Στις εφημερίες των νοσοκομείων αποτυπώνονται το βάθος και η σφοδρότητα του προβλήματος της βίας (και μεταξύ) ανηλίκων. Εκεί όπου η κοινωνική αποτυχία φτάνει με ασθενοφόρο. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), η βία είχε ξανά πρόσωπο παιδικό. Ορισμένα θύματα τραυματίστηκαν και χρειάστηκαν νοσηλεία. Δεν επρόκειτο για μία περίπτωση αλλά για πολλές. Δεν ήταν εξαίρεση. Ηταν ρουτίνα.
Δύο αγόρια, 10 και 12 ετών, από τα Σπάτα, προσήλθαν με χτυπήματα σε όλο το σώμα ύστερα από ξυλοδαρμό σε παιδότοπο. Ενα παιδί 16 ετών από το Μενίδι έφτασε «μαύρο στο ξύλο» έπειτα από επίθεση 10 ατόμων – ηλικίας από 16 έως 30 ετών. Δέκα εναντίον ενός. Θα μπορούσε να έχει σκοτωθεί. Την Κυριακή, διακομίστηκε 7χρονο παιδί με τραύματα από άγριο ξυλοδαρμό που υπέστη από τον ίδιο του τον πατέρα. Η Αστυνομία ειδοποιήθηκε, όπως προβλέπεται. Τα παιδιά έλαβαν φροντίδα. Ευτυχώς, είναι καλά.
Παράλληλα, το ίδιο Σαββατοκύριακο, πέντε ανήλικοι διακομίστηκαν με οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ. Παιδιά μεθυσμένα. Σε μια χώρα όπου – υποτίθεται – απαγορεύεται να σερβίρεται αλκοόλ σε ανηλίκους.
Η βία ανηλίκων σαφώς έχει προβληματίσει σε επίπεδο δημόσιας συζήτησης. Στην πράξη όμως αντιμετωπίζεται κυρίως ως ζήτημα παραβατικότητας ή αστυνόμευσης. Πώς εξηγείται ότι η ΠΟΕΔΗΝ, όχι η καθ’ ύλην αρμόδια αρχή, φορέας, ομοσπονδία (ή όποιος άλλος θεσμός επιθυμεί κανείς), επιμένει να αναδεικνύει το πολυσύνθετο αυτό θέμα; Και γιατί άλλοι, πιο αρμόδιοι, κάνουν πως δεν βλέπουν ή το ακουμπούν θεωρητικά, άρα επιδερμικά;
Οταν ένα παιδί φτάνει στα επείγοντα με κακώσεις, με τραύματα, με δηλητηρίαση… η κοινωνία έχει ήδη αποτύχει να το προστατεύσει. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές δεν κάνουν κοινωνική πολιτική. Δεν νομοθετούν. Δεν εξαγγέλλουν μέτρα. Αλλά όμως, είναι εκείνοι που καλούνται να διαχειριστούν τις συνέπειες. Κάθε Σαββατοκύριακο. Κάθε εφημερία.
Σε θεσμικό επίπεδο, το πρόβλημα της βίας ανηλίκων παραμένει εγκλωβισμένο ανάμεσα σε αρμοδιότητες που δεν συναντιούνται. Η Υγεία καταγράφει τα περιστατικά, η Αστυνομία παρεμβαίνει εκ των υστέρων, η εκπαίδευση δηλώνει αναρμόδια και η πρόληψη παραμένει αποσπασματική. Χωρίς ενιαίο μηχανισμό έγκαιρης παρέμβασης, χωρίς συστηματική στήριξη οικογενειών και σχολείων και χωρίς πραγματικό έλεγχο της εφαρμογής των νόμων.
Σε πολιτικό επίπεδο, η βία ανηλίκων αντιμετωπίζεται κυρίως ως επικοινωνιακό πρόβλημα και όχι ως διαρκές πεδίο ευθύνης. Επειτα από κάθε σοβαρό περιστατικό, ανακοινώνονται μέτρα, επιτροπές και «σχέδια δράσης», τα οποία σπάνια αξιολογούνται και ακόμα σπανιότερα εφαρμόζονται. Οσο η Πολιτεία παρεμβαίνει μόνο όταν το θέμα γίνεται πρωτοσέλιδο, το πραγματικό κόστος θα συνεχίσει να καταγράφεται στα Επείγοντα των παιδιατρικών νοσοκομείων.
