Θέμης Πάνου: Τι γράφει στον παλαιότερο εαυτό του

Πολλά χρόνια πριν είχα γράψει ένα γράμμα, σε κάποια αγαπημένη, που δεν απάντησε. Εκτοτε αποφεύγω τέτοιες απόπειρες, εξάλλου δεν μου ζήτησε κανείς να του γράψω τι σκέφτομαι και τι νιώθω, πώς περνάω, κ.λπ. οι άνθρωποι δεν γράφουν πια γράμματα ο ένας στον άλλον, είναι πιο εύκολο να μιλάει κανείς απευθείας, για την ακρίβεια ο χρόνος επικοινωνίας έχει σχεδόν μηδενιστεί, μπορείς να πεις καλημέρα σε κάποιον που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά κι αυτό να δώσει μεγάλη χαρά, όπως έδιναν άλλοτε τα γράμματα του ταχυδρομείου που έφταναν για να μεταφέρουν νέα που είχαν ήδη παλιώσει. Τα γραπτά δεν λένε όλη την αλήθεια, ούτε και τα «προφορικά» βέβαια.

Ενα γράμμα σε σένα, λοιπόν, είναι μια πράξη κάπως αμήχανη, θα προτιμούσα να σε συναντούσα, και να κοιταζόμασταν κι ό,τι κατάλαβες κατάλαβες. Ετσι κι αλλιώς πολλά δεν έχω να σου πω, όχι γιατί δεν συνέβησαν εν τω μεταξύ πολλά, όμως διστάζω, μήπως οι λέξεις δεν θα είναι οι κατάλληλες, ώστε να καταλάβεις τι μεσολάβησε. Ο κόσμος δεν είναι αυτό που πιστεύεις, και για να σου πω την αλήθεια, ίσως να μην ήθελες να είσαι στη θέση μου, γατί τον τελευταίο καιρό ο κόσμος στα καλύτερά του δεν είναι, κι αυτό με φοβίζει αρκετά.

Υστερα να σου πω ότι εάν με συναντούσες σίγουρα θα με αναγνώριζες, δεν αλλάζουμε και πολύ από την εικόνα των σωμάτων που μας έφεραν στον κόσμο. Ας πούμε ότι έγινα μια εκδοχή σου, προσπάθησα τουλάχιστον, έζησα μια καλή ζωή ως τώρα, κέρδισα τα προς το ζην, κάνοντας μια εργασία, που για τους άλλους δεν είναι εργασία ακριβώς, έτσι πιστεύουν, εμένα όμως μου έδωσε πολλές χαρές, και πολλές δυσκολίες, αλλά με βοήθησε να μάθω τον εαυτό μου και τους άλλους, μου έμαθε να βλέπω τους άλλους αλλιώς, να τους προσέχω να τους ακούω, και άλλα πολλά που δεν είναι της παρούσης. Μια δύσκολη εργασία, πολύ δύσκολη, κι όσοι νομίζουν πως το δυσκολότερο στη δουλειά του ηθοποιού είναι να αποστηθίζει λέξεις δεν έχουν τίποτα καταλάβει.

Νομίζω πολύ θα χαιρόσουν αν μάθαινες πως η εργασία μου αυτή, ο βιοπορισμός μου, με πήγε σε όλο τον κόσμο, ή στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα που λένε, ταξίδεψα πολύ και είδα ότι οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού, έχουν τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους φόβους, αισθάνονται και καταλαβαίνουν, ερωτεύονται και στεναχωριούνται, χαίρονται και παθαίνουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και εμείς, είναι και αλλιώτικοι ταυτόχρονα κι αυτό είναι μοναδικό, αλλά είναι άνθρωποι όλοι, και αξίζει κανείς, να αγωνίζεται για να ζουν καλά όσο γίνεται όλοι οι άνθρωποι, δεν του αξίζει να μην απολαμβάνουν μια καλή ζωή, αυτά… κάπως έχω να σου πω… τα τετριμμένα… στο είπα, «κρύβουν τα γραπτά»…

Ο Θέμης Πάνου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Από τις 17 έως τις 19 Οκτωβρίου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» που συν-σκηνοθετεί με τη Βίλια Χατζοπούλου στον χώρο Η της Πειραιώς 260