Σε μια κοινωνία όπου τα κοτόπουλα σχεδόν ταυτίζονται με το πιάτο μας, η ιδέα ενός κόκορα ως κατοικιδίου προκαλεί αμηχανία. Δεν είναι σκύλος. Δεν είναι γάτα. Είναι, για τους περισσότερους, απλώς τροφή. Κι όμως, για την Αναστασία Βιτζηλαίου, η οποία έχει σπουδάσει και εργάζεται στον χώρο του fashion styling, ο Ντίβος δεν είναι κατηγορία. Είναι σύντροφος.
Η ιστορία τους ξεκίνησε τυχαία. «Τον βρήκε ένας συνάδελφός μου, μόλις ημερών, μόνο του στον δρόμο και μου τον έφερε», θυμάται μιλώντας στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο». Ισως έπεσε από φορτηγό. «Δεν γνώριζα τίποτα. Ούτε το φύλο του, ούτε πώς να το διαχειριστώ. Τα έμαθα όλα στην πορεία. Απλώς τον είδα και από τότε είμαστε αχώριστοι».
Στην αρχή ήταν ένα μικρό κοτοπουλάκι. Αντί να τεθεί ζήτημα «τι θα τον κάνω», γεννήθηκε μια σχέση.
Από προϊόν σε πρόσωπο
«Από τον Ντίβο και μετά ανέπτυξα μια μεγάλη αγάπη για τα πτηνά, κυρίως για τα κοτοπουλάκια. Είναι ζώα με χαρακτήρα και συναισθήματα που σχεδόν κανείς δεν αναγνωρίζει».
Η Αναστασία μιλάει για μια εσωτερική μετατόπιση. «Μόλις τα γνωρίσεις και τα δεις ως ζώα – όχι ως τροφή, αρχίζει να σε πληγώνει η πραγματικότητα. Τους αξίζει αγάπη και μια ποιοτική ζωή».
Η φράση της δεν είναι ρομαντική. Είναι πολιτική. Γιατί θέτει υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχούμε τα ζώα: άλλα για αγκαλιές, άλλα για εκμετάλλευση.
Το παρατσούκλι «Ντίβος» προέκυψε μέσα από τα βίντεο που ανεβάζει στο TikTok. «Το κανονικό του όνομα είναι Μιμίκος, χιουμοριστικό φυσικά. Το “Ντίβος” βγήκε όσο άρχισε να δείχνει τον χαρακτήρα του».
Και ο χαρακτήρας είναι… απαιτητικός. Ο Ντίβος απολαμβάνει το μπάνιο με ζεστό νερό και το πιστολάκι για να μην κρυώσει. Το καλοκαίρι έχει τη δική του μικρή πισίνα. Προτιμά να «σκάβει» τα σεντόνια αντί για το χώμα και, κυρίως, θέλει να βρίσκεται αγκαλιά. «Είναι όλες του οι κινήσεις και ο τρόπος που υπάρχει μέσα στον χώρο».
Συμβίωση χωρίς αυταπάτες
Η καθημερινότητα με έναν κόκορα δεν είναι αστείο βίντεο. «Εχοντας μεγαλώσει με ζώα, ξέρω πόσο μεγάλη ευθύνη είναι το καθένα από αυτά. Το να ζω με έναν κόκορα δεν είναι πιο δύσκολο από το να ζω με έναν σκύλο».
Χρειάζεται, όμως, άλλες προσαρμογές. Περισσότερη καθαριότητα. Ειδικός χώρος. «Ο Ντίβος έχει ξεχωριστό δωμάτιο που κοιμάται. Χρειάζεται φροντίδα, τα φάρμακά του, και εξωτερικό χώρο για να εξερευνά και να απολαμβάνει τον ήλιο».
Η ζωή σε διαμέρισμα μεγάλης πόλης είναι πρόκληση. «Με άγγιξε τόσο πολύ σαν ζώο που μετακόμισα. Βρήκα σπίτι με μεγάλη αυλή και μπαλκόνι. Αλλο το ότι δεν τα προτιμά πάντα», λέει γελώντας.
Ανάμεσα στο χειροκρότημα και την ειρωνεία
Ο Ντίβος έχει ταξιδέψει με πλοίο, έχει μπει σε αυτοκίνητα, έχει γίνει viral. «Προσφέρει χαρά και γέλιο σε όποιον τον βλέπει. Τραβάει όλες τις εντυπώσεις, τις περισσότερες φορές καλοπροαίρετα». Δεν λείπουν όμως και τα ειρωνικά σχόλια – διαδικτυακά και διά ζώσης. «Εχω ακούσει λόγια που δεν χωράει το μυαλό μου ότι κάποιος θα τα πει για το κατοικίδιο κάποιου». Πιστεύει ότι αυτό συνδέεται με τη διάκριση που κάνουμε. «Υπάρχει κόσμος που δεν βλέπει αυτά τα ζώα σαν τίποτα άλλο πέρα από προϊόν. Για εκείνους, η ζωή τους δεν αξίζει τίποτα».
Το «κικιρίκου» που έκανε το πλοίο να γελάσει
Από τις πιο έντονες στιγμές τους ήταν το πρώτο ταξίδι στην Κρήτη. «Ξημερώματα, φτάναμε στο λιμάνι. Πολύς κόσμος περίμενε να κατεβεί από το γκαράζ. Ο Ντίβος αγκαλιά μου και μόλις ξημέρωσε έκανε “κικιρίκου”. Ολοι στο πλοίο γέλασαν και ενθουσιάστηκαν. Εφτιαξε την ημέρα όλων μας».
Τι σημαίνει τελικά αυτή η σχέση
«Κερδίζω τη συντροφιά του. Με ακολουθεί παντού, σε όλα τα δωμάτια. Δεν βγαίνει έξω αν δεν βγω κι εγώ. Δεν φεύγει από το πλευρό μου, χωρίς να τον έχω περιορίσει ποτέ».
Δεν θα άλλαζε τίποτα. «Ούτε την επιλογή μου ούτε τον ίδιο». Το μόνο που σκέφτεται; «Να βρω και καμιά κοτούλα να μεγαλώσει η οικογένεια».
Η ιστορία της Αναστασίας Βιτζηλαίου και του Ντίβου δεν είναι μια γραφική εξαίρεση. Είναι μια μικρή ρωγμή σε μια βαθιά ριζωμένη βεβαιότητα: ότι κάποια ζώα αξίζουν αγάπη και κάποια μόνο αξιοποίηση. Οταν ένα κοτόπουλο αποκτά όνομα, δωμάτιο και αγκαλιά, η διάκριση αυτή παύει να είναι αυτονόητη. Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο ουσιαστικό «μάθημα» ενός κόκορα.
