Είμαι παιδί της γενιάς των πάρτι. Λέξη «παλιά», όσο κι εγώ. Τότε το «θα πάω σε πάρτι», αντί για το «θα πάω σε γιορτή», ήταν αυτόματο ένσημο μοντερνιάς. Τώρα, έχω την εντύπωση ότι σέρνει μαζί της παλιοκαιρίσιο άρωμα Τσάρλι για τα κορίτσια και Μπρουτ για τα αγόρια, μυρωδιά δεκαετιών 1970 και 1980 δηλαδή. Κι όταν λέω σε πιτσιρικάδες για πάρτι, με κοιτάνε σαν ούφο. Τέλος πάντων, το πιο διάσημο πάρτι εκείνης της εποχής ήταν κινηματογραφικό και χολιγουντιανό. Επρόκειτο για την ομώνυμη ταινία (1968) του Μπλέικ Εντουαρντς με πρωταγωνιστή τον Πίτερ Σέλερς στον ρόλο ενός ινδού ηθοποιού. Του οποίου το όνομα, αντί για τη λίστα ανεπιθυμήτων στα στούντιο με τα οποία συνεργάζεται, ύστερα από μια ζημιά που προκάλεσε, βρίσκεται, κατά λάθος, στον κατάλογο των καλεσμένων ενός μεγάλου πάρτι· όπου με τις γκάφες του τα κάνει όλα μπάχαλο και προκαλεί «ανεξέλεγκτες καταστάσεις» (για να είμαι ειλικρινής, δεν ξετρελάθηκα ποτέ με αυτήν την ταινία, το βρετανικό χιούμορ της απείχε από τα δικά μου γούστα).
Ο,τι συνέβη το Σάββατο το βράδυ, στο ξενοδοχείο Χίλτον της Ουάσιγκτον, στην ετήσια εκδήλωση των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου στην οποία παρευρισκόταν και ο Τραμπ ή μάλλον ό,τι «έπιασαν» οι κάμερες και είδαμε στις οθόνες μας, μού θύμισαν την ταινία του Μπλέικ Εντουαρντς. Εντάξει, δεν λέω· δεν είναι λίγο να έχεις ντυθεί, να έχεις παρφουμαριστεί και να έχεις πάει να φαγοπιείς και να διασκεδάσεις και ξαφνικά μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές, αλλά αφού το επεισόδιο έληξε αναίμακτα, μπορούμε να δούμε με χιούμορ τις σκηνές που ακολούθησαν. Σκηνές πανικού ή ψυχραιμίας που παραπέμπουν σε φλεγματικό χιούμορ.
Τι είδα λοιπόν, και μάλιστα, χωρίς να καταλαβαίνω με ποια σειρά έχουν συμβεί. Λογικά, το «έλα να δεις» αρχίζει με εκείνο τον κουστουμαρισμένο τύπο που δίνει στον Τραμπ ένα σημείωμα, αλλά ο πρόεδρος δεν χαμπαριάζει. Η Μελάνια είναι η πρώτη που αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει και τρυπώνει κάτω από το τραπέζι, από κοντά κι οι παρακαθήμενές της κυρίες – μύλος θα έγινε υποτραπέζια, γόβες, εξτένσιονς, τρέσες, πέρλες, παγιέτες, μαλλιά κουβάρια. Εν τω μεταξύ, άλλοι μυστικοί πράκτορες και άντρες της ασφάλειας του προέδρου, ντυμένοι καλεσμένοι, άλλοι με την αρματωσιά τους, δεν ξέρεις ποιος είναι τι, πρώτον τσουβαλιάζουν και βγάζουν έξω τον αντιπρόεδρο Βανς που κοιτάει έντρομος σαν τον Μπομπ Σφουγγαράκη. Αλλοι σηκώνουν τον Τραμπ – είναι και μεγαλόσωμος – πάρ’ τον κάτω μέσα στην αναμπουμπούλα. Πού να τον σηκώνουν οι πράκτορες, πέφτουν από πάνω του, για να τον προστατεύσουν (το χειρότερο δεν είναι να σαβουρντιστείς, είναι να σαβουρντιστείς και, από πάνω σου, να σαβουρντιστούν και άλλοι, μιλάω εκ πείρας).
Πανικός ολούθε, φωνές και ουρλιαχτά, ο αρχηγός του FBI με απλανές βλέμμα σαν να ήταν κάπου αλλού· σαν τον Προκόπη Παυλόπουλο, όταν ο Κασιδιάρης πλάκωνε μπροστά του τη Λιάνα Κανέλλη στα χαστούκια. Οι υπόλοιποι καλεσμένοι κάτω από τα τραπέζια, ποιος ξέρει και τι θα έγινε εκεί, αλλά κάποιες κυρίες σου λένε «Σιγά μην πάνε άπιωτα τέτοια καλά κρασιά», αρχίζουν να τα μαζεύουν από τα τραπέζια, δεν ξέρω μην έβαλαν στην τσάντα τους και τίποτα κεφτεδάκια από το μενού – πού πας καλή μου με τα ανοιχτά κρασιά, θα χυθούν μέσα στο αυτοκίνητο, μέρες θα πάρει να ξεβρωμίσει, εκτός κι αν τα ήπιαν επί τόπου. Εν τω μεταξύ, ένας ανταποκριτής, διότι πρώτα του φεύγει του ανθρώπου η ψυχή κι ύστερα το χούι, με το ένα χέρι κρατά το μπέρμπον του και με το άλλο τραβάει φωτογραφίες – όχι με κινητό, με φωτογραφική.
Θεούλης
Ο αγαπημένος μου όμως είναι ο κύριος Γκλαντζ, ανώτατο στέλεχος της εταιρείας Creative Artists Agency. O οποίος, ενώ γύρω του έπεφτε η Τροία και η Βαβυλώνα μαζί, συνέχιζε να τρώει τη σαλάτα του. Από προχθές, πέρασε στην Ιστορία, ως Mr. Salad· η δε δικαιολογία του επική: «Είμαι μανιακός με την καθαριότητα. Δεν υπήρχε περίπτωση να συρθώ με το ολοκαίνουργιο σμόκιν μου στα βρώμικα πατώματα του Χίλτον».
