«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΥΣ». Υπό αυτό το πρίσμα ο Σύνδεσμός Επιμελητών Δικαστηρίων Ανηλίκων, οι λειτουργοί του οποίου σε καθημερινή βάση έρχονται σε επαφή με εκατοντάδες παιδιά σε ανακοίνωσή τους προσεγγίζουν το τραγικό γεγονός με τις 17χρονες στην Ηλιούπολη , που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη .
Η τοποθέτηση του Επιμελητών Ανηλίκων και οι προβληματισμοί τους καταγράφονται στην ανακοίνωσή τους στην οποία αναφέρουν :
«Μαμά και μπαμπά δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα». Αυτή η φράση ίσως και να έχει «συγκινήσει» τους τηλεοπτικούς αναλυτές, που θα έχουν όμως και πάλι ως κοινό παρανομαστή την περιβόητη πια «ατομική ευθύνη» από τη μία και την ιδιοσυγκρασία ή αλλιώς «υπέρμετρη ευαισθησία» των παιδιών από την άλλη. Όλοι αυτοί θα αποφύγουν επιμελώς να μιλήσουν για το ποιος είναι πραγματικά ο κόσμος που έχει στηθεί με επιμέλεια και μεθοδικότητα, και μέσα στον οποίο καλούνται να «χωρέσουν» τα παιδιά μας σήμερα.
Ποιος όμως είναι αυτός ο κόσμος; Είναι αυτός στον οποίο κυριαρχεί το απάνθρωπο καπιταλιστικό μοντέλο που προωθεί τον ανταγωνισμό, την βαθμοθηρία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τις ανισότητες και την αβεβαιότητα, προϋποθέτοντας όμως μία εξ ορισμού ψυχική ανθεκτικότητα χωρίς όμως την στοιχειώδη κοινωνική πρόνοια που θα τη διασφαλίσει. Τα νέα παιδιά βρίσκονται παγιδευμένα ανάμεσα στις κοινωνικές επιταγές της επιτυχίας, της «ευτυχίας» όπως αυτή προωθείται και πλασάρεται στα κοινωνικά δίκτυα και στην ωμή πραγματικότητα που τα περιμένει μετά την ενηλικίωση.
Από την μία οι «άριστοι» καταφερτζήδες των αρχειοθετήσεων, των παραγραφών, των πλειστηριασμών και από την άλλη η εκτεταμένη κοινωνική φτωχοποίηση. Αυτό είναι το δίπολο που στήθηκε απέναντι στα νέα παιδιά. Ποιος αναρωτήθηκε για τις επιπτώσεις σε κοινωνικό επίπεδο της κατακρήμνισης του όποιου μοντέλου κοινωνικής πρόνοιας και ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις της κατάρρευσης του τομέα της ψυχικής υγείας; Και ποια είναι η επίσημη απάντηση: καταστολή και ποινικοποίηση, υποστελέχωση φορέων, ανυπαρξία δομών.
Οι πολίτες, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, και κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει να αναρωτηθεί: για ποιον είναι τελικά αυτός ο κόσμος αν όχι για τα παιδιά μας; Και πως θα τον αλλάξουμε;
