Η απόφαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου να διατηρηθεί στο αρχείο η σκοτεινή υπόθεση των υποκλοπών και του παράνομου λογισμικού προξενεί, το λιγότερο, προβληματισμό. Το ίδιο το Μονομελές Πλημμελειοδικείο είχε ανοίξει την πόρτα και για μια πλήρη και σε βάθος διερεύνηση ως προς τις παρακολουθήσεις, τη δυνητική κατασκοπεία και τις δηλώσεις του ιδιοκτήτη του λογισμικού που έθεταν εις τον τύπον των ήλων τις ευθύνες της κυβέρνησης.
Αντί μιας απόλυτης και σε όλο το εύρος διαφάνειας και έρευνας του μείζονος θέματος, η χθεσινή εξέλιξη που πυροδότησε αντιδράσεις από το σύνολο της αντιπολίτευσης, θέτει σε περαιτέρω αρνητική αξιολόγηση τα πεπραγμένα ενός μέρους της Δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα, προσθέτει καχυποψία στο πολιτικό σύστημα και αποτελεί πυροκροτητή αντιπολιτικών και αναθεωρητικών ως προς την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία απόψεων. Η Δικαιοσύνη βέβαια είναι κορυφαίος πυλώνας του πολιτεύματος και των λειτουργιών του, είναι όμως και έκθετη σε τέτοιου είδους αποφάσεις που, αν μη τι άλλο, θέτουν ερωτήματα κι ενισχύουν τις γκρίζες ζώνες δυσωδών υποθέσεων όπως οι υποκλοπές.
Ολα τα παραπάνω επαναφέρουν ακόμη πιο εμφατικά όχι μόνο τη σημασία της διάκρισης των εξουσιών αλλά και της θεσμικής τους υπεράσπισης και περιφρούρησης. Μια εκ νέου έρευνα και αξιολόγηση του υλικού των υποκλοπών και του φορέα τους θα ήταν, αν μη τι άλλο, αυτονόητη, ειδικά στη σημερινή πολιτική στιγμή όπου η Ελλάδα είναι έκθετη κι εν μέρει ελεγχόμενη στο Κράτος Δικαίου και στη σχέση της με την ΕΕ.
