Πολλοί μυρίζουν τον φόβο του ΠΑΣΟΚ για την ΕΛΑΣ. Από τη νούμερο ένα της ελασίτικης επικοινωνιακής βιτρίνας, η οποία διαπίστωσε ότι το Κίνημα επιτίθεται στο κόμμα της επειδή αισθάνεται πως απειλείται, μέχρι τον τσάρο της Οικονομίας, που νιώθει ότι «ο Ανδρουλάκης κάνει οντισιόν για αρχηγός του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ». Κάτι ανάλογο ψυχανεμίζονται κι όσοι ακούνε τον πράσινο πρόεδρο να καταφεύγει στο πιο πολυφορεμένο κλισέ της κομματικής αντιπαράθεσης: την καταγγελία των «εξαρτήσεων» από «ισχυρά συμφέροντα».
Ή να φωνάζει πως «κάποιοι δεν κάνουν δημοσκοπήσεις αλλά χειραγώγηση της κοινής γνώμης» – και να δηλώνει ότι η άποψή του «τεκμηριώνεται και από τις τελευταίες εκλογές, κάποιοι ανέβαζαν τεχνηέντως τον ΣΥΡΙΖΑ για να συσπειρωθεί η ΝΔ». Την πασοκική αγωνία διαβάζουν ακόμη και αναγνώστες των ανακοινώσεων της Χαριλάου Τρικούπη, οι οποίοι παρατήρησαν τις προάλλες πως η αξιωματική αντιπολίτευση επικαλέστηκε – χωρίς κανένα ίχνος ειρωνείας – την αυθεντία του Προκόπη Παυλόπουλου, ως προσωπικότητας της κεντροδεξιάς παράταξης, προκειμένου να στηλιτεύσει το νέο εκλογικό σύστημα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Οι δε λάτρεις της σημειολογικής ανάλυσης πρόσεξαν ότι ο επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ αρχίζει σήμερα περιοδείες από το Καρπενήσι, την κωμόπολη που είναι χτισμένη στις πλαγιές του Βελουχίου.
Χωρίς φίλτρο
Ντιβάνι
Κάθε μια από τις παραπάνω αντιδράσεις φανερώνει ότι στους επόμενους μήνες ο ανταγωνισμός για τη δεύτερη θέση θα διεξάγεται με εγκάρδιο μίσος. Τι κι αν έμπειροι εκλογολόγοι συνιστούν ψυχραιμία; Ή επιμένουν πως οι μετρήσεις οι οποίες θα καταγράψουν τις τάσεις δεν είναι αυτές που αναμένονται το επόμενο χρονικό διάστημα; Τα νούμερα που θα προκύψουν τον Σεπτέμβριο θα δώσουν μια πρώτη ιδέα για την έκβαση της μάχης ΠΑΣΟΚ κι ΕΛΑΣ, λένε. Επομένως, το πρώτο έχει χρόνο να συνειδητοποιήσει ότι η κόλασή του δεν είναι η δεύτερη. Ο πραγματικός του εχθρός είναι ο ίδιος του ο αντιπολιτευτικός εαυτός. Μια ψυχρή αποτίμηση των δημοσκοπικών διαφανειών (όλων των εταιρειών) της τελευταίας τριετίας δείχνει πως το ΠΑΣΟΚ δεν κατόρθωσε να εκμεταλλευτεί την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ, την τσιπρική αγρανάπαυση ή τη δυσαρέσκεια πολλών ψηφοφόρων για τη ΝΔ. Δεν πέτυχε να καλλιεργήσει έστω την προσδοκία πως είναι έτοιμο να ξαναγίνει ο άλλος πόλος. Σύμφωνα με ορισμένους, απ’ αυτήν την αποτυχία σε ένα παιχνίδι χωρίς αντίπαλο στον ευρύτερο χώρο του πηγάζει η ανησυχία (την οποία δεν κρύβει) για την επάνοδο Τσίπρα. Αν αποφεύγει το ντιβάνι της κομματικής αυτοψυχανάλυσης και δεν αποδεχτεί την ευθύνη του για ό,τι του συμβαίνει, λοιπόν, δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτα.
