Η αμαρτία της ισχυρής μνήμης

Πριν από 60 χρόνια, ο χημικός Γκόρντον Μουρ προέβλεψε ότι ο αριθμός των τρανζίστορ που θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα τσιπ θα διπλασιαζόταν κάθε δύο χρόνια. Είχε δίκιο. Σήμερα, πολλά smartphones, υπολογιστές και μια εποχή τεχνητής νοημοσύνης αργότερα, ο νόμος του Μουρ έχει φτάσει στα όριά του. Εδώ έρχεται η Τερέζα Χε Τίνγκμπο, πρόεδρος της επιχείρησης ημιαγωγών της Huawei: Μόλις πρότεινε σε διεθνές συνέδριο έναν εναλλακτικό τρόπο διασφάλισης ότι τα τσιπ θα συνεχίσουν να κερδίζουν ισχύ και απόδοση χωρίς να χρειάζεται να συρρικνώνεται συνεχώς το τρανζίστορ: προτείνει τη μείωση του χρόνου που χρειάζεται το ηλεκτρικό σήμα για να ταξιδέψει μεταξύ των εξαρτημάτων ενός μικροκυκλώματος. Ο ανταγωνισμός γεννά ιδέες που αλλάζουν την βιομηχανία.

Τον είδαμε να σερβίρει, μαζί με την οικογένειά του, άπορους στα Σεπόλια λίγο πριν γίνει γνωστή η μεταγραφή του στους Μαϊάμι Χιτ. Επειτα από 13 χρόνια μπασκετικής ιστορίας στο Ουισκόνσιν, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μετακομίζει στη Φλόριντα. Θα φορέσει τη φανέλα με την οποία μεγαλούργησε ο ΛεΜπρόν Τζέιμς και θα συνεργαστεί με τον άνθρωπο που άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο χτίζονται οι ομάδες: τον Πατ Ράιλι που έχει κερδίσει 9 πρωταθλήματα ΝΒΑ ως παίκτης, προπονητής, βοηθός και διοικητικός ηγέτης. Προφανώς, υπάρχουν πολλοί λόγοι για την απόφαση της μετακίνησης, αλλά σίγουρα ο δημιουργός της λεγόμενης «heat culture» που βασίζεται στους άξονες «κορυφαία φυσική κατάσταση, σκληρή δουλειά, πειθαρχία, ομαδικότητα», αποτέλεσε δέλεαρ για τον Γιάννη.

Η «Ιφιγένεια στο Σπλοτ» είναι ένας συγκλονιστικός σύγχρονος μονόλογος του ουαλού συγγραφέα Γκάρι Οουεν, που μεταφέρει τον αρχαίο ελληνικό μύθο της θυσίας της κόρης του Αγαμέμνονα στο υποβαθμισμένο προάστιο Σπλοτ του Κάρντιφ – εστιάζει σε μια άνεργη νεαρή γυναίκα, την Εφη, που ζει στα όρια της περιθωριοποίησης, της βότκας και της σκληρής λιτότητας. Αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί η κινηματογραφική μεταφορά του, στην ουαλική γλώσσα, υπό τους ύμνους των βρετανών κριτικών. «Κάθε φορά που γίνονται περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, οι άνθρωποι που είναι πιο ευάλωτοι, που εξαρτώνται από αυτές τις υπηρεσίες, υφίστανται τα χειρότερα», λέει η πρωταγωνίστρια Λέιζα Γκουένλιαν. «Η λιτότητα έχει γίνει η κανονικότητα. Τα πράγματα χειροτερεύουν». Θυσίες χωρίς ούριο άνεμο.

«Το πιο δραματικό πράγμα είναι η αντιστροφή των ρόλων: Με τη γήρανση των γονιών μας αρχίζουμε να γινόμαστε, εν μέρει, «ο φροντιστής του ατόμου που κάποτε μας φρόντιζε». Η Αντρεα Κότοου στο τελευταίο της βιβλίο παρατηρεί ότι γύρω μας, λόγω της έλλειψης κατάλληλων κοινωνικών δομών, βλέπει όλο και περισσότερα παιδιά να φροντίζουν τους άρρωστους, ηλικιωμένους γονείς τους υπό δύσκολες συνθήκες. «Κάποιος θα μπορούσε να το θεωρήσει αυτό ως ένα είδος κοσμικής δικαιοσύνης: είναι η σειρά μου να δώσω πίσω εκείνο που μου δόθηκε. Και πρόκειται επίσης για το πώς οι ηλικιωμένοι γίνονται ξανά σαν παιδιά. Και έτσι, στη φροντίδα τους πολλές από τις δικές μας αντιφάσεις και περιορισμούς έρχονται στο προσκήνιο».