Τι νόημα θα είχε να γυρίσει κανείς ένα ντοκιμαντέρ για το πιο εντυπωσιακό, το πιο επεισοδιακό και το πιο αξέχαστο παιχνίδι ποδοσφαίρου στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εκείνο που έλαβε χώρα στο Στάδιο Ατζέκα στο Μεξικό, όταν στο πλαίσιο του Μουντιάλ του 1986 η Αργεντινή νίκησε την Αγγλία 2-1;
Ολόκληρο το παιχνίδι είναι διαθέσιμο στο Youtube και τα δύο γκολ που σημείωσε τότε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, το ένα με τη… βοήθεια του «χεριού του Θεού» και το άλλο αφού ντρίπλαρε όλη την Εθνική Αγγλίας, έχουν εκατομμύρια views. Και πολύ πιθανόν δεν θα σταματήσουν ποτέ να έχουν. Αρα, μια ταινία τεκμηρίωσης όπως το «The match» των Χουάν Καμπράλ και Σαντιγάκο Φράνκο (που προβλήθηκε στο εκτός συναγωνισμού τμήμα του φεστιβάλ, Cannes Premieres), θα πρέπει να προσφέρει κάτι παραπάνω, κάτι που δεν είναι διαθέσιμο πουθενά παρά μόνο στην ψυχή των δημιουργών του.
Ενας ιστορικός αγώνας
Πράγματι, οι δύο σκηνοθέτες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για τη δημιουργία μιας ταινίας τεκμηρίωσης που δεν στέκεται μόνο στον ίδιο τον αγώνα της Αργεντινής με την Αγγλία αλλά «μεταφέρει» μέσα του ολόκληρη την ιστορία των δύο χωρών, αρχίζοντας 200 ολόκληρα χρόνια πριν από τον αγώνα, όταν τα βρετανικά πλοία έφτασαν στις Μαλβίνες Νήσους και ανακήρυξαν ότι η περιοχή βρίσκεται πλέον υπό την κατοχή του Βρετανικού Στέμματος. Πέντε μόλις χρόνια πριν από τον αγώνα οι Queen θα έδιναν μια συναυλία συμφιλίωσης των δύο χωρών και στη συναυλία αυτή θα εμφανιζόταν ο Μαραντόνα φορώντας μπλουζάκι με την Εθνική Αγγλίας. Ενα χρόνο μετά όμως θα άρχιζε ο πόλεμος των Φόκλαντ.
Με τέτοιους σταθμούς που αφορούν τις δύο χώρες, η ταινία κλιμακώνεται σταδιακά φτάνοντας ως τον αγώνα του τίτλου όπου βρίσκεται στην καρδιά της. Ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν σε εκείνο τον αγώνα, κινηματογραφούνται στο ασπρόμαυρο σήμερα. Κάποιοι θυμούνται και γελούν, ο Τζον Μπαρνς για παράδειγμα, ένα από τα αστέρια της Αγγλίας που μπήκε ως αλλαγή δίνοντας ελπίδα για ανατροπή του 2-0. Κάποιοι είναι εντελώς αμετανόητοι: ο Πίτερ Σίλτον φυσικά, ο τερματοφύλακας και αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας ο οποίος δέχθηκε τα δύο γκολ του Μαραντόνα και νιώθεις ότι για το ένα βράζει ακόμα μέσα του η αδικία. Και κάποιοι είναι πάρα πολύ ψύχραιμοι και συγχρόνως πολύ συναισθηματικοί. Ο Γκάρι Λίνεκερ π.χ. ο οποίος σε εκείνο τον αγώνα σκόραρε (μετά τα δύο γκολ του Μαραντόνα) και με αυτό το γκολ βγήκε τοπ σκόρερ εκείνου του Μουντιάλ.
Επίσης, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον που ένας άγγλος παίκτης, ο Στιβ Χοτζ, ο οποίος άθελά του ενώ προσπαθούσε να αποκρούσει έδωσε πάσα στον Μαραντόνα για να βάλει εκείνος το γκολ με το χέρι, βγήκε κερδισμένος. Στο τέλος του αγώνα αντάλλαξε τη φανέλα του με του Μαραντόνα, την οποία και φύλαξε. Χρόνια αργότερα, αυτή η φανέλα πωλήθηκε σε δημοπρασία προς 7.000.000 λίρες Αγγλίας!
Κατά ένα περίεργο τρόπο, αυτό το ντοκιμαντέρ έχει τρομερή αγωνία παρότι όλοι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα του αγώνα.
