Οταν ακόμα και στο κουτί της Πανδώρας υπήρχε η Ελπίδα, το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κάθε δικαίωμα να αγναντεύει το μέλλον με αισιοδοξία. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο ΟΦΗ είναι φιναλίστ του Κυπέλλου, με πανάξια νίκη στην έδρα του εντυπωσιακού φέτος Λεβαδειακού. Οι κανόνες θέλουν μία ομάδα να παίρνει το εισιτήριο, αλλά οι νικητές χθες στο γήπεδο των Βοιωτών ήταν και οι δύο μονομάχοι.
Κυρίως όμως ήταν νικητής το ελληνικό ποδόσφαιρο για μία «λεπτομέρεια» που για κάποιους δεν έχει μεγάλη σημασία. Ο ΟΦΗ παρατάχθηκε με επτά έλληνες παίκτες ενώ στον πάγκο του κάθονταν άλλοι τόσοι. Στη διάρκεια του ημιτελικού ο Χρήστος Κόντης χρησιμοποίησε άλλους τρεις ημεδαπούς αθλητές, με τον αριθμό των ελλήνων παικτών που αγωνίστηκαν με τη φανέλα της ομάδας της Κρήτης να ανεβαίνει στους δέκα.
Από τον Λεβαδειακό ξεκίνησαν τέσσερις Ελληνες και στη συνέχεια συμμετείχαν στο παιχνίδι ακόμα τρεις, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό στους επτά.
Δεκαεπτά Ελληνες υπό τις οδηγίες δύο ικανότατων γηγενών προπονητών σε ένα γεμάτο γήπεδο της επαρχίας διεκδικώντας ένα πολύτιμο εισιτήριο πρόκρισης. Το ποδόσφαιρό μας έκανε άλμα στο μέλλον με το βλέμμα στο παρελθόν, εκεί πίσω στις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80. Τότε που οι θεοί της μπάλας στη χώρα είχαν ελληνικά ονόματα, Μιχάλης, Νίκος, Γιώργος. Που τους φώναζες από την εξέδρα και γυρνούσαν να σε χαιρετίσουν.
Ο φιναλίστ ΟΦΗ αποδεικνύει έμπρακτα πως το ελληνικό μοντέλο μπορεί να κινηθεί σε υψηλά επίπεδα, να διεκδικήσει τίτλους και ευρωπαϊκές συμμετοχές. Στην Ελλάδα υπάρχουν παίκτες διαμάντια τα οποία ωστόσο δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο προς την καθιέρωση και αναγκάζονται να ξενιτευτούν αναζητώντας δικαίωση. Πολλοί από τους Ελληνες που διακρίνονται αυτή τη στιγμή στο εξωτερικό αγνοήθηκαν από τα μεγάλα κλαμπ της χώρας αλλά και από τους ομοσπονδιακούς προπονητές. Ο ΟΦΗ αποτελεί πρότυπο και μπορεί να εξελιχθεί σε πόλο έλξης των καλύτερων ελλήνων παικτών όταν οι τελευταίοι αντιληφθούν πως μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό σκαλοπάτι για την εξέλιξη της καριέρας τους.
