Μέρες καριέρας

Στην Ελλάδα, η πρωθυπουργία ήταν σχεδόν πάντα υπόθεση των λεγόμενων «κοινοβουλευτικών ανδρών». Η έκφραση δεν σημαίνει απλώς ότι κάποιος εκλέγεται.

Περιγράφει πολιτικούς που έβλεπαν τη Βουλή ως πηγή της νομιμοποίησής τους. Και που τη γούσταραν, για να το πούμε απλά. Λαμπρό παράδειγμα ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που μπήκε στη Βουλή το 1946 και αποχώρησε σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα, έχοντας μια κοινοβουλευτική παρουσία θρυλική.

Ο κοινοβουλευτισμός είναι και ταυτότητα. Γι’ αυτό και όσοι έχασαν την εξουσία γύρισαν στα έδρανα κανονικά. Συνήθως δε ύστερα από ήττες γίνονται καλύτεροι, χρησιμότεροι. Διότι η πολιτική για τους κανονικούς πολιτικούς δεν σταματά, είναι μια άσκηση διαρκής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει, μάλλον, άλλη αντίληψη. Στο συνέδριο Greece Talks το απόγευμα της Τρίτης, ανακοίνωσε ότι με το τέλος της πρωθυπουργίας του θα τελειώσει και η κοινοβουλευτική του διαδρομή. Κάποιοι το διάβασαν ως έλλειψη προσκόλλησης στην καρέκλα.

Στην πραγματικότητα είναι το αντίθετο. Η βουλευτική έδρα, αυτό που κάποτε θα πρέπει να θυμηθούμε ότι είναι η ύψιστη τιμή της λαϊκής αντιπροσώπευσης, πλέον παρουσιάζεται ως εξάρτημα της εξουσίας. Αξίζει όσο είναι χρήσιμη σε στόχους καριέρας, π.χ. ώσπου σε κάνει πρωθυπουργό. Οπότε αν χάσεις, δεν έχει κάποιο νόημα πια.

Την ίδια ώρα που τα έλεγε αυτά, στην Ολομέλεια, φάνηκε τι σημαίνει αυτή η αντίληψη στην πράξη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ζητούσε να μάθει τι περιέχει η γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία για το καλώδιο κι αυτή η άσκηση κοινοβουλευτικού ελέγχου αντιμετωπίστηκε ως «εθνικά επιζήμια».

Η σκηνή δεν ήταν παραφωνία. Ήταν το ύφος μιας διακυβέρνησης. Από το 2019, η εξουσία συγκεντρώθηκε στο επιτελικό κράτος του Μαξίμου, όπου γράφονται, ελέγχονται και αποφασίζονται σχεδόν τα πάντα και στη Βουλή φτάνει το τελικό προϊόν για επικύρωση, νομοσχέδια – τούβλα με εκατοντάδες διατάξεις και βραδινές τροπολογίες, που συζητούνται με διαδικασίες – εξπρές.

Η Ώρα του Πρωθυπουργού, που θα έπρεπε να είναι η εβδομαδιαία λογοδοσία του, έγινε σπάνιο γεγονός, που ο ίδιος προγραμματίζει όποτε τον βολεύει.

Ας ξαναπούμε, λοιπόν, ότι «κοινοβουλευτικός άνδρας» δεν είναι όποιος κάθεται στα έδρανα. Είναι όποιος δέχεται τον ρόλο τους στη δημοκρατία. Με αυτό το κριτήριο, ο Πρωθυπουργός δεν μας ανακοίνωσε ότι θα φύγει από τη Βουλή. Μας ενημέρωσε ότι δεν μπήκε ποτέ πραγματικά.