Η νέα αγαπημένη λέξη του Μαξίμου είναι «ανθρωποφαγία». Η επίσημη φωνή της κυβέρνησης τη χρησιμοποιεί πολύ τώρα τελευταία. Πρώτα, τη λάνσαρε στον δημόσιο διάλογο για να υπερασπιστεί όσους από τη νεοδημοκρατική ΚΟ ελέγχονται για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Κι ύστερα, ενώ ζητούσε από την αντιπολίτευση να μην επιτίθεται κανιβαλικά στον πτυχιούχο του College of Southeastern Europe. Ο όρος επαναλαμβάνεται σχεδόν μονότονα – τόσο συχνά όσο οι συριζαίοι κατηγορούσαν τους απέναντί τους για «δολοφονία χαρακτήρα» κάποτε. Σημειολογικά μιλώντας, η επιλογή του φανερώνει την ανάγκη του στενού κυβερνητικού πυρήνα να προσεγγίσει τη θυμωμένη, μαζί του, συμπολίτευση, δείχνοντάς της πως είναι έτοιμος να ορθώσει ένα τείχος προστασίας γύρω της.
Οι εποχές που τον συνέφερε – και είχε την ευχέρεια – να διαρρέει την ποιοτική απόσταση που τον χωρίζει από την κυβερνώσα παράταξη έχουν περάσει πια. Σήμερα, η μητσοτακική, μεταρρυθμιστική ΝΔ δεν έχει περισσότερη απήχηση από το ορίτζιναλ κόμμα. Αρα, το τελευταίο δεν μουρμουρίζει απλά. Δεν γκρινιάζει επειδή ο επικεφαλής του διακηρύσσει τον κεντρώο μετασχηματισμό του. Θυμίζει πως οι εκλογικές επιτυχίες για τα μεγάλα κόμματα είναι ανέφικτες, χωρίς τις παραδοσιακές τους βάσεις (σαν αυτή που εκπροσωπούν οι παλιοί νεοδημοκράτες βουλευτές, οι ορθόδοξοι).
Κριτήριο
Τα προβλήματα στη σχέση κυβέρνησης – γαλάζιας πλειοψηφίας δεν είναι τα μοναδικά που υποδηλώνει το λεξιλόγιο της κυβερνητικής συνηγορίας, όμως. Αν ο αριθμός των εθνοπατέρων που αναφέρονται σε δικογραφίες για το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων καθιστά μονόδρομο, για την κυβερνητική έδρα, τη στήριξη τους, το Bachelor of Arts ενός υφυπουργού, ο οποίος φωνάζει στα τηλεπλατό ότι προσελήφθη σε υπουργείο της νεοκαραμανλικής εποχής επειδή ήταν «ωραίος», γιατί χρήζει υπεράσπισης;
Οι γνώστες της κομματικής ανθρωπογεωγραφίας λένε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο «πάγκος» του Πρωθυπουργού δεν είναι και τόσο στενός. Εννοούν πως μπορεί να βρεθεί εύκολα αντικαταστάτης του Λαζαρίδη – και με πλουσιότερο CV. Αλλά και ότι δεν είναι λίγοι οι συμπολιτευόμενοι που δεν έχουν διάθεση να «απολογούνται» και γι’ αυτόν (και κυρίως για το ύφος με το οποίο διαχειρίστηκε τη ζημιά που προκάλεσε) σε μια συγκυρία που καλούνται να δίνουν εξηγήσεις για σοβαρότερα θέματα. Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα μοιάζει προφανής. Οταν έχουν περάσει ελάχιστες μέρες από την απομάκρυνση δύο υπουργών και δύο υφυπουργών, η καρατόμηση ενός από τους «αναπληρωτές» τους είναι λύση με πολιτικό κόστος. Βέβαια, το τελευταίο δεν αποφεύγεται. Είτε μείνει, είτε φύγει ο απόφοιτος του κέντρου ελευθέρων σπουδών, το κριτήριο εκείνου που διαλέγει τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου τίθεται υπό αμφισβήτηση.
