορνογραφική εκδοχή του, ο Μίλερ απορροφήθηκε στον κόσμο των ακροδεξιών ΜΜΕ, μετά τις σπουδές στο πανεπιστήμιο Duke, την εποχή που το κίνημα του «Tea Party» («Pee Party», για τους αντιπάλους) ήταν στην ακμή του.

Τον έχουν πει από «ατύχημα της φύσης» μέχρι «αρουραίο των αποχωρητηρίων», όμως η περίπτωσή του έχει και μια κωμικοτραγική διάσταση, που ακούγεται σαν ανέκδοτο. Μπορείτε να φανταστείτε Εβραίο Ναζί; Αυτός είναι ο Στίβεν Μίλερ. Από τα μαθητικά χρόνια του, είναι οπαδός της ιδεολογίας της Λευκής Υπεροχής και, ως γνήσιος ρατσιστής, έχει στρέψει το μένος του κατά των Λατίνων. Είναι χαρακτηριστικό της ψυχοπαθολογίας του ότι, όταν του συνέβη αυτό, ανακοίνωσε στον τότε καλύτερο φίλο του ότι έπρεπε να διακόψουν τη φιλία τους, επειδή ήταν λατινοαμερικάνικης καταγωγής. Έκανε, δηλαδή, αυτό που θα περίμενε και ο Φύρερ από ένα μέλος της Ναζιστικής Νεολαίας. (Εδώ χρειάζεται μια εξήγηση για το ρατσιστικό μένος ειδικά κατά των Λατίνων. Ο γνήσιος ρατσιστής, βλέπετε, χρειάζεται τους μαύρους, διότι από την αντίθεση αντλεί το αίσθημα της βλακώδους υπεροχής του. Ο ενδιάμεσος όμως, ο μελαμψός, ο μελαχρινός, ο σκούρος, όπως θέλετε πείτε τον, αυτός είναι το αληθινό πρόβλημα για τον ρατσιστή, επειδή τον μπερδεύει…)

Ναζιστικά πρότυπα

Δεν σταματούν εκεί όμως οι αναλογίες με ναζιστικά πρότυπα. Ως σύμβουλος του Τραμπ για θέματα μετανάστευσης, έχει προτείνει δημοσίως τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για παράνομους μετανάστες, καθώς και τη μαζική απέλασή τους με τρένα, «ώστε να αποθαρρύνονται όσοι σκοπεύουν να τους μιμηθούν». Με άλλα λόγια, όπως εκτοπίζονταν οι Εβραίοι της Ευρώπης από τους Ναζί, για «μετεγκατάσταση» στα ανατολικά. Ομως δεν κλείνει τελείως την πόρτα της μετανάστευσης στις ΗΠΑ, υπό την προϋπόθεση ότι οι μετανάστες θα προέρχονται από την Αυστραλία, τη Βρετανία και τη Νέα Ζηλανδία. (Περιέργως, παραλείπει την Ιρλανδία. Μάλλον θα έχει προηγούμενα μαζί τους…)

Ο Μίλερ είναι ο αρχιτέκτονας της μεταναστευτικής πολιτικής τόσο κατά την πρώτη όσο και κατά την τρέχουσα προεδρική θητεία του Τραμπ. Ηταν επίσης από τους βασικούς διαμορφωτές του «Project 2025», που ήταν το οιονεί πρόγραμμα του MAGA για το ενδεχόμενο της επιστροφής του Τραμπ στην εξουσία.

Πρωτοβουλίες του ήταν η απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ σε μουσουλμάνους γενικώς, η οποία ανακλήθηκε, μόλις διαπιστώθηκε στην πράξη πόσο ηλίθια ιδέα ήταν, όπως επίσης και η απόφαση που επέτρεπε τον αποχωρισμό παιδιών από τους γονείς του στις απελάσεις. Αυτά ήταν τα επιτεύγματά του στην πρώτη τετραετία του Τραμπ. Στη δεύτερη, δικό του όραμα που έγινε πράξη ήταν οι φρικαλέες σκηνές των ανθρωποκυνηγητών του ICE, με αποκορύφωμα τις δολοφονίες αμερικανών πολιτών. Για τον λόγο αυτόν, δεν ντράπηκε να υπερασπιστεί και μάλιστα με προκλητική επιθετικότητα τις εν ψυχρώ δολοφονίες, κατηγορώντας τους δολοφονηθέντες ως τρομοκράτες.

Έπειτα από αυτά, ίσως συμφωνήσετε μαζί μου ότι δύο πράγματα δεν μπορεί να είναι τυχαία στην περίπτωση του νέου προσωπάρχη του Λευκού Οίκου. Το ένα είναι ότι δεν έχει φίλους, ούτε και είχε ποτέ στη ζωή του, ενώ πρόσωπα του περιβάλλοντός του από το παρελθόν, όπως ο ραβίνος του, αλλά και μέλη της οικογενείας του, τον έχουν αποκηρύξει.

Το δεύτερο είναι ότι, αν του φορέσουμε μυωπικά γυαλιά με στρογγυλό και διάφανο κοκάλινο σκελετό και του προσθέσουμε επίσης ένα μουστακάκι θυρωρού δεκαετίας 1930, τότε έχουμε μπροστά μας έναν σωσία του Χάινριχ Χίμλερ! Ισως το πιο τρομακτικό όμως στην περίπτωση του Μίλερ είναι ότι πολλαπλασιάζεται. Εχει παντρευτεί μια επίσης θεότρελη ακροδεξιά και μαζί έχουν αποκτήσει τρία παιδιά, τα καημένα…