Μπορεί κανείς να αγαπάει ή να μην αγαπάει τον Τραμπ, να τον ψηφίζει ή να μην τον ψηφίζει, να τον θεωρεί ανεπανάληπτη προεδράρα ή επικίνδυνο νούμερο.
Για ποιο λόγο όμως να θέλει να τον σκοτώσει; Τρεις απόπειρες δολοφονίας σε λιγότερο από δύο χρόνια κατά του αμερικανού προέδρου δικαιολογούν μια σοβαρή απορία.
Και ο λόγος είναι ένας. Το μίσος.
Δεν εξηγείται διαφορετικά να θέλεις να εξοντώσεις τον άλλο επειδή δεν σου αρέσει ή δεν τον συμπαθείς ή εμπιστεύεσαι την παρανοϊκή ρητορική των κοινωνικών δικτύων εναντίον του.
Διότι να δεχτώ ότι στην Αμερική υπάρχουν πολλοί διαταραγμένοι που αντί να πάνε σε γιατρό να τους πλακώσει στα χάπια κυκλοφορούν οπλισμένοι ανάμεσά μας.
Υπάρχουν όμως και στην Ευρώπη. Υπάρχουν και στην Ελλάδα.
Ολη η ρητορική μίσους που ξεχειλίζει από τα κοινωνικά δίκτυα, όλη η ασυνείδητη εχθροπάθεια που καλλιεργείται από την Ακρα Δεξιά και την Ακρα Αριστερά, όλη η υβριστική φρασεολογία και υστερία της καθημερινότητας, όλη η θρασύτατη επιθετικότητα και ανεγκέφαλη συνωμοσιολογία αποτελούν σοβαρά δείγματα μιας διαταραχής που δεν έχει την κατάλληλη ιατρική φροντίδα.
Ευτυχώς δεν έχουμε ακόμη πιάσει τα όπλα και τελευταίοι εγχώριοι φονιάδες παραμένουν ο Κουφοντίνας και η παρέα του.
Αλλά η διαταραχή είναι προφανής. Από τι άλλο μπορεί να υποφέρει κάποιος που χαρακτηρίζει μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση «εγκληματική οργάνωση»; Ή που θεωρεί ότι διώκεται από μυστηριώδεις ομάδες ξένων κατασκόπων ή υποχθόνιων εχθρών της βροντερής φωνής του;
Εκτός αν η Κωνσταντοπούλου κάνει πλάκα κι απλώς δεν ξέρει να διηγηθεί καλά το καλαμπούρι.
Μπορεί. Αλλά οι διαταραγμένοι έχουν καταφανώς αυξηθεί στην κοινωνία, μάλλον δεν έχουν σοβαρή ιατρική φροντίδα και ανακυκλώνουν μια ρητορική μίσους και άγνοιας χωρίς την παραμικρή σκέψη κι επιφύλαξη.
Το φαινόμενο συνεπώς είναι παγκόσμιο. Απλώς στην Αμερική καταλήγουν με μεγαλύτερη ευκολία στα κουμπούρια διότι η κουλτούρα του όπλου είναι πιο διαδεδομένη.
Υπάρχει λύση; Φοβάμαι πως όχι.
Το πρόβλημα βρίσκεται στην ανωνυμία των κοινωνικών δικτύων; Στην ελλιπή αστυνόμευση; Στην επιείκεια των δικαστηρίων απέναντι στη ρητορική μίσους, τη διαβολή και τη συκοφαντία;
Στη βλακώδη ανεπάρκεια των μέσων ενημέρωσης να λειτουργήσουν ως ανάχωμα στην παράνοια; Στην καθημερινή κουταμάρα;
Δεν θα αρνηθώ καμία εξήγηση και καμία ευθύνη. Ξέρω όμως πως αν το μίσος μάς κυριεύσει, τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί.
Και τότε το ζήτημα δεν θα είναι ο κάθε Τραμπ, Μακρόν ή Μητσοτάκης.
Αλλά το χάος που θα ξεχειλίσει και θα διαλύσει κυριολεκτικά την κοινωνία μας.
