Μάσιμο Καντίνι στα «ΝΕΑ»: «Χρειαζόμαστε το παρελθόν για να φτιάξουμε κάτι νέο»

Σκύβει με προσοχή για να διορθώσει πάνω στην κούκλα την τουαλέτα που φορούσε η Μαρία Κάλλας το βράδυ εκείνο του 1959 που γνώρισε τον Αριστοτέλη Ωνάση στο Λονδίνο. Ελέγχει κάθε λεπτομέρεια με το βλέμμα του. Προσπερνά τις μισάνοιχτες κούτες με όσα φορέματα δεν έχουν βρει ακόμη τη θέση τους στην αίθουσα των περιοδικών εκθέσεων του κεντρικού κτιρίου του Μουσείου Μπενάκη, με την άνεση που θα κινούνταν στο ατελιέ του. Και τίποτα στον απλό τρόπο του δεν θυμίζει ότι έχει στο βιογραφικό του δύο διαδοχικές υποψηφιότητες (2021 και 2022) για Οσκαρ (για τα κοστούμια των ταινιών «Πινόκιο» και «Σιρανό», ανάμεσα σε δεκάδες άλλες διεθνείς διακρίσεις, ούτε ότι είναι εκείνος που σχεδίασε τα κοστούμια για την τελετή έναρξης των φετινών Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων Μιλάνου – Κορτίνας.

Είναι ο ιταλός ενδυματολόγος Μάσιμο Καντίνι Παρίνι. Και βρίσκεται στην Αθήνα καθώς για πρώτη φορά θα εκθέσει 18 από τα κοστούμια που σχεδίασε για την ταινία «Μαρία» σε σκηνοθεσία Πάμπλο Λαραΐν από τα 60 που φόρεσε η Αντζελίνα Τζολί, ορισμένα εκ των οποίων αποτελούν αντίγραφα των αυθεντικών της Μαρίας Κάλλας.

Ορισμένα άλλα όμως – εκείνα που αφορούν την καθημερινότητά της ειδικά στα τελευταία χρόνια της ζωής της – σχεδιάστηκαν από τον ιταλό «αρχαιολόγο της μόδας», όπως τον αποκαλούν, ο οποίος επιχείρησε να εντρυφήσει στην προσωπικότητα και την ψυχολογία της ντίβας της όπερας – όταν εκείνη πλέον μόνη και απογοητευμένη, μακριά από την εικόνα του μύθου που τη συνόδευε επί μακρόν – για να τα διαμορφώσει.

Ηταν η στιγμή που χρειάστηκε να καταφύγει στη συλλογή του, η οποία περιλαμβάνει 6.000 ενδύματα. «Υπάρχουν δύο φορέματα της Κάλλας στη συλλογή μου. Ηταν τα πρώτα που πήγα να αγγίξω όταν μου τηλεφώνησαν για να συμμετάσχω στην ταινία. Δεν ήθελα όμως να τα χρησιμοποιήσω διότι είναι πια μουσειακά αντικείμενα. Ηταν μεγάλη τύχη ότι η Κάλλας φωτογραφήθηκε και κινηματογραφήθηκε τόσο πολύ. Δεν ήταν δύσκολο να μεταφέρω τα ρούχα της στο σήμερα. Η μόνη δυσκολία ήταν η δεκαετία του ’70, διότι τότε είχε σχεδόν αποσυρθεί και δεν γνωρίζουμε πώς ντυνόταν στις τελευταίες μέρες της ζωής της. Εκεί φαντάστηκα ότι ήμουν ο τελευταίος της στιλίστας. Και ελπίζω, αν μπορούσε να δει το αποτέλεσμα να ήταν ευχαριστημένη», λέει στα «ΝΕΑ» και μας δείχνει ένα λευκό χειροποίητο ρούχο σπιτιού που σχεδίασε ειδικά για την περίσταση.

Εκατό ταινίες

Τώρα που βλέπει συγκεντρωμένα τα κοστούμια της ταινίας θα έκανε αλλαγές; «Ναι. Δεν είμαι ποτέ ευχαριστημένος με ό,τι κάνω. Δεν μου αρέσει να βλέπω τις ταινίες μου, γιατί πάντα φοβάμαι μήπως δω ότι κάτι δεν το έκανα σωστά. Είμαι ο πρώτος και πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου», λέει ο Μάσιμο Καντίνι Παρίνι, που φέτος γιόρτασε την εκατοστή του ταινία. «Για μένα το σινεμά είναι εργαλείο. Το χρησιμοποιώ για να ξαναδημιουργήσω το παρελθόν, για να αναδημιουργήσω πράγματα που αγαπώ. Δεν υπήρξα ποτέ υπηρέτης ενός συστήματος, ενός σκηνοθέτη ή μιας ηθοποιού.

Μου αρέσει να ανακαλύπτω, να σώζω και να αποκαθιστώ παλιά ρούχα που διαφορετικά οι άνθρωποι θα τα πετούσαν. Γι’ αυτό κι έχω μια συλλογή που ξεκίνησα σε ηλικία 13 ετών, όταν ακόμη δεν υπήρχε ο όρος vintage. Ο κόσμος πετούσε πράγματα επειδή είχαν βγει από τη μόδα. Κι εγώ μάζευα, μάζευα, μάζευα. Με αποτέλεσμα να έχω 6.000 ενδύματα, από το 1630 έως περίπου το 1990-95, 40.000 αξεσουάρ και περισσότερες από 100.000 παλιές φωτογραφίες. Ισως κάποια στιγμή συστήσω μια “κοστουμοθήκη” – έναν χώρο, όπου ο κόσμος θα έρχεται και να μελετά τα ρούχα και την ιστορία τους».

Πώς βλέπει τη μόδα στην εποχή του Instagram; «Η μόδα, όπως την ξέραμε, δεν υπάρχει πια. Εχει γίνει παγκοσμιοποιημένη και ανακατεμένη. Είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα “της μόδας”. Στο παρελθόν επίσης οι σχεδιαστές έκαναν πραγματικές καινοτομίες. Σήμερα χρειαζόμαστε το παρελθόν για να φτιάξουμε κάτι νέο. Ζούμε σε μια εποχή αισθητικά στάσιμη, διότι είμαστε μολυσμένοι από υπερβολικά πολλές πληροφορίες», καταλήγει.