Από τον Εθνικό Διχασμό του 1915 και επί δεκαετίες, το ερώτημα που βασάνισε την Ελλάδα όσο κανένα, δείχνει να επανέρχεται ύπουλα, ταχύτατα και πιθανότατα αναπόφευκτα: «Με τη Δύση ή με τη Γερμανία»; Ή, με σημερινή ορολογία, πρώτα ατλαντική ή «ευρωπαϊκή» η Ελλάδα; Ερώτημα που όποτε επιχειρήθηκε να λάβει, διά της βίας, τη δεύτερη απάντηση, έφερε μόνο καταστροφή.
Πολλοί ίσως αναρωτηθούν πρώτον, γιατί «σήμερα»; Και, δεύτερον, γιατί «άλλο Δύση, άλλο Ευρώπη, άλλο Γερμανία;».
Το πρώτο είναι προφανές: ο ευρωατλαντικός δεσμός κρέμεται από καιρό από μία κλωστή. Και οδηγεί στο δεύτερο: αυτή την κλωστή με πρωτοφανή επιθετικότητα επιχείρησε να κόψει προχθές ο γερμανός καγκελάριος Μερτς με τις αδιανόητες δηλώσεις του όχι μόνον εναντίον του αμερικανού προέδρου Τραμπ, αλλά και του έθνους του μιλώντας για «εξευτελισμό» και «ταπείνωση» από το Ιράν!
Οχι, δεν τα έχει χαμένα. Ασκεί εθνικιστική γερμανική πολιτική, όπως πάντοτε, με την προβιά της Ευρώπης. Δυναμιτίζει συνειδητά τον ευρωατλαντικό δεσμό. Και έχει λόγο. Ονειρεύεται την κατάκτηση και της στρατιωτικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, που φυσικά τη συνδέει πλέον ευθέως με ρήξη με τους Αμερικανούς και αποχώρησή τους. Και, δυστυχώς, σημαντικές χώρες της Ενωσης ακολουθούν, όπως πάντα εδώ και χρόνια, σαν υπνωτισμένες.
Αυτό όμως δεν είναι «Ευρώπη». Είναι η ωμή απόπειρα ανάστησης του Mitteleuropa, που πάντοτε βρισκόταν απέναντι στη λεγόμενη «Δύση», μέρος της οποίας είναι σήμερα εγκλωβισμένο στον μύθο της «ενωμένης» πλην ουσιαστικά γερμανικής Ευρώπης, ενώ την ουσιαστική Δύση συνιστούν οι ΗΠΑ. Απόπειρα που περιλαμβάνει και την εκμετάλλευση του πολέμου στην Ουκρανία για την οικοδόμηση του, κατά Μερτς, «ισχυρότερου στρατού στην Ευρώπη το συντομότερο δυνατόν»: αυτός είναι ο ένας και μοναδικός αληθινός στόχος.
Ομως, αυτός ο βαθιά εθνικιστικός γερμανικός στόχος συνιστά εγγύηση καταστροφής για την Ελλάδα, που νομιμοποιείται απόλυτα και πρέπει να καταδικάσει άμεσα αυτή την πολιτική. Να λάβει κάθετη θέση απέναντί της. Η προσκόλληση σε αυτήν θα αποδειχθεί θανάσιμο λάθος για τη χώρα, που υπήρξε ατλαντική – και αναστηλώθηκε εξ ερειπίων ως τέτοια – δεκαετίες προτού καταστεί ευρωπαϊκή, όταν ακόμα η Ευρώπη ήταν Ευρώπη.
Δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς καν στα γεωπολιτικά ζητήματα που λένε τα πάντα ξεκάθαρα. Αρκεί μόνο το νυν παράδειγμα στα κρίσιμα ενεργειακά: ο λεγόμενος «κάθετος διάδρομος», στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ με εταίρο την Ελλάδα, πολεμάται από το Βερολίνο με όλες του τις δυνάμεις για να ακυρωθεί στην πράξη.
Δεν υφίσταται ίχνος ζητήματος στάθμισης – άλλωστε η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ δεν κινδυνεύει. Εάν θα ταχθούν οι Αμερικανοί υπέρ της στο τοπίο που διαμορφώνεται μετά το Ιράν, ασφαλώς παραμένει αβέβαιο. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι, πλην της Γαλλίας, ουδείς στην ΕΕ πρόκειται να το πράξει – πρωτίστως η Γερμανία.
Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν σήμερα αποκλειστικά τους εξής ζωτικούς συμμάχους: τη Γαλλία, το Ισραήλ και, μαζί, πρέπει να κάνουν τα πάντα ώστε να βρίσκονται δίπλα στις ΗΠΑ. Και πλέον γίνεται. Στις πρωτόγνωρα συγκρουσιακές αυτές συνθήκες, η εποχή που η Ελλάδα σερνόταν από το Βερολίνο πρέπει να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα, καθώς η κατ’ ουσίαν ήδη ακροδεξιά Γερμανία οδηγεί στην άβυσσο. Τώρα. Προτού να είναι αργά.
