Εγινε ένας ψιλοχαμός στη Βουλή με έναν «ανεξάρτητο» βουλευτή, ονόματι Διονύση Βαλτογιάννη, ο οποίος πήρε τον λόγο στη διάρκεια της συζήτησης για τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής η οποία θα ασχοληθεί με το αγροτικό ζήτημα, προκειμένου να διαμορφώσει μια εθνική στρατηγική. Γιατί έγινε ο πανικός; Διότι ο βουλευτής αυτός που προέρχεται από το ακροδεξιό κασιδιαροκόμμα, τους «Σπαρτιάτες», πρότεινε τη διαγραφή των αγροτικών χρεών, κατ’ αντιγραφή σχετικής απόφασης που είχε λάβει η χούντα των συνταγματαρχών, το 1968. Τον πλάκωσαν όλοι οι υπόλοιποι, του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου», στις «γρήγορες», για το πώς τολμάει να μεταφέρει στη Βουλή μια απόφαση των χουνταίων, αλλά…
…Αλλά αντί για ανάθεμα, μήπως εν τέλει, αυτή ίσως είναι μια λύση, για το αγροτικό ζήτημα;
Με κανόνες, με όρους, με προϋποθέσεις, και με συνολική πρόταση για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου του πρωτογενούς τομέα της ελληνικής οικονομίας;
Οι χουνταίοι πήραν την απόφαση να διαγράψουν συλλήβδην τα χρέη των αγροτών στην τότε Αγροτική Τράπεζα, πολύ απλά γιατί ήθελαν να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα, σε μια κοινωνία που τους μισούσε για το καθεστώς τρόμου που είχαν επιβάλει. Σήμερα, όμως, μήπως είναι μια λύση για το αγροτικό ζήτημα;
Διαγραφή χρεών…
Γνωρίζουν, δεν μπορεί να μη γνωρίζουν, ότι ο αγροτικός κόσμος είναι καταχρεωμένος. Δουλεύουν, ειδικά οι μικροκληρούχοι, τζάμπα. Για ένα κομμάτι ψωμί. Αντί λοιπόν να τους δίνουν ψίχουλα, του είδους, σου μειώνω την τιμή της κιλοβατώρας για το ρεύμα, και σου κάνω και μια ελάφρυνση στο αγροτικό πετρέλαιο, γιατί η κυβέρνηση δεν παίρνει τη γενναία πρωτοβουλία να διαγράψει τα χρέη τους;
Αφού προηγουμένως,
1ον, ζητήσει από τις τράπεζες να της δώσουν στοιχεία για το συνολικό ύψος των αγροτικών χρεών
2ον, αποκτήσει πραγματική εικόνα για το πρόβλημα, να έρθει σε επαφή με τις τέσσερις συστημικές τράπεζες, τις υπόλοιπες μικρότερες, και τις συνεταιριστικές, και από κοινού να καθορίσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για να ενταχθεί κάποιος αγρότης στη ρύθμιση της διαγραφής.
Οχι, διαγράφω μια κι έξω τα αγροτικά χρέη, για να αποκτήσω κομματική πελατεία, ενόψει των εκλογών. Αυτά πέθαναν πια.
…υπό προϋποθέσεις
Λόγου χάρη, σπέρνεις βαμβάκι στο χωράφι, μόνο και μόνο για να πάρεις άκοπα την επιδότηση; Σου διαγράφω το χρέος στην τράπεζα, υπό τον όρο ότι θα μου παράγεις πλέον σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι, βιομάζα και ό,τι άλλο θεωρώ εγώ ότι έχει ανάγκη η χώρα. Θα παράγεις δε υπό τον έλεγχό μου.
Εχεις ελαιώνες; Πολύ ωραία, αλλά το λάδι που παράγεις, δεν θα το στέλνεις πλέον Ιταλία και Ισπανία. Θα σε στηρίξω να το τυποποιείς εδώ, και θα το διαθέτεις στην εγχώρια αγορά, σε τιμές που θα σου καθορίζω εγώ. Και όσο σου περισσεύει, θα σε βοηθήσω να το εξάγεις.
Είσαι κτηνοτρόφος; Θα σου διαγράψω το χρέος, αλλά του λοιπού θα ελέγχεσαι κανονικά, σε τακτά χρονικά διαστήματα, για το πόσο τηρείς τους κανόνες υγιεινής στο κοπάδι σου, τι παράγεις, πώς το παράγεις, πού διαθέτεις τα προϊόντα σου, και σε τι τιμές.
Και παράλληλα με όλα αυτά, θα σου εξασφαλίσω ότι «ελληνοποιήσεις» προϊόντων κι άλλες τέτοιες κομπίνες, τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, τέλος. Επί ποινή αίρεσης της διαγραφής του χρέους σου.
Η δική της πορεία
Ναι, το ξέρω ότι τίποτε από όλα αυτά δεν είναι εύκολο. Οτι είναι ένα βουνό, που πρέπει να ανέβει κάποιος – και εν προκειμένω η κυβέρνηση – για να το φέρει εις πέρας. Απαιτείται όχι απλή αναδιοργάνωση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, αλλά κανονική επανίδρυσή του. Με σύγχρονες προδιαγραφές, ακόμη πιο σύγχρονο εξοπλισμό, με στρατηγική η οποία να απαντάει στις απαιτήσεις των καιρών, και αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου οι οποίοι θα είναι από πάνω στον αγρότη. Ωστε να μπορούν κάθε στιγμή να ελέγχουν και την τήρηση των όρων που θα έχουν τεθεί για τη διαγραφή των χρεών του, και παράλληλα θα αποτρέπουν την υπερχρέωσή του στις τράπεζες, επειδή, για παράδειγμα, του κάθισε στο κεφάλι να αγοράσει το τελευταίο μοντέλο τρακτέρ για να κόβει βόλτες στην πλατεία του χωριού.
Αντί λοιπόν να σέρνεται η χώρα σε κοινοτικές συμφωνίες τύπου Mercosur, που θα αποτελέσουν την ταφόπλακα της γεωργικής παραγωγής, ας χαράξει μια δική της πορεία στον πρωτογενή τομέα. Το προφανές κέρδος από όλα αυτά, δεν το συζητώ. Είναι φανερό. Οπως και για το αν είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί η διαγραφή των χρεών. Η κυβέρνηση έχει τον τρόπο της να το επιβάλει, εκεί που πρέπει και όπως πρέπει. Αρκεί να διαθέτει την πολιτική βούληση, να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Αλλιώς, οι αγρότες θα φυτοζωούν, ο πρωτογενής τομέας θα φθίνει συνεχώς, οι νέοι θα φεύγουν από τα χωριά να γίνουν γκαρσόνια στην Αθήνα, και κάθε χρόνο, για ένα δίμηνο, θα ασχολούμαστε ξανά με τον Ρίζο Μαρούδα και τον Κώστα Ανεστίδη και τα μπλόκα τους, στη Νίκαια ή τα Μάλγαρα…
Σύσκεψη έναν χρόνο μετά
Παράδειγμα χθεσινό: ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’, που δεν μετέβη τελικά στο Νταβός, για να αποφύγει κανένα… κακό συναπάντημα (ξέρει να φυλάγεται από τις κακοτοπιές…), συγκάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου σύσκεψη για το μεγάλο πρόβλημα της επιδημίας ευλογιάς που πλήττει την ελληνική κτηνοτροφία. Μάλιστα, θα πει κάποιος, πολύ ωραία πρωτοβουλία.
Ναι, είναι ο αντίλογος, αλλά γιατί έπρεπε να γίνει αυτή η σύσκεψη σχεδόν έναν χρόνο αργότερα από τότε που ενέσκηψε η επιδημία, η οποία θερίζει την κτηνοτροφική παραγωγή;
Ολους αυτούς τους μήνες, γιατί δεν βρήκε τον χρόνο, να συγκαλέσει μια σύσκεψη, να του εξηγήσουν οι αρμόδιοι τι ακριβώς συμβαίνει με την ευλογιά, γιατί δεν εμβολιάζονται τα ζώα; Επρεπε να θανατωθούν μισό εκατομμύριο αιγοπρόβατα, για να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος; Εγώ λέω πως όχι. Ομως δυστυχώς, έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα. Γιατί το επιτελικό κράτος, που κάποτε λειτουργούσε αποτελεσματικά, αποδεικνύεται ότι το τελευταίο διάστημα «ρετάρει» συνεχώς. Το κατάπιε η «καθημερινότητα», και εκεί που θα έπρεπε να δίνει προσοχή και να αναζητά λύσεις, «περί άλλα τυρβάζει», όπως έγραφαν παλιά οι δημοσιογράφοι σε ωραία ελληνικά, όταν έπρεπε να σημειώσουν ότι κάποιος αντί να ασχολείται με τα σοβαρά, πετάει αϊτό…
Ούτε απαξίωση, ούτε αποθέωση
Εβλεπα χθες στην τηλεόραση, στο πρωινό του ΣΚΑΪ, τον δικηγόρο κ. Ψαρόπουλο, τον πρώην σύζυγο της «προέδρου» Καρυστιανού. Σοβαρός άνθρωπος, μου φάνηκε, και μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο απαντούσε, όταν του ζητούσαν να σχολιάσει τις απόψεις της «προέδρου». Είχε μια αξιοπρεπή στάση, και ήταν φανερή η προσπάθειά του να συγκρατηθεί για να μην πει κουβέντες που να την εκθέτουν. Από όσα είπε πάντως, συγκράτησα το ακόλουθο, το οποίο και μεταφέρω:
«Για ποιον λόγο έχει προσωποποιηθεί ο αγώνας όλων μας στο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού; Για ποιον λόγο να μην υποστεί τις επιλογές της και να τις υποστούμε όλοι εμείς. Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε στις δικαστικές αίθουσες». Για να προσθέσει αμέσως μετά «ούτε θα απαξιώσω ούτε θα αποθεώσω την κ. Καρυστιανού».
Κύριος!
