Συμπτωματικός, το πιθανότερο φυσικά, ή μη, ως προς το χρόνο, ο συμβολισμός είναι εξαιρετικά έντονος. Την ώρα που ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ βρισκόταν στην πολυσυζητημένη επίσημη επίσκεψή του στο Πεκίνο, ένα άλλο γεγονός απέσπασε αντιθέτως ελάχιστη προσοχή, εντελώς δυσανάλογη της πραγματικής σημασίας του: τα πρώτα τμήματα αμερικανικών στρατευμάτων εγκατέλειπαν την Ευρώπη.
Αυτή η διπλή κίνηση των ΗΠΑ, με θετική φορά προς την Κίνα και, αντίστροφα, με αρνητική φορά από την Ευρώπη, συνιστά ένα είδος οδικού χάρτη για τη διαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών τις επόμενες δεκαετίες. Και καθιστά σαφές ότι αυτές ουδεμία σχέση θα έχουν με ό,τι συνέβαινε μέχρι σήμερα· και ασφαλώς εις βάρος αποκλειστικά της Γηραιάς Ηπείρου, της οποίας η σημασία στην παγκόσμια ισορροπία ισχύος βρίσκεται πλέον σε ανεπίστρεπτη ελεύθερη πτώση.
Το ταξίδι Τραμπ στο Πεκίνο δεν έχει αποκωδικοποιηθεί στα αποτελέσματά του ως προς τα κύρια αμιγώς διμερή ζητήματα που προκαλούν εντάσεις στις σχέσεις των δύο από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις του σημερινού κόσμου. Πρόκειται για γρίφο, του οποίου οι απαντήσεις θα έρθουν μόνο με τον χρόνο. Και θα ήταν αφελές να θεωρήσει κάποιος ότι μία εντυπωσιακή υποδοχή και μερικές εκατέρωθεν αβρότητες θα μεταβάλουν την πραγματικότητα από τη μία στιγμή στην άλλη ή, ενδεχομένως, και ανεξαρτήτως χρόνου.
Το ερώτημα όμως είναι, αυτό δεν το γνωρίζουν οι δύο πρωταγωνιστές αυτού του ταξιδιού; Προφανώς ναι. Συνεπώς, η ουσία του πρέπει να αναζητηθεί πρωτίστως στην έναρξη μιας προσπάθειας προς τη σαφώς μακρινή κατεύθυνση, της επίλυσης των διαφορών τους. Ομως το κύριο βρίσκεται στην, όπως όλα δείχνουν, περίπου πλήρη ταύτιση απόψεων των δύο κρατών ως προς τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν σήμερα τον πλανήτη. Και πρωτίστως ως προς τον πόλεμο με το Ιράν όπου η σύμπλευση Ουάσιγκτον και Πεκίνου υπήρξε ουσιαστικά απόλυτη, κάτι που με τη γνωστή ρητορική του ο αμερικανός πρόεδρος είχε από μέρες προαναγγείλλει όταν έλεγε ότι «ο Σι Τζινπίνγκ θα μου κάνει μία μεγάλη αγκαλιά», αναφερόμενος στο άνοιγμα των Στενών, που όπως συχνά λέει «το κάνουμε και για την Κίνα και για όλο τον κόσμο».
Και ναι, αυτή την αγκαλιά, ο ηγέτης της Κίνας του την έκανε επί του θέματος με όλους τους τρόπους. Ομως όχι «δωρεάν»: ο Τραμπ αποκήρυξε ουσιαστικά την υπόθεση της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, κάτι που δείχνει ότι, όπως συμβαίνει ήδη στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα, έτσι γίνεται τώρα και με το Πεκίνο· οικοδομείται ένα νέο καθεστώς συμβίωσης και σε διμερές, αλλά και σε τριμερές επίπεδο. Λίγο μετά την αναχώρηση Τραμπ, η Κίνα υποδέχεται τον… Πούτιν. Και αυτό δείχνει πάρα πολλά για τη σαφή προσπάθεια των τριών υπερδυνάμεων του πλανήτη να χτίσουν μία νέα εποχή στις μεταξύ τους σχέσεις και, ως εκ τούτου, στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Τραμπ και Νετανιάχου αλλάζουν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής, ενώ, παράλληλα, ενταφιάζουν τις πυρηνικές ελπίδες του Ιράν. Και αυτό ουσιαστικά με τη Ρωσία και την Κίνα να παρέχουν την πλήρη στήριξή τους. Ομως, από όλη αυτή την κοσμογονικής κλίμακας μεταβολή λείπει κάτι: η Ευρώπη. Και λείπει επειδή ουδείς από τους πραγματικούς διαμορφωτές του μέλλοντός της τής αποδίδει σημασία μα, κατά βάθος, με μία κυρίως ιδιότητα: του καταναλωτή.
