Ο εγκέφαλος της σαύρας

Είναι αλήθεια ότι οι περίφημες βελόνες των δημοσκοπήσεων δεν κινούνται ανοδικά, αλλά τρεμοπαίζουν πότε λίγο πάνω, πότε λίγο κάτω κ.ο.κ.

Και δεν είναι να πεις κιόλας ότι η αντιπολίτευση στερείται ταλέντου. Θαυμάζω τόσο καιρό πώς έχουν καταφέρει μια τόσο σοβαρή υπόθεση όσο αυτή του καλωδίου για την ηλεκτρική σύνδεση της Κύπρου να την έχουν εκφυλίσει σε φάρσα, του είδους που ανεβάζουν περιστασιακοί θίασοι δευτερότριτων τηλεαστέρων, για αρπαχτές, το καλοκαίρι στην επαρχία.

Με όσα τραγελαφικά έχουμε ζήσει στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ότι στη συγκεκριμένη φάρσα πρωταγωνιστούν τα δύο άκρα. Λες και ζωντάνεψε ξανά η πλατεία, με την άνω και την κάτω πλευρά της.

Πάνω η Ακροδεξιά με τη Χαζοδεξιά (παραλλαγή της πρώτης, αλλά στη διανοουμενίστικη εκδοχή της), κάτω η Άκρα Αριστερά σε όλες τις παρδαλές εκδοχές της. Τι ζητούν ακριβώς και τι επιδιώκουν, δεν μπορούν να το εξηγήσουν, είναι κάτι που πάντα κυμαίνεται αναλόγως των περιστάσεων.

Αν προσπαθούσα να το συμπυκνώσω, θα έλεγα ότι αμφότερα τα άκρα θα ήθελαν από την ελληνική κυβέρνηση να ενεργήσει κατά τρόπο που αγνοεί παντελώς την Τουρκία, σαν να μην υπάρχει καν στον χάρτη. Φυσικά, αν συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο, η χώρα μας θα έχανε το δίκιο της και οι διεθνείς εταίροι της θα την εγκατέλειπαν στη συγκεκριμένη υπόθεση.

Αυτό επιδιώκουν όμως. Η αποτυχία του εγχειρήματος είναι το ζητούμενο. Δεν τους απασχολεί μάλιστα αν η αποτυχία είναι εθνική, τους αρκεί να είναι κυβερνητική.

Θεωρούν ότι, αν αποτύχει ο Μητσοτάκης, το όφελος για το έθνος θα είναι μεγαλύτερο από την πραγματοποίηση της υποβρύχιας σύνδεσης της Κύπρου με το ηλεκτρικό δίκτυο της Ευρώπης.

Κατορθώνουν, δε, να φτιάχνουν ένα κλίμα ανησυχίας, μια ατμόσφαιρα φόβου ενός απροσδιόριστου επερχόμενου κινδύνου, το οποίο τελικά καταφέρνει να επιβληθεί, καθώς όλοι αναγκαστικά συμμετέχουν: τόσο εκείνοι που προσπαθούν να εξηγήσουν και να βάλουν το θέμα στις πραγματικές διαστάσεις του (γιατί δεν γίνεται να μένουν αναπάντητοι τόσο εξωφρενικοί ισχυρισμοί) όσο και οι άλλοι που ολοφύρονται κινδυνολογώντας.

Το ατυχές, βέβαια, είναι οι παράπλευρες απώλειες, δηλαδή ότι παρασύρονται στη φασαρία και οι αθώοι. Εκείνοι, δηλαδή, που δεν έχουν λόγο να εμπλακούν στη διαμάχη, ίσως μάλιστα να μην την καταλαβαίνουν, αλλά καταβάλλουν φιλότιμη προσπάθεια να δείξουν ότι καταλαβαίνουν.

Συγκεκριμένα, το ΠΑΣΟΚ, που δεν μπαίνει μεν στον πυρήνα της διαμάχης, αλλά συμμετέχει στην καλλιέργεια του κλίματος καχυποψίας, ζητώντας από την κυβέρνηση να αποκαλύψει κάποιες μυστικές συνεννοήσεις και τρέχα γύρευε.

Υπέκυψαν μάλλον στην πίεση του περιβάλλοντος και των ομοίων τους. Είδαν τους άλλους να τρέχουν και έτρεξαν κι αυτοί, μη χάσουν. Συμβαίνει, όταν λείπει η αναγκαία αυτοπεποίθηση.

Το πραγματικό κίνητρο των ετερόκλητων δυνάμεων του δεξιού και του αριστερού συντηρητισμού, που θέλουν στα ελληνοτουρκικά τη ρητορική του πολέμου σε συνδυασμό με τη διπλωματική αγκύλωση, είναι το προσωπικό συμφέρον τους και τίποτε περισσότερο.

Συντηρούν τον ρόλο τους και τον βιοπορισμό τους με την εθνικιστική υστερία, επειδή είναι απείρως ευκολότερο να κάνεις πολιτική εξάπτοντας τα ένστικτα στον εγκέφαλο της σαύρας, παρά με τη λογική. Τόσο απλό είναι.

Είναι η αντίσταση των κατεστημένων συμφερόντων, που έχουν ριζώσει γύρω από το τέλμα των ελληνοτουρκικών και τρέφονται από τη διατήρησή του.

Ο δικός τους Ντόναλντ!

Νομίζω ότι στο χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος, στη θαλασσοφίλητη Κύπρο, τους κλήρωσε ο πρώτος λαχνός. Λέγεται Τζον Χριστοδούλου και τα κυπριακά ΜΜΕ τον χαρακτηρίζουν δισεκατομμυριούχο.

Δηλώνει ότι, αν αποφασίσει να διεκδικήσει την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις επόμενες εκλογές, είναι σίγουρος ότι θα κερδίσει.

Το σκέφτεται όμως ακόμη, επειδή τέτοια απόφαση συνεπάγεται προσωπικές θυσίες, αν τον παρακαλέσουν όμως λίγο, υποψιάζομαι ότι θα υποκύψει. Δίνει προτεραιότητα στις οικονομικές συνεργασίες της Κύπρου με τους γείτονες και, φυσικά, θέλει να βοηθήσει τους φτωχούς – διατύπωση τόσο αόριστη και ανούσια, που προδίδει την άγνοιά του για το θέμα.

Αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι στις σχετικές δηλώσεις ακούγεται να χρησιμοποιεί συχνά τη φράση «θέλω να έχω τον έλεγχο», υποψιάζομαι ότι η Κύπρος απέκτησε τον δικό της Ντόναλντ Τραμπ. Άντε και στα δικά μας, εμείς οι Ελλαδίτες!