Και ξαφνικά, στα χείλη όλων είναι το όνομα του προπονητή που έφτασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου με τον ΟΦΗ. Εχει αδικηθεί στην έως τώρα πορεία του ο συγκεκριμένος κόουτς; Ακόμη περισσότερο, μήπως η επιτυχία του είναι ένα μήνυμα πως αξίζει να εμπιστευτούμε περισσότερο τους έλληνες προπονητές;

Ηταν κασκαντέρ, γίνεται μόνιμος

του Κώστα Κοφινά

Είναι φανερό: ο Βόλος αποτελεί την τυχερή πόλη του Χρήστου Κόντη. Προσέξτε την αλληλουχία των γεγονότων: τον Φεβρουάριο του ’24 κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Ανχελ Λόπεζ στην ομάδα του Βόλου που κινδύνευε και τελικά την κράτησε στη Σούπερ Λίγκα. Αμέσως πήρε προαγωγή και αντικατέστησε τον Φατίχ Τερίμ στον ΠΑΟ, κατακτώντας το Κύπελλο απέναντι στον Αρη και στο Πανθεσσαλικό! Και το περασμένο Σάββατο, ξανά στον Βόλο θριαμβευτής ο Κόντης που βίωσε ένα ιδιότυπο προσωπικό χατ-τρικ. Βέβαια, στην όλη διαδρομή του τεχνικού υπάρχει η εξής λεπτομέρεια. Πάντα καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, με άγνοια κινδύνου να δώσει σωστή ρότα σε ένα σκαρί που μεσοπέλαγα πλέει με χαλασμένο πηδάλιο. Το είδαμε στον Βόλο. Επίσης δύο φορές στον Παναθηναϊκό με τη δεύτερη να ζητεί ο ίδιος τη μονιμοποίησή του, να προσβλέπει σε αυτή, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Στον ΟΦΗ, παρέλαβε όχι μόνο τη σκυτάλη από τον Ράσταβατς αλλά εν πολλοίς καμένη γη. Βελτίωσε τα πράγματα. Φίλησε το μετάλλιο του κυπελλούχου σε μια φωτό που θα πάρει περίοπτη θέση στην προσωπική του συλλογή και το αθλητικό άλμπουμ της ζωής του. Ολα αυτά, άραγε, συνεπάγονται πως ο Κόντης είναι ήδη φθασμένος προπονητής; Πως πρέπει να ομνύουμε και πάλι στο ταλέντο του γηγενή ανθρώπου του πάγκου;

Ας είμαστε εγκρατείς. Να μην ονειροβατούμε. Ο έλληνας προπονητής τώρα τσαλαβουτά στα πολύ δύσκολα. Από εδώ και πέρα θα πρέπει να δείξει την αληθινή του αξία και τις (όποιες) δυνατότητες έχει. Γι’ αυτές ας μιλήσουν τα έργα (του), ο σωστός σχεδιασμός, τα αποτελέσματα και όχι οι ποδοσφαιριστές, όπως συνέβαινε τους λίγους μήνες της δεύτερης θητείας τους στο Κορωπί όταν αναφέρονταν θετικά για τον Κόντη ο κάπτεν και αρκετοί έλληνες παίκτες του ρόστερ. Ενας άγνωστος Χ ήταν αναφορικά με το «τι ψάρια πιάνει» ο Χρήστος Κόντης. Το γαλόνι του ήταν πως θήτευσε δίπλα στον Γιοβάνοβιτς. Δεν αρκεί. Ούτε μπορεί κάποιος για πάντα να είναι στο τιμ του οποιουδήποτε. Επρόκειτο για το… αγροτικό. Ουδείς μονομιάς έχει τα φόντα να πιάσει με στιβαρότητα το τιμόνι του Παναθηναϊκού ή μιας ισχυρής και με απαιτήσεις ομάδας. Δεν είναι μόνο η γνώση. Θέμα μεγάλο παραμένει και το πώς διαχειρίζεσαι καταστάσεις. Το εσωτερικό των αποδυτηρίων. Ο Χρήστος Κόντης εκκινώντας πλέον από τα χαμηλά και όχι κάνοντας άλματα, δικαιούται να ελπίζει σε κάτι καλύτερο για τον ίδιο. Ακολουθεί σωστό μονοπάτι. Και αν το διαβεί χωρίς να λοξοδρομήσει, τότε θα ανοίξει τον δρόμο ώστε να ξαναγίνουν μόδα οι έλληνες προπονητές. Να απασχολήσουν το εγχώριο αθλητικό οικοσύστημα.

Ουδείς προφήτης στον τόπο του

του Γιώργου Νασμή

Ο Ελληνας θέλει τα ψάρια του να μυρίζουν Αιγαίο. Τα αρνιά να έχουν μεγαλώσει με χορταράκι της ελληνικής υπαίθρου. Το λαδάκι του να είναι από τη Μάνη και οι ντοματούλες από την Κρήτη. Η ρίγανη να είναι μαζεμένη από τον Ολυμπο ή την Αμοργό. Και η φάβα του σαντορινιά, γνήσια. Σε κάνει να απορείς λοιπόν, γιατί αυτός ο τύπος που αρνείται οτιδήποτε ξενικό στο τραπέζι του, δείχνει μια άκρατη ξενομανία σε οτιδήποτε άλλο έχει σχέση με καταναλωτικές συνήθειες, τρόπο ζωής και διασκέδασης, το κάπνισμα, το αλκοόλ ακόμα και τον αθλητισμό.

Δεν είναι κάτι νέο, ούτε έχουμε την αποκλειστική πατέντα. Οταν η Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ η ξενομανία χτύπησε κόκκινο, με αποτέλεσμα να οργανωθεί μια εκστρατεία για την προώθηση των ελληνικών προϊόντων με τη βοήθεια και του χιούμορ που πήγαζε από τη γνωστή διαφήμιση με τον Λαλάκη τον Εισαγόμενο, ο οποίος ωστόσο συντηρούνταν με το επίδομα ανεργίας. Το σύνθημα τότε ήταν «ο επιμένων ελληνικά».

Η ξενομανία δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Από τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ οι ξένοι προπονητές άφησαν έντονα το αποτύπωμά τους. Ανάμεσά τους υπήρχαν διάσημα ονόματα που έγραψαν ιστορία στο παγκόσμιο στερέωμα και βοήθησαν στην εξέλιξη του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πάντοτε ωστόσο υπήρχαν και έλληνες προπονητές που ισορροπούσαν τους αριθμούς, ενώ δεν υπολείπονταν σε επιτυχίες. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο η ξενομανία έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και οι έλληνες προπονητές περιορίζονται σε ρόλο κομπάρσου, βοηθών ή προσωρινών στους πάγκους.

Η απουσία εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό τους είναι εντυπωσιακή. Οι έλληνες προπονητές αποτελούν πιο εύκολους στόχους για τον Τύπο και τους φιλάθλους και αποδεικνύονται πιο ευάλωτοι απέναντι στις απαιτήσεις των κλαμπ. Πιο εύκολη και κυρίως πιο οικονομική είναι η απόλυση ενός έλληνα προπονητή παρά ενός διάσημου, όπως είναι ο Μπενίτεθ, ο Τερίμ, ο Αλμέιδα ή ο Πέδρο Μάρτινς. Στις ελληνικές ομάδες το «παπούτσι από τον τόπο σου» δεν έχει καμία αξία. Το Made in Greece στην ούγια αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα. Ισως αυτός είναι και ο βασικός λόγος που κανένας από τους 23 παίκτες που κατέκτησαν το Euro πριν από 22 χρόνια δεν έκανε μεγάλη καριέρα στους πάγκους. Ο ΟΦΗ απέδειξε ωστόσο πως το Made in Greece μπορεί να διακριθεί όχι μόνο στον προπονητικό τομέα με τον Χρήστο Κόντη, αλλά και στους παίκτες. Εντεκα ελληνόπουλα αγωνίστηκαν στον τελικό του Βόλου με τη φανέλα του ΟΦΗ, φωνάζοντας με τον τρόπο τους «είμαστε κι εμείς εδώ». Αλλά ποιος προφήτης αναγνωρίστηκε στον τόπο του, όπως θα σκέφτεται και ο νέος προπονητής της Σαουδικής Αραβίας, Γιώργος Δώνης.