Φίλες μου, γεια σας. Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα θαύμα – απ’ αυτά που δεν μπορούν να συμβούν πουθενά αλλού πλην της Ελλάδας. Οφείλεται βεβαίως στον προοδευτισμό. Και προϋποθέτει έναν άγνωστο έως πρόσφατα ρόλο στην εκπαίδευση. Είναι εισαγόμενος ρόλος και ένα νέο αξίωμα, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσαμε στο παρελθόν. Είναι το αξίωμα του Επόπτη Ποιότητας της Εκπαίδευσης.
Ως γνωστόν, ο συνδικαλισμός της εκπαίδευσης απεχθάνεται την αξιολόγηση και κάνει τα πάντα για να μη λειτουργήσουν σοβαροί αξιολογικοί θεσμοί. Αποδέχεται όμως με μεγάλη χαρά διάφορα αξιώματα, τα οποία έχουν πολύ υποκειμενισμό αλλά, προφανώς, μεταφράζονται σε εξουσία διαφόρων που εργάζονται στον χώρο της εκπαίδευσης. Κάπως έτσι έχει προκύψει, από το 2021, ο Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης, θεσμικός ρόλος όπως μαθαίνω που καθιερώθηκε στην Ελλάδα με τον ν. 4823/2021 και έχει στόχο την αναβάθμιση και τη διασφάλιση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου. Ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου σε ένα σύστημα που παράγει παπαγάλους και λειτουργικά αναλφάβητους και, συχνά, αντικοινωνικές συμπεριφορές.
Τι ακριβώς δουλειά κάνει ο Επόπτης Ποιότητας; Παρακολουθεί, συντονίζει και αξιολογεί την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου των Συμβούλων Εκπαίδευσης και των σχολικών μονάδων. Είναι δηλαδή ένας ανώτερος που, Κύριος οίδε με ποια προσόντα, επιβλέπει τα σχολεία, τους Συμβούλους Εκπαίδευσης, τις διαδικασίες εσωτερικής αξιολόγησης των σχολικών μονάδων (την αυτοαξιολόγηση, μην πάει ο νους σας στο κακό) και, τέλος, υποβάλλει εκθέσεις για την ποιότητα της εκπαίδευσης στον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης. Πιάσ’ το αβγό και κούρευ’ το.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θα με απασχολούσε ο ρόλος του Επόπτη Ποιότητας της Εκπαίδευσης αν, χθες, δεν ελάμβανα την κάρτα που έστειλε για το Πάσχα ένας από τους διασκορπισμένους σε διάφορες εκπαιδευτικές περιφέρειες της Ελλάδας αξιωματούχος αυτού του είδους. Ο εν λόγω, που δραστηριοποιείται στην Πελοπόννησο, έστειλε μια πρωτότυπη κάρτα στους εκπαιδευτικούς. Με τη λίγο άγαρμπη ακόμα αισθητική της τεχνητής νοημοσύνης, απεικονίζεται μια πόλη σωριασμένη σε ερείπια. Την κοιτάζουν τέσσερις άνθρωποι, δυο άντρες και δυο γυναίκες – εμείς βλέπουμε τα νώτα τους. Δεν διακρίνεται αν οι γυναίκες φοράνε μαντίλα. Πάνω αριστερά, πετάει ένα περιστέρι από το οποίο κρέμεται μια σημαία του Ιράν – πράσινο, άσπρο, κόκκινο. Τη σύνθεση ολοκληρώνουν μια πασχαλινή ευχή και μια υπογραφή. Την υπογραφή δεν τη διαβάζω. Διαβάζω όμως την ευχή και την παραθέτω:
«Η Ανάσταση δεν είναι το τέλος του θανάτου αλλά η αρχή της Ελευθερίας. Ας γίνει το φως του Πάσχα η ασπίδα του Ιράν ενάντια στο σκοτάδι του πολέμου. Καλό Πάσχα με φως και δικαιοσύνη».
Μια ευχετήρια κάρτα ποιότητας
Δεν θέλω να σχολιάσω το περιεχόμενο της κάρτας. Μου κάνει όμως εντύπωση ότι ο εν λόγω Επόπτης Ποιότητας θεωρεί ότι είναι μέσα στα καθήκοντά του, είναι δηλαδή τεκμήριο ποιότητας, να στέλνει μηνύματα μεροληπτικής ανάγνωσης μιας παγκόσμιας κρίσης με πολλές όψεις (μια από τις οποίες είναι η ανελευθερία όσων στο Ιράν διεκδικούν την εκκοσμίκευση, ανάμεσά τους και των γυναικών, που συχνά πληρώνουν το αίτημα αυτό με φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς, διαπομπεύσεις και εκτελέσεις). Κι ότι προς τούτο δικαιούται να χρησιμοποιεί τα επίσημα κανάλια επικοινωνίας, να θεωρεί ότι αυτού του τύπου τα μηνύματα είναι μέρος των καθηκόντων του κι ότι έτσι ανταποκρίνεται στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που η δημόσια εκπαίδευση κατρακυλάει. Κάποιοι απ’ αυτούς φωτογραφίζονται σε αυτό το περιστατικό.
Ο ορισμός της κωλοτούμπας
Πριν αναλάβει καθήκοντα δημάρχου Αθηναίων, ο Χάρης Δούκας συγκρούστηκε με την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και με τον πρώην δήμαρχο Κώστα Μπακογιάννη, με αντικείμενο την οδό Βασιλίσσης Ολγας. Ο Δούκας αντιδρούσε στο ενδεχόμενο ο δρόμος, στον οποίο γίνονταν έργα με την προοπτική να μετατραπεί στο τελευταίο τμήμα του μεγάλου αρχαιολογικού περιπάτου της πρωτεύουσας, να κλείσει για τα αυτοκίνητα. Αλλωστε στο πρόγραμμά του υποστήριζε ακριβώς αυτό, ότι ο δρόμος θα παραμείνει ανοιχτός για τα αυτοκίνητα. Μενδώνη και Μπακογιάννης, δηλαδή, που εργάστηκαν για να μετατραπεί η Ολγας σε μέρος του αρχαιολογικού περιπάτου κατηγορούνταν ότι δημιουργούν τετελεσμένα σε βάρος της βούλησης του λαού της Αθήνας.
Προχθές, το έργο ολοκληρώθηκε και ο δρόμος άνοιξε για τους πεζούς, σύμφωνα με τον σχεδιασμό. Και χθες ο Χάρης Δούκας έκανε την εξής δήλωση: «Οι εργασίες στη Βασιλίσσης Ολγας επιτέλους ολοκληρώθηκαν! […] Η ταλαιπωρία των Αθηναίων έφτασε στο τέλος της. […] Μέσα σε δύο χρόνια δημιουργήσαμε έναν πολυτροπικό δρόμο, στολίδι για την Αθήνα».
– Είναι αυτό κωλοτούμπα;
– Ο ορισμός της κωλοτούμπας, κυρία μου.
ΥΓ. «Δημιουργήσαμε» λέει σήμερα ο δήμαρχος. Οχι, κύριε δήμαρχε. Δεν δημιουργήσατε. Πολεμήσατε.
