Τα πράγματα είναι εξόχως σοβαρά. Αλλά αν τα δεις από μακριά, φτιάχνεις μία υπέροχη κωμωδία χαρακτήρων. Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί τη δημοσκοπική ηγεμονία της με ένα σισύφειο μαρτύριο. Μόλις πάει να ανακάμψει, βάζει μία τρικλοποδιά στον εαυτό της και επιστρέφει στο προηγούμενο κουτάκι – σαν επιτραπέζιο παιχνίδι. Το ΠΑΣΟΚ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, δεν καρπώνεται οφέλη από την κυβερνητική φθορά. Πρωτοφανές, αλλά συμβαίνει.
Ταυτόχρονα ετοιμάζεται ο Τσίπρας. Πάλι ως αριστερός, καθώς το rebranding δεν τον οδήγησε στο Κέντρο. Αυτοί οι τρεις θα φαγωθούν μεταξύ τους. Ειδικά το ντέρμπι Ανδρουλάκης – Τσίπρας θα γίνει σε μία αρένα με αίμα και άμμο. Κάποιος εχέφρων θα πρότεινε να συνεργαστούν. Δεν γίνεται. Ο Τσίπρας δεν θα γίνει ακολούθημα του Ανδρουλάκη. Ούτε βέβαια ο Ανδρουλάκης θα γονατίσει ως υποτελής στον Τσίπρα. Ποιος θα ευνοηθεί αν μαλλιοτραβηχτούν οι δύο συστημικοί πόλοι αντιπολίτευσης; Είναι προφανές. Πάμε παρακάτω.
Ο Βελόπουλος δείχνει σε καλή κατάσταση, πλην όμως μπορεί να του έρθει η κεραμίδα του Σαμαρά, ενώ είναι και η Λατινοπούλου που εισέρχεται εμφατικά στον χώρο του πολιτικού θεάματος, έστω και ως αποτυχημένη μίμος. Αλλά και ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου, ενδεχομένως και ο Σαμαράς, έχουν να ανησυχούν για την επιρροή της Μαρίας Καρυστιανού που θα παρουσιάσει το πιο φρέσκο προϊόν για την ψήφο διαμαρτυρίας. Ναι, αλλά η Καρυστιανού απειλεί και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, όσο και τον Νατσιό της Νίκης.
Θα αφήσει η Ζωή την Καρυστιανού να ρίξει το καλάμι της σε μία δεξαμενή που ξεκίνησε να γεμίζει πριν από τέσσερα χρόνια με καρδούλες και ξυλόλιο; Δύσκολο. Και η Αριστερά; Ο ΣΥΡΙΖΑ μας τελείωσε ή, για την ακρίβεια, θα τον περάσει ένα χέρι μπογιά ο Τσίπρας και θα τον εμφανίσει ως καινούργιο. Αλλά υπάρχουν και οι σύντροφοι της Νέας Αριστεράς που θα προσπαθήσουν να δαγκώσουν ένα κομμάτι. Και πού καταλήγουμε; Στη διαχρονική, αιώνια, μακαριότητα του ΚΚΕ. Είναι οι μόνοι που δεν ανησυχούν και μπορούν να χαράξουν τα ονόματά τους πάνω στα έδρανα της Βουλής. Δεν πρόκειται να τους τα πάρει κανείς. Και τώρα πείτε μου: δεν έχει την πλάκα του όλο αυτό;
Επιστρέφει ο φασισμός;
Ο Ντάνιελ Τρίλινγκ, βρετανός δημοσιογράφος που παρακολουθεί ακροδεξιά ρεύματα, έγραψε ένα άρθρο στον «Guardian», προσπαθώντας να απαντήσει σε ένα επίκαιρο ερώτημα: παρακολουθούμε, πράγματι, την αναβίωση του φασισμού; Οχι. Η συγκυρία δεν αντιστοιχεί με τις συνθήκες που υπήρχαν στην αρχή του προηγούμενου αιώνα. Δεν υπάρχει, άλλωστε, η ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση εκείνων των καιρών, ούτε τα πλήθη των εξαθλιωμένων εργατών. Τα σύγχρονα πολιτικά ρεύματα δεν καταργούν τη δημοκρατία με πραξικοπήματα, αλλά τη φθείρουν εκ των έσω. Αποδυναμώνουν θεσμούς, ανεξαρτησίες και αντίβαρα. Ομως αυτό δεν είναι φασισμός. Είναι η αποδοχή μιας πολιτικής που στηρίζεται στον φόβο, στην καχυποψία και στην ιδέα ότι οι κανόνες ισχύουν επιλεκτικά. Δεν πρόκειται για ιστορική επανάληψη, αλλά για μετάλλαξη. Σε κάτι νέο, υβριδικό. Σε κάτι που δεν είναι ούτε δημοκρατία, αλλά ούτε και φασισμός.
Λείπει το κότερο
Στο «Κορίτσια για φίλημα» ο Κώστας Βουτσάς επαναλαμβάνει αδιαλείπτως το ίδιο ερώτημα: «Εχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;». Η ατάκα ακούγεται πολλές φορές στην ταινία, ακόμα και σε περιστάσεις εντελώς άσχετες με το κότερο και τη βόλτα. Τη θυμήθηκα διαβάζοντας το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα που προαναγγέλλει την έλευση της κυβερνώσας Αριστεράς ως λύτρωση από τα αδιέξοδα της πολιτικής κατάστασης. «Μια νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγής και ριζικά ανανεωμένη, είναι ζωτική ανάγκη». Καλό. Μόνο που το ευχολόγιο δεν παράγει πραγματικότητα. Το πρόβλημα δεν είναι η επανάληψη. Είναι ότι λείπει το «κότερο». Δηλαδή το σχέδιο, οι συσχετισμοί, οι άνθρωποι που θα το σηκώσουν. Και, κυρίως, το κοινό που θα πει «πάμε». Γιατί χωρίς αυτά, η πρόσκληση μένει ατάκα που αναπαράγεται ως ανέκδοτο.
Η star της ημέρας
Η Μάρω Κοντού. Την είδα στην τόσο γλυκιά εκπομπή «Πάμε μια βόλτα;» της Νίκης Λυμπεράκη, στο Mega. Θα σας φανεί κλισέ, αλλά είναι ερωτεύσιμη και στα 90 της. Και να σας πω την αλήθεια,
θα προτιμούσα να πάω μία βόλτα με αυτήν την Κοντού, παρά με το κοριτσόπουλο που διαολίζει τον Χορν στο «Αλίμονο στους νέους». Να είστε πάντα καλά, κυρία Κοντού…
