Το περιστατικό στη Γαστούνη, με τον άγριο ξυλοδαρμό ιδιοκτήτη περιπτέρου από ομάδα Ρομά, προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, όμως ο σχολιασμός του και οι κρίσεις που διατυπώθηκαν σχετικώς ήταν μονομερείς. Ελειπε, πιστεύω, το πνεύμα της συμπεριληπτικότητας, χωρίς το οποίο δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το επεισόδιο σε όλες τις διαστάσεις του.
Ας ξεκινήσω, λοιπόν, θυμίζοντας τα γεγονότα. Ολα ξεκίνησαν το περασμένο Σάββατο, όταν ένας Ρομά πήγε να πάρει κάτι από το περίπτερο σε πλατεία της Γαστούνης. Εδώ είναι απαραίτητη μια διευκρίνιση. Οταν λέμε «πάω να πάρω κάτι από το περίπτερο», εννοούμε ότι πάμε να αγοράσουμε κάτι από το περίπτερο, χρησιμοποιούμε δηλαδή το ρήμα «παίρνω» ως μετωνυμία. Στην περίπτωση των Ρομά της ιστορίας μας, όμως, το εννοούσαν κατά κυριολεξία, διότι είχαν συνηθίσει να πηγαίνουν στο περίπτερο, να παίρνουν αυτό που θέλουν, χωρίς να αφήνουν το αντίτιμο, και να φεύγουν. Του είχαν ρημάξει το περίπτερο του ανθρώπου, τον είχαν φέρει στα όριά του. Ετσι, όταν το περασμένο Σάββατο ένας πιτσιρικάς (Ρομά) έκλεψε τσιγάρα και ο περιπτεράς τον τσάκωσε, κάλεσε την Αστυνομία. Προτού φτάσει το περιπολικό στο σημείο, πλάκωσαν καμιά εικοσαριά ακόμη Ρομά, οι οποίοι έσπασαν στο ξύλο τον ιδιοκτήτη του περιπτέρου, μαζί με τον ανήλικο γιο του, και διέλυσαν το περίπτερο.
Σε κάποιο από τα βίντεο, καταγράφονται ευκρινώς τα άτομα που καταστρέφουν το περίπτερο, ενώ στη γωνία του πλάνου διακρίνεται ένα όχημα της Αστυνομίας, σε απόσταση δέκα μέτρων από το επεισόδιο. Γιατί δεν επενέβησαν να τους διώξουν; (Δεν λέω να τους συλλάβουν, μην είμαστε υπερβολικοί…) Ενας αλλοδαπός θα απορούσε με τη σκηνή, αν όμως ζεις στην ομορφότερη χώρα του κόσμου και ανήκεις στον εξυπνότερο λαό του κόσμου, τότε καταλαβαίνεις. Καταλαβαίνεις ότι αυτή η στάση δεν είναι ανοχή, ολιγωρία, ευθυνοφοβία ή ό,τι άλλο. Εκείνες τις στιγμές οι αστυνομικοί δεν αδρανούν, όπως θα νόμιζε ο αδαής. Αντιθέτως, κάνουν το καθήκον τους, ένα καθήκον ανώτερο από αυτό που μπορούν να κατανοήσουν οι επικριτές τους. Επιτηρούν μια φυσική διαδικασία, σε μια προστατευόμενη ζώνη Natura. Γιατί η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα, στην οποία οι κυνηγοί-συλλέκτες αναγνωρίζονται ως ανθρωπολογική κατηγορία και ο τρόπος ζωής τους προστατεύεται.
Επειτα από ημέρες ακολούθησαν κάποιες συλλήψεις, λόγω της κατακραυγής· στην πραγματικότητα όμως, είναι σαν να μην έγιναν. Οι συλληφθέντες αφέθηκαν υπό όρους, τους οποίους δεν θα τηρήσουν και δεν πρόκειται να τους ξαναδεί κανένας. Προφανώς είναι άδικο για τον επιχειρηματία, ο οποίος υποχρεώνεται να κλείσει το περίπτερο και να ψάξει αλλού για δουλειά. Προέχει όμως η προστασία του τοπικού οικοσυστήματος κυνηγών-συλλεκτών.
Επειδή, λοιπόν, εμείς στην Ελλάδα έχουμε δώσει λύσεις και μάλιστα με «προοδευτικό πρόσημο» σε τέτοια θέματα και έχουμε ήδη προχωρήσει στο μέλλον, η Αριστερά έχει την πολυτέλεια να ανησυχεί για το μέλλον της προσφιλούς της Κούβας, της κιβωτού της μαρξιστικής ορθοδοξίας στο δυτικό ημισφαίριο. Για τον λόγο αυτόν, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ενημερώθηκε από τον εδώ πρεσβευτή της Κούβας για τις απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα του.
Στις σχετικές δηλώσεις του, ο Σωκράτης Φάμελλος είναι προδήλως ενοχλημένος, καθώς η αμερικανική πίεση εκδηλώνεται, όπως επισημαίνει, «στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο και 67 από την επανάσταση»! (Αυτοί οι Αμερικανοί, βρε παιδάκι μου, δεν έχουν ιερό και όσιο…) Και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί «ειρήνη και δημοκρατία για όλα τα κράτη του κόσμου» (σ.σ.: για τα καλλιστεία, πάντως, είναι σε καλό δρόμο ο κ. Φάμελλος), ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει διεθνή πρωτοβουλία για την προστασία της Κούβας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για την κατάσταση στην Κούβα δεν θα ικανοποιούσε τον κ. Φάμελλο. Θέλει διεθνή πρωτοβουλία. Οχι μόνο εκτιμώ, αλλά θαυμάζω την τόλμη και το απτόητο φρόνημα του κ. Φάμελλου, που τον κάνουν να θέτει πάντα υψηλούς στόχους, αναντίστοιχους με τις πραγματικές δυνατότητές του. Θυμίζω, όμως, στον ίδιο κατ’ αρχάς, ότι μόλις τις προάλλες είχε ζητήσει από την κυβέρνηση διεθνή πρωτοβουλία για να τα βρούνε οι ΗΠΑ με το Ιράν. Προτού καν συμπληρωθεί εβδομάδα, έρχεται να ζητήσει διεθνή πρωτοβουλία για την Κούβα; Μα πότε να προλάβει η κυβέρνηση;
