Το επόμενο διάστημα το man to man των πολιτικών αρχηγών θα γίνει πιο σαφές και ζωηρό. Είναι έτσι διαμορφωμένο το πολιτικό σκηνικό που και τα κόμματα, ως δομές, υποχωρούν έναντι των προσώπων και ο πρωθυπουργοκεντρισμός ευνοεί τη συζήτηση γύρω από την εικόνα, τις δεξιότητες και το περιεχόμενο των επικεφαλής των κομμάτων. Η στήλη σήμερα θα λάβει υπόψη πως ήδη το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα είναι σε τροχιά οριστικοποίησης, όπως και της Μαρίας Καρυστιανού.
Με αυτά, ως δεδομένα, καταρχάς θα έχει σημασία ποιος θα προλάβει να κάνει το πειστικότερο man to man στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το κρίσιμο εκλογικό σώμα σε αυτή τη χορογραφία είναι το αυτοπροσδιοριζόμενο ως κεντρώο και το ΠΑΣΟΚ αποτελεί μια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε δυνητικά να το ελκύσει. Το ρήγμα του Κέντρου με τον Μητσοτάκη μπορεί να αποβεί μοιραίο για τα σχέδια αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας, και άρα, για μια επανεκλογή του νυν Πρωθυπουργού. Μπορεί οι κεντρώοι να ψηφίζουν συχνά ή και πάντα με επίδικο την κυβερνησιμότητα, την τελευταία όμως δεν την έχει αποκλειστικότητα ο σημερινός Πρωθυπουργός και κυρίως με τις θεσμικές παραδοξότητες που διέπουν τις ημέρες του – νωπό χθεσινό παράδειγμα η δυσάρεστη εξέλιξη των υποκλοπών.
Μια σοβαρή ανατροπή του σημερινού συσχετισμού μπορεί να έλθει, αν υπάρξει απευθείας διαρροή του εκλογικού σώματος της ΝΔ προς έτερο κόμμα. Σήμερα και μετά το θετικό μομέντουμ αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ. Δεν σημαίνει πως θα είναι και με την ανακοίνωση των δύο νέων φορέων, έχει όμως το προβάδισμα, όσο χρονικά διατηρεί τη θέση αυτή και γίνεται υποδοχέας ψηφοφόρων της κυβερνώσας παράταξης. Ο Αλέξης Τσίπρας διατηρεί μια σχέση, αμφίθυμη, με το Κέντρο αλλά και ακόμη πιο δύσκολη με τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ. Η πρώτη εκλογική γεωγραφία δεν ξεχνά εύκολα, ενώ πάντα είναι καχύποπτη κι επικριτική σε ό,τι ορίζει η ίδια ως καταλύτη μιας κανονικότητας και όπως την εννοεί.
Το ατού του Τσίπρα είναι πως μπορεί να απευθυνθεί στην άστεγη σήμερα κεντροαριστερή δεξαμενή και από εκεί να κάνει το δικό του πρέσινγκ στον Μητσοτάκη. Προφανώς αυτό προϋποθέτει, όσος κόσμος είχε αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ το 2023, να επανέλθει στις τσιπρικές φτερούγες – πράγμα επίσης όχι βέβαιο λόγω και των δικών του μετατοπίσεων. Η Μαρία Καρυστιανού πάλι, πριν επιτύχει πίεση στη ΝΔ, θα πρέπει να έχει καταφέρει και να αποσαφηνίσει την πυξίδα της και να κάνει υπέρβαση των ακροατηρίων αντλώντας από δεξιά και αριστερά. Προς το παρόν, ο κοινός νους την καταγράφει στα δεξιά του χάρτη, και εκεί έχει να αναμετρηθεί με την Ελληνική Λύση που ο βηματισμός της είναι πιο στέρεος ως προς τις διαρροές από τη ΝΔ. Καμία δύναμη που κερδίζει δεν έχει ιδεολογική μονομέρεια στη στόχευση του κοινού.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Σκοπευτήριο
Η εντυπωσιακή συναυλία – εκδήλωση, το Σάββατο, του ΚΚΕ στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές την Πρωτομαγιά του 1944, προφανώς δεν οριοθετήθηκε στο μουσικό σκέλος λόγω της συμμετοχής πολλών και καλών καλλιτεχνών. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας, εξάλλου, στην ομιλία που προηγήθηκε έκανε μια εφ’ όλης της ύλης αναφορά της σημερινής πραγματικότητας, δένοντάς την με τη μνήμη και την Ιστορία. Προεκλογική και στρατηγική ομιλία θα λέγαμε, αφού πέρασε σε κρίση όλο το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Τρία κόμματα σήμερα είναι παντελώς έτοιμα για κάλπη (11 Οκτώβρη μήπως;): ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ.
#Hashtag: Μετεωρισμοί
Δεν έγιναν οι χθεσινοί ευρωσκεπτικιστές λάτρεις των θεσμών της ΕΕ, και άρα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ούτε οι «Μένουμε Ευρώπη» άρχισαν να σφυροκοπούν την Ενωση, ως δύναμη «αναίρεσης» της εθνικής κυριαρχίας μας λόγω της υπόθεσης που διερευνά η Λάουρα Κοβέσι. Οι παλινωδίες κυρίως ενός μέρους των δεύτερων έχουν να κάνουν με μια τυφλή προσήλωση στην ελληνική κυβέρνηση (λες κι αυτή δεν ελέγχεται ή δεν αξιολογείται). Η ρεβάνς που θέλουν οι πρώτοι μέσω της εισαγγελέως «τιμωρού», συνδυάζεται με μια είδους υποχώρηση που επιβεβαιώνει τον εσωτερικό χαμηλό, πολιτικό ανταγωνισμό. Ας κάνει την δουλειά της η Εισαγγελία με τον έλεγχο του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και ας σταθούν όλοι στο θεσμικό ύψος των περιστάσεων.
