Στο προχθεσινό σημείωμα επισήμαινα ότι τα ΑΕΙ αντεπιτίθενται. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών έκλεισε την πόρτα στα φεστιβάλ των κομματικών νεολαιών· και το Αριστοτέλειο στη Θεσσαλονίκη ψάχνει να βρει τρόπο να τηρηθεί ο κανονισμός που διέπει τις φοιτητικές εστίες. Μάλλον είμαι αισιόδοξος. Επειδή, χθες, παραμονή φοιτητικών εκλογών, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, μπήκαν στο κάμπους του Αριστοτελείου κουκουλοφόροι και, αφού έκαναν φοβερές ζημιές, έσπασαν στο ξύλο πιθανόν πολιτικούς αντιπάλους τους – μέλη της φοιτητικές παράταξης ΕΑΑΚ όπως διαβάζω – στέλνοντας επτά άτομα στο νοσοκομείο. Η ειδησεογραφία κατατάσσει αυτούς που έδειραν στην περιοχή των αναρχικών – αν όντως παριστάνουν τους αναρχικούς, η πιο σωστή κατηγοριοποίησή τους θα ήταν αναρχοχούλιγκαν. Επειδή τέτοιες συμπεριφορές στο όνομα της ελευθερίας των ιδεών είναι καταρχήν χουλιγκανικές. Ο σφετερισμός της έννοιας του αναρχισμού από διάφορες συμμορίες, πάντως, θα έπρεπε να έχει κινητοποιήσει τον αναρχικό πολιτικό χώρο, ο οποίος είναι ανάγκη να περιχαρακωθεί.
Ανάλογο βίαιο περιστατικό σημειώθηκε χθες το απόγευμα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Εδώ βγήκαν και μαχαίρια.
Τα νέα περιστατικά σοβαρής βίας στο πανεπιστήμιο κάνουν, ακόμα μια φορά, επιβεβλημένη την ανάγκη φροντίδας για την ασφάλεια του φοιτητικού κόσμου. Δεν θέλω να σκέπτομαι τι θα συνέβαινε αν ένας από τους χθεσινούς τραυματίες είχε χτυπήσει σοβαρά. Αν αντί για μώλωπες ή για ένα κάταγμα – που την επομένη μοιάζουν με παράσημα στη σέχτα της αντίπαλης ιδεολογίας – υπήρχε μια κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Το συγκεκριμένο επεισόδιο αναδεικνύει ακόμα μια φορά την αδυναμία και των πανεπιστημίων και του κράτους να προστατέψουν τη νομιμότητα στον χώρο του πάλαι ποτέ ασύλου. Ούτε την ασφάλεια των φοιτητών ούτε την ασφάλεια των καθηγητών ούτε την ασφάλεια των εργαζομένων. Είναι θέμα χρόνου να συμβεί κάτι ακραίο – που θα υποχρεώσει υπό πίεση την πολιτεία να αναλάβει σοβαρά την ευθύνη της. Και βέβαια το πανεπιστήμιο.
Καταλαβαίνω ότι στο πανεπιστήμιο φοβούνται να τα βάλουν με τις ιδιότυπες αυτές συμμορίες. Οι καθηγητές φοβούνται το μπλέξιμο, τη στοχοποίησή τους. Το χειρότερο είναι ότι τα συνεχή επεισόδια αντιμετωπίζονται από τις διάφορες γκρούπες σαν οικογενειακή υπόθεση και διεκδικούν το δικαίωμα να λύνουν μόνοι τις διαφορές τους, χωρίς την παρέμβαση ούτε του πανεπιστημίου ούτε της αστυνομίας.
Χθες, π.χ., μετά το άγριο ξύλο, παρενέβησαν τα ΜΑΤ που έκαναν προσαγωγές υπόπτων για το περιστατικό βίας. Ε, διαμαρτυρήθηκαν οι δαρμένοι! Σε ανακοίνωσή τους, τα ΕΑΑΚ θεωρούν την επέμβαση της αστυνομίας «απόλυτο συντονισμό κράτους και παρακράτους» και θεωρούν ότι στόχος είναι η υπονόμευση «του φοιτητικού κινήματος». «Εξω η Αστυνομία από το ΑΠΘ!», βροντοφωνάζει η ανακοίνωση. Ανάλογου κλίματος διαμαρτυρία υπογράφει και η Νέα Αριστερά – που, αφού τελείωσε το πάρτι της εξουσίας, επέστρεψε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Ολους αυτούς τους προοδευτικούς λαϊκιστές που εξυμνούν την απελευθέρωση των ενστίκτων, τους παρακινώ να δουν το βίντεο της χθεσινής επίθεσης στο Αριστοτέλειο. Μου είναι αδύνατο να κατανοήσω την αξία που έχει γι’ αυτούς η μανία του σπασίματος, της καταστροφής.
Δε θέλω, τέλος, να πω τίποτα για το περίφημο «φοιτητικό κίνημα», τους μηχανισμούς επιβολής επί της πλειονότητας των φοιτητών οι οποίοι περιφρονούν τις διάφορες σέχτες της πληθυντικής Αριστεράς. Ούτε για τη λατρεία της βίας, που είναι η κυρίαρχη κουλτούρα «της επανάστασης» στο πανεπιστήμιο – μιας επανάστασης κατά των ιδεών των άλλων, κατά της αστυνομίας, κατά του νόμου, κατά «των σιωνιστών» (προοδευτικός αντισημιτισμός), κατά των πρυτανικών αρχών, αν θέλουν να επιβάλουν νόμο. Ολοι αυτοί είναι μειοψηφίες. Κακώς τους φοβάται το πανεπιστήμιο.
Εγκλημα χωρίς τιμωρία
Τον Οκτώβριο του 2020, ομάδα κουκουλοφόρων είχε εισβάλει στο γραφείο του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου, Δημήτρη Μπουραντώνη. Οι εισβολείς προκάλεσαν φθορές, ενώ κρέμασαν μια πινακίδα στον λαιμό του, τον φωτογράφισαν και δημοσίευσαν τη φωτογραφία του, με στόχο τον εξευτελισμό του. Ολη η χώρα, τότε, είχε εκφράσει αποτροπιασμό.
Χθες, οι κατηγορηθέντες για κάποια από τα αδικήματα που διαπράχθηκαν εκείνη τη μέρα, αθωώθηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας. «Δεν προέκυψε κανένα στοιχείο που να οδηγεί στην πλήρη δικανική πεποίθηση για την τέλεση πράξεων που να σχετίζονται με όσα αφορούν τη δίκη», είπε στην αγόρευσή της η εισαγγελέας, πριν προτείνει την απαλλαγή όλων. Η έδρα υιοθέτησε την αθωωτική πρότασή της.
Το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Ακόμα ένα έγκλημα που πλήττει την ιδέα του πανεπιστημίου και των λειτουργών του δεν έγινε δυνατόν να εξιχνιαστεί και να υπάρξει τιμωρία των δραστών. Το πανεπιστήμιο έχει μετατραπεί σε χώρο ανομίας, χωρίς το κράτος να μπορεί να επιβάλει τη νομιμότητα. Αν αποφασίσει μια αριστερή μειοψηφία να καλύψει εγκλήματα, οι Αρχές εμφανίζονται αδύναμες.
Ο,τι συνέβη με το έγκλημα της Μαρφίν, συμβαίνει κατά κόρον στα ΑΕΙ: έγκλημα χωρίς τιμωρία. Κι αυτό είναι απογοητευτικό.
