Μετά τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος φούντωσε μια συζήτηση που, για μένα, θα έπρεπε να είναι ενδεικτική της προόδου που έχει συμβεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια: αφορά την απόφαση του προέδρου της ΕΠΟ Μάκη Γκαγκάτση να μην κάνει ο ίδιος την απονομή του τροπαίου, αλλά να αφήσει στη θέση του τον πρόεδρο της αρμόδιας επιτροπής διοργάνωσης του θεσμού Νίκο Τζώρτζογλου.
Από την πλευρά του προέδρου έγινε γνωστό με τη σχετική διαρροή πως μεταξύ των δύο υπήρχε ένα είδος συμφωνίας: αν ο ΟΦΗ κέρδιζε το τρόπαιο θα έκανε την απονομή ο ηρακλειώτης πρόεδρος της Επιτροπής Κυπέλλου, ενώ αν το κέρδιζε ο ΠΑΟΚ θα έκανε την απονομή ο πρόεδρος της ομοσπονδίας. Το ακούω, αλλά πιστεύω πως μπορεί να είναι και ένα από αυτά τα παραμύθια που κανείς δεν έχει λόγο να διαψεύσει.
Πιστεύω, πως πέρα από συμφωνίες που αφορούν το πρωτόκολλο, ο Μάκης Γκαγκάτσης δεν είχε και την καλύτερη διάθεση μετά το τέλος του ματς: θα ήταν άλλωστε και βαθιά υποκριτικό από μέρους του να κάνει τον πρόεδρο που παίρνει μέρος σε μια γιορτή του ποδοσφαίρου κ.λπ. κ.λπ. Ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι οπαδός του ΠΑΟΚ και υπήρξε και αντιπρόεδρος της ομάδας του Δικεφάλου του Βορρά. Σίγουρα πληγώθηκε από το αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να του πω μπράβο γιατί αποχώρησε: αλλά τον καταλαβαίνω και βρήκα την πράξη του ανθρώπινη.
Ξέρω επίσης ότι τα πρωτόκολλα των τελικών αλλάζουν κατά περίσταση: όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε το Conference League ο πρόεδρος της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν άφησε την απονομή στον Θόδωρο Θεοδωρίδη, που έγινε ο πρώτος γενικός γραμματέας της ιστορίας που απένειμε τρόπαιο. Δεν είναι και έγκλημα η άρνηση του πικραμένου Μάκη Γκαγκάτση να κάνει μια απονομή.
Κάποτε
Το γεγονός ότι συζητάμε την αποχώρησή του σαν αυτή να αποτελεί το μοναδικό πρόβλημα του τελικού δείχνει ότι υπάρχει μια πρόοδος. Θυμίζω ότι μιλάμε για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος που η ίδια η ΕΠΟ με αποφάσεις της, πράξεις της και παραλείψεις της έχει κατά καιρούς μετατρέψει σε παλκοσένικο κωμωδίας. Κάποτε στο ίδιο γήπεδο, το Πανθεσσαλικό δηλαδή, πριν από ένα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ είχαμε μαχαιρώματα στην πεζογέφυρα.
Δεν έφταιγε φυσικά το γήπεδο του Βόλου: και στο ΟΑΚΑ σε δυο – τρεις από τους τελευταίους δέκα τελικούς είχαμε επεισόδια πριν από την έναρξή τους. Είχαμε επίσης παιχνίδια που ολοκληρώθηκαν με ντου οπαδών στον αγωνιστικό χώρο (ΑΕΚ – Ατρόμητος 3-0), κυνηγητά διαιτητών από παράγοντες (ποιος έχει ξεχάσει τις διαμαρτυρίες του Θόδωρου Καρυπίδη στη γαλλίδα ρέφερι Φραπάρ μετά το ΠΑΟ – Αρης 1-0), και τελικούς με διαιτησίες που δεν θέλω να θυμάμαι γιατί ντρέπομαι: εξαιτίας της ανάγκης να τελειώνουν ομαλά ματς όπως ο τελικός, ήρθε κάποτε ο πρώτος ξένος διαιτητής σε ελληνικό παιχνίδι στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου – ο περίφημος ισπανός διαιτητής Μπορμπαλάν στο ΠΑΟΚ – ΑΕΚ 2-0 του 2018.
Δεν θέλω να πάω πιο πίσω και να θυμηθώ τις εποχές που ο τελικός ΠΑΟΚ – Αρης (1-0) είχε γίνει στην Τούμπα (με όλη την εξέδρα των επισήμων γεμάτη με οπαδούς του ΠΑΟΚ) και περιορίζομαι στο να υπενθυμίσω πως μόλις το 2020 ο τελικός Ολυμπιακός – ΑΕΚ (1-0) έγινε στο Πανθεσσαλικό, αλλά Σεπτέμβρη μήνα γιατί η ΕΠΟ δεν μπορούσε να βρει γήπεδο να τον φιλοξενήσει! Θυμάμαι επίσης τελικούς να γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και μεταξύ συγγενών και φίλων και έναν τελικό που είχε αναβάλει ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού Σταύρος Κοντονής γιατί δεν του άρεσαν οι διαιτητές.
Ο τελικός ήταν σταθερά τα προηγούμενα χρόνια κάτι σαν έκθεση παθογενειών του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οχι όμως τον καιρό του Μάκη Γκαγκάτση. Που διοργάνωσε ένα δεύτερο στη σειρά τελικό, όχι μόνο χωρίς παρατράγουδα στις εξέδρες, αλλά και με έλληνες διαιτητές στο γήπεδο που παρά το άγχος τους δεν είχαν το μυαλό τους στο πως δεν θα στενοχωρηθεί ο πρόεδρος της ομοσπονδίας και προϊστάμενός τους. Να του κάνουμε λοιπόν κριτική γιατί έφυγε. Αλλά και να επισημάνουμε την πρόοδο.
Πρωταθλήτριες
Απόψε έχουμε τον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα στην Μπάγερν και στην Παρί Σεν Ζερμέν που περιμένει τους Βαυαρούς στο Παρίσι. Πρόκειται για έναν ημιτελικό που θα έπρεπε να είναι τελικός κι όχι μόνο γιατί αυτό το ζευγάρι είναι πιο αστραφτερό από το ζευγάρι Ατλέτικο Μαδρίτης – Αρσεναλ που θα δούμε την Τετάρτη.
Απόψε έχουμε να κάνουμε με δυο ομάδες που ήταν πρωταθλήτριες και συνεχίζουν να είναι: η Μπάγερν τα έχει καταφέρει και μαθηματικά, για την Παρί η κατάκτηση του γαλλικού πρωταθλήματος είναι απλά υπόθεση ημερών. Είναι επίσης η αναμέτρηση ανάμεσα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί και στην ομάδα που θέλει να τη διαδεχτεί: στο μυαλό
όλων – και ειδικά μετά τον αποκλεισμό της Ρεάλ Μαδρίτης – η Μπάγερν είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Ευρώπη. Δεν ξέρω αν κάποιος από τους δυο θα αποκτήσει ένα μεγάλο προβάδισμα απόψε. Είναι πάντως ωραίο ότι θα τις ξαναδούμε και σε μια εβδομάδα.
Πρέπει
Σήμερα ξεκινάνε και τα πλέι οφ της Ευρωλίγκας. Μπαίνει πρώτος στον χορό ο Ολυμπιακός που θα αντιμετωπίσει στο ΣΕΦ τη Μονακό του Μάικ Τζέιμς, δηλαδή την ομάδα που πέρσι στο Final 4 τον απέκλεισε από τον τελικό και που φέτος τον έχει κερδίσει δυο φορές στην κανονική περίοδο.
Η παραδοξότητα της υπόθεσης είναι ότι παρόλο που ο Ολυμπιακός μετρά τρεις ήττες στη σειρά από τους Μονεγάσκους είναι το μεγάλο φαβορί για να περάσει στο Final 4 αφού και πιο φορμαρισμένος είναι και πρώτος τερμάτισε στην κανονική περίοδο και δεν έχει τα προβλήματα που κουβαλά η αντίπαλός του που θα αγωνιστεί με εννέα – ίσως δέκα – παίκτες.
O Γιώργος Μπαρτζώκας έλεγε χθες ότι θα ήταν μεγάλο λάθος για τον Ολυμπιακό να υποτιμήσει έναν αντίπαλο που του έχει κάνει τα τελευταία χρόνια πολλά. Οταν ένας προπονητής το λέει αυτό, πιστεύει προφανώς κι αυτός πως η ομάδα του κρατά την τύχη στα χέρια της. Το οποίο μεγαλώνει λιγάκι το μόνο πρόβλημα που μπορεί να έχει ο Ολυμπιακός. Δηλαδή το άγχος που προκαλεί το μεγάλο πρέπει μιας πρόκρισης.
