Πρόκειται για σοβαρή στρέβλωση που αγνοεί τη δομική ανισότητα και το γεγονός ότι η έμφυλη βία είναι κοινωνικό φαινόμενο, όπως αναγνωρίζεται και σε διεθνή νομικά κείμενα που έχει υπογράψει η χώρα, μεταξύ των οποίων και η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, καθώς και την ευαλωτότητα των θυμάτων. Ο νόμος εγκλωβίζει γυναίκες και παιδιά, ενώ η έλλειψη εξειδικευμένων δικαστηρίων και δομών επιδεινώνει την κατάσταση.
Ενα παιδί μπορεί να καταγγείλει κακοποίηση και να εξεταστεί έπειτα από μήνες, ενώ στο μεταξύ ενδέχεται να έχει εκδοθεί απόφαση που το αποδίδει στον πατέρα. Διεθνείς φορείς, όπως η επιτροπή GREVIO που παρακολουθεί την εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, έχουν επανειλημμένα επισημάνει ότι δράστες ενδοοικογενειακής βίας χρησιμοποιούν τη λεγόμενη «γονεϊκή αποξένωση» για να αντιστρέψουν τους ρόλους και να αφαιρέσουν την επιμέλεια από τη μητέρα, καλώντας τα κράτη να απαγορεύσουν τη χρήση της και να εκπαιδεύσουν τους δικαστές – κάτι που δεν εφαρμόζεται επαρκώς.
Σήμερα, μια καταγγελία κακοποίησης μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε αφαίρεση επιμέλειας από τη μητέρα, παρότι η παιδική κακοποίηση είναι συχνή και σπάνια φτάνει στις Αρχές. Παιδιά που μιλούν συχνά δεν προστατεύονται επαρκώς και δεν έχουν πρόσβαση σε ψυχολογική υποστήριξη χωρίς συναίνεση του καταγγελλόμενου γονέα. Παράλληλα, ο νόμος επιβαρύνει κυρίως τις γυναίκες, επιτρέποντας στον ισχυρότερο γονέα να οδηγεί τον άλλον σε συνεχείς δικαστικές διαμάχες, ακόμη και για καθημερινά ζητήματα, εντείνοντας τις συγκρούσεις και επιδεινώνοντας τη θέση του παιδιού.
Η Ιωάννα Στεντούμη είναι δικηγόρος
