Ψυχολογικός πόλεμος αντί δημοσίου διαλόγου;

Στην αρχή ακουγόταν σαν άποψη υπεραισιόδοξων κομματικών, μαθημένων να εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα. Μετά άρχισε να κυκλοφορεί ως εκτίμηση σχολιαστών που ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την τεκμηρίωσή της. Ομως πλέον, φαίνεται να υιοθετείται επισήμως από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό με μια ευκολία που ξαφνιάζει.

Γιατί πράγματι ξαφνιάζει το γεγονός ότι εμφανίζεται πεπεισμένος πως στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές το κυβερνών κόμμα θα εξασφαλίσει την αυτοδυναμία συγκεντρώνοντας μάλιστα από την πρώτη κιόλας Κυριακή ένα ποσοστό αντίστοιχο του 38,5% που συγκέντρωσε το «Μένουμε Ευρώπη»  στο δημοψήφισμα του 2015.

Παράδοξος συλλογισμός, όταν είναι γνωστό ότι έκτοτε κύλησε πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες των ποταμών της ελληνικής επικράτειας που, εκτός από φθορά,  έφεραν πλείστες όσες μεταβολές τόσο της οικονομικοκοινωνικής πραγματικότητας όσο και των διαθέσεων της κοινής γνώμης.

Το κομματικό σύστημα κατακερματίστηκε. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο διερράγη. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που το μεταρρυθμιστικό προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη άρχισε να θολώνει, και μια νέα πλειοψηφία πολιτών να σχηματίζεται, διατεινόμενη ότι το 2019 περνούσε καλύτερα. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονταν. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός παραδεχόταν ότι το πολυδιαφημισμένο επιτελικό κράτος απέτυχε να περιορίσει τις περιώνυμες παθογένειες του παλιού κακού πελατειακού κράτους. Οσο για το κράτος δικαίου, δεχόταν αλλεπάλληλα πλήγματα.

Τα σκάνδαλα και η διαφθορά σκαρφάλωναν στην κορυφή των προβλημάτων της καθημερινότητας. Το κυβερνητικό success story περί την οικονομία δεν αφορούσε παρά μια κοινωνική μειοψηφία που νέμεται, εκτός των άλλων, τα δισεκατομμύρια που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διερευνά με ποιον τρόπο διατέθηκαν, ενώ το ελληνικό Δημόσιο καταβάλλει υπέρογκα πρόστιμα κακοδιαχείρισης.

Στα ρήγματα που παρουσιάζει εδώ και καιρό η νεοδημοκρατική κομματική βάση στον χώρο της νεολαίας και του αγροτικού κόσμου προστέθηκαν οι αβαρίες που υπέστη το ευρωπαϊκό προφίλ της κυβέρνησης σε συνέχεια της πληθώρας των απευθείας αναθέσεων και των τριβών με την ευρωπαία  εισαγγελέα.

Με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια να εξαντλεί την αγοραστική δύναμη όχι μόνον των πιο ευάλωτων αλλά και των ευρύτερων μεσοστρωμάτων, είναι απορίας άξιο πώς η ηγεσία μιας παράταξης που, εκτός από τη συνοχή της, έχει χάσει από τις τελευταίες εκλογές, τουλάχιστον δέκα μονάδες εκλογικής επιρροής, επιμένει ότι ο στόχος της αυτοδυναμίας είναι εφικτός και μάλιστα από την πρώτη κιόλας Κυριακή.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι τον χορό της κομματικής υπεραισιοδοξίας άνοιξε πρώτος ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλώντας για νίκη του ΠΑΣΟΚ έστω και με μια ψήφο. Ακολουθεί πια και ο Αλέξης Τσίπρας θεωρώντας εύλογο, μετά την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στις δημοσκοπήσεις, να περιμένει και την κατάκτηση της εξουσίας, αν όχι στις πρώτες, τουλάχιστον στις επαναληπτικές εκλογές.

Τίποτα φυσικά δεν μπορεί να αποκλεισθεί εκ προοιμίου σε ένα τόσο ευμετάβλητο πολιτικό περιβάλλον όπως είναι αυτό που διαμορφώνεται υπό συνθήκες συνεχιζόμενης διεθνούς αναταραχής και κατακερματισμού του εγχώριου κομματικού συστήματος. Πολλώ δε μάλλον όταν τα κλειδιά των εξελίξεων θα βρεθούν στα χέρια του άγνωστου αριθμού των πολιτών που θα αποφασίσουν για αγνώστους προσώρας λόγους να σηκωθούν από τον καναπέ για να κινηθούν προς άγνωστες πολιτικές κατευθύνσεις.

Το πιθανότερο πάντως δεν είναι να το κάνουν για να διαιωνίσουν τη μεταρρυθμιστική άπνοια που οι κυβερνώντες βαφτίζουν πολιτική σταθερότητα, όπως παρατήρησε η Τζίνα Μοσχολιού στο προσφυές σημείωμά της της περασμένης Τετάρτης. Ούτε για να διαιωνίσουν την κυριαρχία των μονοκομματικών κυβερνήσεων.

Πολύ δε λιγότερο πιθανό είναι οι πολίτες να επηρεαστούν από έναν κομματικό ανταγωνισμό που εφεξής θα αναπτύσσεται με όρους ψυχολογικού πολέμου, όπως είναι αυτοί που δημιουργούν με την υπεραισιοδοξία τους οι πολιτικοί αρχηγοί. Πολλώ δε μάλλον, όταν δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι όροι αυτοί προσφέρονται για την προσέγγιση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής