Mεγάλωσε στο Τζάκσον του Μισισίπι, σε ένα περιβάλλον δηλητηριασμένο από τον ρατσισμό, όπου δίδασκαν τους ανθρώπους ότι οι φυλετικές διακρίσεις ήταν η φυσική κατάσταση των πραγμάτων. Τους συνομηλίκους του που ζούσαν στην άλλη πλευρά του κόσμου, πάλι, τους δίδασκαν ότι ο σταλινισμός ήταν η φυσική κατάσταση των πραγμάτων. Κι εκείνοι σε δηλητηριασμένο περιβάλλον μεγάλωναν.
Τι συμπέρασμα έβγαλε ο Ρίτσαρντ Φορντ ύστερα από τόσες δεκαετίες; Στην ερώτηση αυτή, γράφει η Corriere della Sera, ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας σκυθρώπιασε, έσκυψε το κεφάλι και χαμήλωσε τον τόνο της φωνής του. «Η απάντηση που βρήκα, και τη σκέφτηκα πολύ, δεν μ’ αρέσει, είναι μια σκοτεινή απάντηση, αλλά δεν έχω άλλη. Η απάντησή μου είναι πως η ανθρώπινη φύση είναι η εξής: εντοπίζουμε μια ομάδα που αποφασίζουμε ότι είναι κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από εμάς, που πρέπει να το φοβόμαστε, να το κρατάμε μακριά. Και τότε όλα τα υπόλοιπα – οι διακρίσεις, η βία – γίνονται φυσιολογικά. Συνέβαινε όταν ήμουν παιδί στο Μισισίπι, συμβαίνει τώρα στην Αμερική με τον Τραμπ».
Ο 84χρονος συγγραφέας του «Καναδά» και της «Ημέρας Ανεξαρτησίας» βρίσκεται σήμερα στο Μιλάνο για να εγκαινιάσει τις «Διαλέξεις Φελτρινέλι» με την ανάγνωση μερικών σελίδων από το καινούργιο του βιβλίο («How I got on»), ένα δοκίμιο εκατό σελίδων που ξεκινά με την ερώτηση: πώς μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο όπου η πολιτική είναι τόσο ανέντιμη; Για το βιβλίο αυτό θα μιλούσε και στη συνέντευξή του στην Corriere, αλλά η συζήτηση πήρε γρήγορα άλλη τροπή, γιατί έτσι είναι φτιαγμένη η ζωή, τα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις, και το πιο διασκεδαστικό είναι ότι πολλές φορές δεν το καταλαβαίνεις καν ότι συμβαίνουν.
Ο Φορντ έπιασε να μιλάει έτσι για τον αμερικανό συγγραφέα Νέλσον Αλγκρεν («Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι»), που είχε δώσει μια διάλεξη το 1973, κι εκείνος δεν είχε αυτοκίνητο για να πάει να τον ακούσει, κι έτσι έκανε ωτοστόπ εν μέσω χιονοθύελλας. Ο Αλγκρεν ήταν ένας άνθρωπος ταπεινός, που πάντα έδειχνε νευριασμένος, και είχε μια θυελλώδη σχέση με τη Σιμόν ντε Μποβουάρ που τελείωσε άσχημα γιατί εκείνη δεν ήθελε να αφήσει τον Σαρτρ, και καλά έκανε γιατί ο Αλγκρεν ήταν ταπεινός και πάντα έδειχνε νευριασμένος.
Εντάξει Ρίτσαρντ, αλλά πες μας τώρα για τον Τραμπ. «Κατάλαβα τον άνθρωπο Τραμπ διαβάζοντας με μεγάλο ενδιαφέρον μια βιογραφία του Στάλιν. Ναι, ο ένας γεννήθηκε φτωχός κι ο άλλος πλούσιος, αλλά το ταμπεραμέντο τους είναι παρόμοιο, το εγώ τους, η ανικανότητα να ανεχθούν όχι τον αντίλογο, αλλά τον διάλογο. Ο Στάλιν σκότωνε τον κόσμο, ο Τραμπ δεν πυροβολεί τους συνεργάτες του, όταν όμως κάποιος τον απογοητεύει πέφτει για πάντα σε δυσμένεια. Κατάλαβα τον Τραμπ χάρις σε ένα βιβλίο για τον Στάλιν».
