Θα εξομολογηθώ την αλήθεια μου. Συμφωνώ με όλα όσα εξήγγειλε η Μαρία Καρυστιανού για τη συνετή διακυβέρνηση της χώρας. Θέλω αύξηση συντάξεων – πλησιάζω και στο ηλικιακό όριο. Και βελτίωση των αποδοχών στο ΕΣΥ. Δέχομαι και την πρόκληση της παραγωγικής αυτονομίας αν και δεν είμαι απολύτως σίγουρος τι σημαίνει αυτό. Και η αναβάθμιση της εθνικής παιδείας με βρίσκει απολύτως θετικό. Ειδικά η αναφορά για ανάδειξη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μου προκαλεί ρίγη. Και στα εθνικά τα βρίσκουμε.
Θέλω και εγώ, όπως η Μαρία Καρυστιανού, μία χώρα ισχυρή που να κάνει παιχνίδι στην περιοχή χωρίς να προσδένεται στα άρματα των μεγάλων. Βέβαια η πρόεδρος δεν εξέφρασε αναλυτική άποψη για την Ουκρανία, αλλά αυτά θα τα δούμε στη συνέχεια. Και την οικογένεια θα στηρίξουμε και η ύπαιθρος θα ζωντανέψει από τις φωνές των παιδιών, αλλά και ο αθλητισμός θα ανασυγκροτηθεί. Το τελευταίο με γεμίζει ενθουσιασμό καθώς, εξ όσων γνωρίζω, η πρόεδρος διατηρεί καλή σχέση με τον ΠΑΟΚ. Ποιος, αλήθεια, μπορεί να διαφωνήσει με όλα αυτά; Αφού κατέβασα πάλι τα χειμωνιάτικα, να βρω μία σκούφια να την πετάω στον αέρα.
Η πρόεδρος είπε όλα τα σωστά. Αυτά που ακούς στο ταξί, στα καφενεία της επαρχίας, πάνω από τις μπιρίμπες, τα διαβάζεις με κεφαλαία γράμματα στα social media. Διότι στον κόσμο που περιγράφει η Μαρία Καρυστιανού, τα πάντα είναι απλά. Αρκεί να βρεις τους σωστούς, τίμιους ανθρώπους να τα εφαρμόσουν. Με μάτια που γυαλίζουν από τόλμη και καθαρά χέρια. Αρκεί να περιγράψεις τον κόσμο όπως θα ήθελες να είναι.
Οταν το κάνεις αυτό, είναι δύσκολο να σου απαντήσουν. Και αν σου πουν ότι τα λόγια σου πατούν στη σφαίρα του ανέφικτου, θα ζητήσεις την ευκαιρία σου για να αποδείξεις ότι βρίσκεσαι εντός πραγματικότητας. Ακαταμάχητη συνταγή. Η Μαρία Καρυστιανού συσκεύασε στη διακήρυξή της αυτό που σήμερα ορίζουμε ως αντισυστημικό λόγο. Και αν ζοριστεί σε καμιά ερώτηση για την προέλευση των πόρων που απαιτούνται, θα πει κάτι για τη φορολόγηση των υπερκερδών. Ετσι δεν γεννιούνται τα περισσότερα πολιτικά ρεύματα; Δεν λύνουν εξισώσεις. Απλώς σου λένε ότι δεν υπάρχουν εξισώσεις.
Ο Κολμπέρ στα σκουπίδια
Η εκπομπή του Στίβεν Κολμπέρ κατέβασε τον γενικό διακόπτη. Σκοτάδι. Τέλος. Και ο Λευκός Οίκος έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη. Ο Κολμπέρ είναι στο πλατό και μιλάει προς το κοινό. Ομως εμφανίζεται ο πρόεδρος Τραμπ. Τον βουτάει από το σακάκι και τον πετάει σε ένα κάδο σκουπιδιών. Δεν ξέρω αν αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε άλλη χώρα. Ενδεχομένως στη Ρωσία. Μόνο που εκεί δεν θα ήταν βίντεο. Θα ήταν πραγματικότητα. Και όχι με κάδο, αλλά με πολλούς ορόφους. Στην Ευρώπη θα ήταν αδιανόητο, θα σηκωνόταν τσουνάμι. Και στα μέρη μας, παρά τα όσα λέγονται περί ελευθερίας του Τύπου, αν ένας πολιτικός τολμούσε να κάνει τέτοιο θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι. Αλλά πλέον συμβαίνει το εξής: στο σύγχρονο επικοινωνιακό περιβάλλον, δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσεις. Αρκεί η εικόνα. Ο πρόεδρος πετάει έναν επικριτή του στα σκουπίδια. Το μήνυμα δεν αφορά τον Κολμπέρ. Αφορά αυτούς που ενδέχεται να ακολουθήσουν.
Playlist στο Θησείο
O Σταμάτης Κραουνάκης συνέθεσε τη μουσική επένδυση για το νέο ξεκίνημα του Αλέξη Τσίπρα, αύριο στο Θησείο. Ευτυχώς. Γιατί είναι ένα πρόβλημα και αυτό με τη μουσική. Διότι μπορεί να δηλώνεις αριστερός, αλλά η Καρυστιανού έπαιξε Μίκη στην πρεμιέρα της. Να παίξεις Μικρούτσικο ή να βάλεις τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου να τραγουδάει «του είπαν θα βάλεις το χακί» είναι, αν μη τι άλλο, κάπως ξεπερασμένα και, τέλος πάντων, χιλιοπαιγμένα. Να πάρεις την playlist του ΣΥΡΙΖΑ με το «First we take Manhattan»; Θα ξυπνήσει συνειρμούς, θα είναι σαν να προβάλεις το «Στο χιλιοστό» στις οθόνες. Θέλεις κάτι καινούργιο. Ο Σταμάτης, λοιπόν, είναι μια χαρά. Εν ανάγκη, φωνάζεις και την Τάνια την Τσανακλίδου που είναι του χώρου και λέει το «Μαμά γερνάω», επίσης του Σταμάτη.
H star της ημέρας
Ρωτήθηκε η Μόνικα Μπελούτσι για το πώς βιώνει την αναπόφευκτη πορεία προς το γήρας. «Υπάρχουν δύο επιλογές: ή γερνάς ή πεθαίνεις. Το ωραίο με την ηλικία μου είναι ότι σταματάς να είσαι στο επίκεντρο της προσοχής και γίνεσαι θεατής». Ναι, μάλλον έτσι είναι τα πράγματα. Αρκεί, όταν είσαι θεατής, να μη θυμάσαι όσα δεν έκανες και όσα έχασες όταν ήσουν πρωταγωνιστής.
