Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μόλις 52 ετών αλλά τα παλιά χρόνια, όταν βγήκε η παροιμία «O λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του», θα θεωρούνταν γέροντας πια. Άρα μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε με αφορμή πρόσφατα γεγονότα: τη δήλωσή του ότι «τις τράπεζες έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς, την επόμενη ημέρα των εκλογών· όχι να αφήσουμε να μας εκβιάζουν με τη διαρροή των καταθέσεων» και με την απόφασή του να ονοματίσει ΕΛΑΣ το νέο του κόμμα.
Ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κανείς για τη δράση του ΕΛΑΣ, είναι βέβαιο ότι ο «Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός» ήταν στρατός που έκανε πόλεμο. Ανεξάρτητα από το αν οι καταθέσεις είναι μεγάλες ή μικρές, σε τράπεζες κρατικές ή ιδιωτικές, συστημικές ή μικρές, οι καταθέσεις είναι πλούτος των πολιτών, ιδιωτικός πλούτος. Ο κ. Τσίπρας φαντάζεται τον εαυτό του επικεφαλής στρατού και να ελέγχει όλον τον πλούτο της κοινωνίας.
Οι «κύκλοι» αυτών που τον περιστοιχίζουν έσπευσαν να τον αθωώσουν δηλώνοντας πως «έπιασε το κόλπο τους», το παλιό κλασικό διαφημιστικό μότο «σημασία δεν έχει τι γράφουν για σένα αλλά να γράφουν σωστά το όνομά σου». Όλη η Ελλάδα έμαθε αμέσως το όνομα του νέου κόμματος γιατί ήταν προκλητικό.
Μπορούσαν να βρεθούν και άλλα προκλητικά ονόματα: «Ζωή του Παιδιού», ΑΝΕΛ, ΚΤΕΛ, ΕΔΑ, ΕΡΕ, «Ολυμπιακή Αεροπορία». Αλλά στο φαντασιακό του κ. Τσίπρα αριστερή πολιτική, κατά το λενινιστικό «εξηλεκτρισμός και σοβιέτ», σημαίνει «Βελουχιώτης και τράπεζες». Αγώνας για «το δίκιο και τη λευτεριά» και «εθνικοποίηση των καταθέσεων», έλεγχος των πανίσχυρων αρμών της ισχύος και του πλούτου. Χρησιμοποιώντας αυτά τα δύο θα μπορέσει να επιβάλει αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, δημοκρατία και τα υπόλοιπα προαιώνια πανανθρώπινα αιτήματα – αυτός, εδώ και τώρα.
Δείχνει την άκρως συγκρουσιακή άποψη, τη μιλιταριστική άποψη που έχει για την πολιτική. Δεν μας αποκαλύπτει «αριστερή ταυτότητα» η «έκπληξη» του τίτλου – πολεμοχαρή ταυτότητα αποκαλύπτει. Ούτε η σοσιαλδημοκρατία ούτε καν η ριζοσπαστική ευρωπαϊκή αριστερά ούτε οι οικολόγοι, όλοι αυτοί που θέλει να συνασπίσει, φαντασιώνονται εαυτούς πολέμαρχους.
Πρόκειται για ελληνοκεντρική ακραία ανάγνωση –το περίφημο «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού»– αυτού που μέρος της μετακομμουνιστικής Αριστεράς –το εμπνεόμενο από τον ναζί θεωρητικό Καρλ Σμιτ– αποκαλεί «αγωνιστική δημοκρατία»: ανάγει στενά «το πολιτικό» στον ανταγωνισμό – που είναι ιστορική (οντολογική επιπλέον…) αναγκαιότητα και όχι δυνατότητα που μπορεί να απομακρυνθεί μέσω της έλλογης διαπραγμάτευσης των αντιπαρατιθέμενων μερών.
Ο κ. Τσίπρας επανέρχεται τέτοιος που ήταν, υποσχόμενος επανάληψη των συγκρούσεων και εδραίωση της φτώχιας που φέρνουν οι συγκρούσεις.
