Οι εξαμβλώνοντες το πρόβλημα της άμβλωσης

Βασική αρχή του δημόσιου [και υπεύθυνου;] λόγου για κοινωνικά θέματα είναι να μην είναι ιδεοληπτικός ή θρησκοληπτικός, αλλά να θεμελιώνεται σε θεσμικά, επιστημονικά και ερευνητικά στοιχεία.

Οποιος/όποια θέλει – για οποιονδήποτε σκοπό – ν’ ανοίξει [;] νέο διάλογο για την άμβλωση, αργότερα για την ποινή του θανάτου ή την αυτοκτονία/ευθανασία, καλά θα ήταν να μελετήσει λίγο προσεκτικότερα τα δικαιώματα του ανθρώπου, όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα.

Αντιλήψεις σκοταδιστικού Μεσαίωνα ή αυταρχικών καθεστώτων δεν έχουν θέση στις σύγχρονες δημοκρατίες.

Σε σχέση με την άμβλωση, δηλαδή τη διακοπή της κύησης, κι ανεξάρτητα από τα προβλεπόμενα στο άρθρο 304 ΠΚ, θέλω να επισημάνω τα εξής:

Η γυναίκα, ως πολλαπλώς ευάλωτο θύμα κακοποίησης, εγκατάλειψης, εκμετάλλευσης, παρενόχλησης, πορνογραφίας, ρατσισμού, κοινωνικού αποκλεισμού, διεκδικεί το δικαίωμα επί της ζωής της και της ελευθερίας της. Πολλώ μάλλον όταν εκ-βιάζεται παντοιοτρόπως.

Στις επιθέσεις κυριαρχικού βιασμού/βασανισμού πρέπει η πολιτεία και η κοινωνία ν’ απαντήσουν με την έννομη προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δηλαδή την αναγνώριση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού κι αυτοδιάθεσης. Το προστατευόμενο έννομο αγαθό δεν είναι η ηθική ή η τιμή, αλλά η προσωπική αξιοπρέπεια, η ελευθερία και η ταυτότητα, η γενετήσια αυτοδιάθεση και η συνταγματικά κατοχυρωμένη «προσωπική αξία συγκίνησης». Το σώμα, ιδίως το «ερωτικό», ανήκει στον άνθρωπο – φορέα του και δεν εκχωρείται ούτε επιτρέπεται η, χωρίς την επιθυμία/συναίνεσή του, παρα-βίασή του.

Ούτε τα ΜΜΕ, που εκ των πραγμάτων αναπαράγουν υποδόρια πολιτισμικά μοντέλα, ούτε οι πολιτικοί [νυν και μελλοντικοί/ές] μπορούν να υπεισέρχονται εκ του πλαγίου κι εκ του πονηρού σε θέματα που έχουν λυθεί, πέρα κι έξω από θεοκρατικές προσεγγίσεις.

Τα συντηρητικά «ήθη» [morals] και η δίκοπη «ηθική» [morality] επανεμφανίζονται στη χώρα μας, με στυλ α λα Τραμπ, παρασύροντας ή αφελείς Ελληνες ή πονηρούς πολιτευτάδες που ψαρεύουν στα θολά νερά της κάθαρσης από όλα τα μιάσματα [sic].

Eίναι προφανώς υπόθεση όλης της κοινωνίας, όλων των θεσμών και φορέων να λάβουν μέτρα πρόληψης, διότι δεν ζούμε ούτε σε «ρομαντικές εποχές», ούτε σε «σκοτεινές περιόδους», ούτε σε καταστάσεις «ελαφρότητας». Η γυναίκα [μητέρα, σύζυγος, σύντροφος, αδελφή] δεν ζει ούτε κινείται στη σκιά κάποιου αφέντη ή κάποιου δόγματος, αλλά αφεντεύει τη δική της ζωή.

Ουδείς έχει το δικαίωμα να «ελέγξει» το σώμα και την ψυχή της ή να τα «κατευθύνει» χωρίς τη θέλησή της.

Αυτά, και θα επανέλθω αν συνεχιστεί η κατηφόρα στο «αντιδραστικό ντελίριο της αθωότητας των αγιοποιημένων» [sic].

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός