Ασφάλεια δικαίου

H πρώτη σκέψη είναι βρώμικη: το πράγμα είναι στημένο. Η κυβέρνηση αιφνιδιάστηκε από την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου για τις υποκλοπές, διαπίστωσε από τις δημοσκοπήσεις ότι η κοινή γνώμη δεν είναι τόσο αδιάφορη όσο νόμιζε και έβαλε λυτούς και δεμένους για να ενταφιαστεί η υπόθεση. Εύκολα ή δύσκολα, τελικά τα κατάφερε. Κι αυτό αποτελεί ακόμη μια ένδειξη ότι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη στην Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Η δικαιοσύνη είναι υποχείριο της πολιτικής.

Ενας δημοσιογράφος όμως δεν επιτρέπεται να κάνει τέτοιες σκέψεις. Ούτε να πιστεύει σε θεωρίες συνωμοσίας. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να προβαίνει σε ισχυρισμούς χωρίς να τους τεκμηριώνει. Το αν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που αποφάσισε να μην ανασυρθεί από το αρχείο η υπόθεση των υποκλοπών είναι το ίδιο πρόσωπο με τον εισαγγελέα της ΕΥΠ που υπέγραψε την παρακολούθηση ενός δημοσιογράφου μπορεί, αν ισχύει, να συνιστά σύγκρουση συμφερόντων που θα έπρεπε να έχει αποτραπεί, δεν συνιστά όμως και απόδειξη «ενοχής». Ενας πολίτης, και πολύ περισσότερο ένας δημοσιογράφος, οφείλει να σέβεται τον θεσμό της δικαιοσύνης είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με τις αποφάσεις της. Γιατί χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει δημοκρατία.

Το πρόβλημα λοιπόν με την απόφαση του Κωνσταντίνου Τζαβέλλα δεν είναι αν εντάσσεται ή όχι σε μια «συμπαιγνία». Αλλά, με όλο τον προσήκοντα σεβασμό, ότι είναι ακατανόητη. Ενας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός μπορεί φυσικά να διαφωνεί με τον εισαγγελέα ή τον πρόεδρο ενός Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Είναι περίεργο όμως να αγνοεί τη δήλωση ενός από τους πρωτοδίκως καταδικασθέντες ιδιώτες επιχειρηματίες ότι η εταιρεία του συνεργάζεται μόνο με κράτη, άρα ότι το Predator αποκτήθηκε από τις ελληνικές αρχές. Ισως, βέβαια, ο Ντίλιαν να λέει ψέματα. Αλλά δεν θα τον καλέσει κανείς να δώσει διευκρινίσεις;

Ο ανώτατος εισαγγελέας μπορεί να θεωρεί ότι δεν συντρέχει λόγος να ερευνηθεί το αδίκημα της κατασκοπείας. Είναι περίεργο όμως να υποστηρίζει ότι επειδή δεν ανιχνεύτηκαν τα στοιχεία και τα έγγραφα που ενδεχομένως να υποκλάπηκαν από ανώτατους αξιωματούχους οι οποίοι δεν κλήθηκαν καν να καταθέσουν, οι εκτιμήσεις περί πιθανής κατασκοπείας είναι «επισφαλείς». Μπορεί να διαπιστώνει ότι δεν προέκυψαν νέα στοιχεία που να δικαιολογούν την ανάσυρση της υπόθεσης. Είναι περίεργο όμως να αδιαφορεί για το ότι δεν ζητήθηκαν καν τέτοια στοιχεία από τον εισαγγελέα που αποφάσισε την αρχειοθέτησή της. Μπορεί να πιστεύει ότι το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» είναι μια ολισθηρή έννοια και δεν πρέπει να επηρεάζει τις αποφάσεις των δικαστών. Είναι περίεργο όμως να θεωρεί ότι μια τόσο πολύκροτη υπόθεση, με τόσο πολλά ανοιχτά ερωτήματα, μπορεί να παραμείνει στο αρχείο στο όνομα του «οιονεί δεδικασμένου» και της «ασφάλειας δικαίου».

Είναι βαριές εκφράσεις αυτές. Αλλά κινδυνεύουν, μαζί με το Αδειλίνειο «αναντίλεκτα», να μείνουν στην ιστορία ως συνώνυμα της συγκάλυψης.