Στο εσωτερικό, είχε υποσχεθεί να εξουδετερώσει οριστικά κι αμετάκλητα τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς. Υστερα από εννιά χρόνια στο Ελιζέ, είναι φανερό ότι απέτυχε: το μόνο που αναρωτιούνται οι Γάλλοι είναι αν ο επόμενος πρόεδρος θα είναι η Λεπέν ή ο Μπαρντελά.
Στο εξωτερικό, είχε βάλει στόχο να πρωταγωνιστήσει στη στρατηγική αυτονόμηση της Ευρώπης και στην εξορθολογίκευση του κόσμου. Απέτυχε κι εδώ: η Ευρώπη τελεί σε μεγαλύτερη σύγχυση από ποτέ και οι αυταρχικοί ηγέτες του πλανήτη αποθρασύνονται κάθε μέρα και περισσότερο. Νόμιζε ότι μιλώντας με τις ώρες στο τηλέφωνο με τον Πούτιν, θα τον καθιστούσε οπαδό του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης, για να τον ακούσει να λέει ύστερα από τέσσερα χρόνια ανελέητου βομβαρδισμού της Ουκρανίας ότι αδυνατεί να υπογράψει «ειρηνευτική συμφωνία» με τους σημερινούς ηγέτες της Ευρώπης. Νόμιζε ότι στέλνοντας ένα ιδιωτικό μέιλ στον Τραμπ, όπου του εξέφραζε την έκπληξή του για τις απειλές κατά της Γροιλανδίας, θα τον έκανε να το ξανασκεφτεί, για να τον ακούσει στο Νταβός να τον κοροϊδεύει για τα γυαλιά ηλίου που φορούσε, να τον απειλεί με δασμούς 200% στα γαλλικά κρασιά και να επαναλαμβάνει μια ταπεινωτική γι’ αυτόν συνομιλία που υποτίθεται ότι είχαν στο παρελθόν.
Υπό μία έννοια, ο Εμανουέλ Μακρόν είναι το πιο τραγικό πρόσωπο της εποχής.
Ο γάλλος πρόεδρος μοιάζει να βρίσκεται στον αντίθετο πόλο – πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτισμικό – από τον αμερικανό ομόλογό του. Στην πραγματικότητα, έχει δύο κοινά σημεία μαζί του. Το ένα είναι η δυσφορία για την απαγόρευση να διεκδικήσει μια τρίτη συνεχόμενη θητεία, κάτι που τον κάνει να κόβει τα φτερά όλων των πιθανών διαδόχων του. Το άλλο είναι η αγωνία για την κληρονομιά του. Ο Τραμπ θέλει να τον δοξάζουν για γενιές και γενιές επειδή έκανε την Αμερική Μεγάλη Ξανά, κι όταν λέμε μεγάλη εννοούμε όχι μόνο σε επιρροή, αλλά και σε έκταση. Ο Μακρόν, πάλι, αναζητεί το σύμβολό του.
Για τον Μιτεράν ήταν η κατάργηση της θανατικής ποινής. Για τον Σιράκ, το ΟΧΙ στον πόλεμο στο Ιράκ. Για τον Σαρκοζί, ο ακτιβισμός κατά της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής θύελλας. Για τον Ολάντ, ο γάμος των ομοφύλων. Για τον σημερινό πρόεδρο, οι σύμβουλοί του προτείνουν ως μεγαλύτερο επίτευγμα τη μείωση της ανεργίας, τη βελτίωση της οικονομίας, τον λόγο του στη Σορβόνη. Αλλά εκείνος δεν είναι ευχαριστημένος. Οπως λέει ο δημοσιογράφος της Figaro Λουί Οζαλτέρ, συγγραφέας του βιβλίου «Ο κεραυνός και η τέφρα: Μακρόν, τα μυστικά μιας απαγορευμένης διαδοχής», ο γάλλος πρόεδρος περπατάει στον Σηκουάνα, ακολουθούμενος πάντα από τους φωτογράφους του, και σκέφτεται ότι όσο αριστοτεχνικά κατέκτησε την εξουσία, άλλο τόσο αδέξια την άσκησε.
Ως προς αυτό το τελευταίο, μοιάζει με έναν άλλον αμερικανό πρόεδρο: τον Μπαράκ Ομπάμα. Τόσο υψηλές προσδοκίες, τόσο ισχνά αποτελέσματα.
