Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, τρεις άνθρωποι βρέθηκαν απέναντι στον νόμο. Οι δύο προφυλακίστηκαν καθώς βρίσκονται ακόμη υπό ανακριτική διερεύνηση. Κι ο ένας πέρασε ξυστά από τη φυλακή αφού του επιβλήθηκε ποινή εννιάμισι ετών, εξαγοράσιμη ωστόσο έναντι 60.000 ευρώ. «Σιγά» θα πει κάποιος. «Κάθε μέρα οδηγούνται άνθρωποι στη φυλακή, χιλιάδες σε όλο τον κόσμο». Οι συγκεκριμένοι τρεις όμως ανατρέπουν μια απλοϊκή εξίσωση της κοινωνικής μυθολογίας. Δεν είναι οι πρώτοι και ούτε, βέβαια, οι τελευταίοι. Το ότι όμως οι ειδήσεις για τις ποινικές εμπλοκές τους στριμώχνονται στο ίδιο ολιγόλεπτο δελτίο ειδήσεων, τους δίνει έναν, δραματουργικό θα έλεγα, συμβολισμό. Τρεις άνθρωποι που εκπροσωπούν τρεις μορφές εξουσίας – την οικονομική, τη θρησκευτική και την, έστω και με κληρονομικό δικαίωμα, πολιτική – σε θέση που δεν θα περιμέναμε να τους δούμε.
Να αρχίσω με τον ιδιοκτήτη της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα», τον Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη. Εναν άνθρωπο ο οποίος θα μπορούσε να αποτελεί ένα πρότυπο που έρχεται από την παλιά Ελλάδα. Από την εποχή που παιδιά με μπαλωμένα ρούχα έρχονταν στην πρωτεύουσα αποφασισμένα να πετύχουν. Εναν Γιάννη Γεωργακά της εποχής μας. Μόνο που, αφού η εποχή δεν είναι ίδια, δεν μπορεί να είναι ίδιοι και οι «Γεωργακάδες» της. Σήμερα τους πετυχημένους αυτοδημιούργητους τους λέμε «μπαγάσες» με την καλή έννοια, αυτήν του καταφερτζή, «Α ρε τον μπαγάσα, τα κατάφερε». Με μια υπόνοια ότι μπορεί και να έκανε κάτι με το αριστερό του χέρι, αλλά, τέλος πάντων, χαλάλι. Και όταν αυτό αποδεικνύεται μάς κάνει εντύπωση γιατί αυτός ο μπαγάσας, ο ατσίδας δεν προέβλεψε τις συνέπειες.
Ο πατήρ Αντώνιος ήταν ο «άγιος» της διπλανής πόρτας. Υμνοι γράφονταν για το φιλανθρωπικό έργο της «Κιβωτού» του. Και όταν ξέσπασε το σκάνδαλο, ο δογματισμός που, πολλές φορές, εκλύεται από τη θρησκευτικότητα, συσπείρωσε γύρω του υποστηρικτές με οπαδικά χαρακτηριστικά. Αποδεικνύοντας τη ρήση του Μαρκ Τουέιν ότι είναι πολύ πιο εύκολο να εξαπατήσεις κάποιον από το να τον πείσεις ότι έχει εξαπατηθεί. Γι’ αυτό και ο πατήρ Αντώνιος ζητά από τους «πιστούς» να συνδράμουν ώστε να συγκεντρωθεί το ποσόν εξαγοράς της ποινής του. Και στοιχηματίζω ότι θα βρεθούν πολλοί που θα το κάνουν ακόμη και από το υστέρημά τους.
Η προσωρινή φυλάκιση του ήδη έκπτωτου πρίγκιπα Αντριου λόγω της ανάμειξής του στο πιο δυσώδες σκάνδαλο των τελευταίων δεκαετιών δεν νομίζω ότι έπληξε το γόητρο της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Το αντίθετο. Το τόνωσε. Σηματοδοτεί πολλά η φράση «Ο αδελφός του βασιλιά στη φυλακή» – έπειτα από πόσους αιώνες άραγε; Οπως και η δήλωση του Κάρολου ότι δεν θα γίνει ουδεμία εξαίρεση αλλά και το ότι η αστυνομία έκανε φύλλο και φτερό βασιλικές κατοικίες προς αναζήτηση στοιχείων.
Τι συνδέει τις τρεις περιπτώσεις; Η μεγαλύτερη παγίδα της εξουσίας. Η αίσθηση του ακαταδίωκτου.
