Σχεδόν αυτόματα με τη διατυπωμένη πρόθεση της Μαρίας Καρυστιανού να εμπλακεί, να πρωταγωνιστήσει και να συμμετάσχει σε ένα κίνημα πολιτών που προφανώς θα λάβει τα στοιχεία πολιτικού φορέα άρχισαν και οι αντιπαραθέσεις. Kαταρχάς ένας μέρος της Αριστεράς και κυρίως εκείνο το οποίο κυβέρνησε τη χώρα για περίπου πέντε χρόνια θεώρησε ότι η ρητορική της για υπέρβαση της Aριστεράς και της Δεξιάς είναι μία αντιπολιτική ακόμα και μία ακροδεξιά λογική. Μα ακριβώς αυτή η υπέρβαση της ιστορικής διαίρεσης είναι εκείνη η οποία προσδιορίστηκε ως έτσι με το αντιμνημόνιο και με ένα ρεύμα το οποίο σε συνδυασμό με την ελκτική προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο Μαξίμου. Πολλοί πάλι θέλουν να ξεχάσουν – αλλά δεν είναι έτσι – ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για να φτάσει στη διακυβέρνηση χρειάστηκε να συμπράξει με τους ΑΝΕΛ. Αρα η υπέρβαση Aριστεράς και Δεξιάς τουλάχιστον για το επίπεδο ειδικών μνημονιακών συνθηκών είχε γίνει πολύ πριν εμφανιστεί στο πολιτικό σκηνικό η Μαρία Καρυστιανού.
Παράλληλα πάλι ένα μέρος της πάλαι κυβερνώσας τα έβαλε με την πενθούσα μητέρα επειδή εκτόξευσε βέλη κατά του Αλέξη Τσίπρα και του τρίτου μνημονίου. Το είπε μάλιστα χειρότερο από τα υπόλοιπα. Μα ακριβώς αυτή τη ρητορική την έχουμε ακούσει από ένα μέρος της Αριστεράς ήδη από το καλοκαίρι του 2015. Μέρος το οποίο αποσπάστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ένταση και με συχνότητα του καταμαρτυρούσε και του καταμαρτυρεί ότι υπέγραψε αυτήν τη δανειακή σύμβαση και την υπαγωγή του κρατικού πλούτου στο Υπερταμείο.
Η δε έγνοια της Καρυστιανού για το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Αμυνας για τις Ενοπλες Δυνάμεις, διαβάστηκε αμέσως στα κοινωνικά δίκτυα ως εθνικιστικό νεύμα. Κι όμως. Πάνω από 13 σύλλογοι συντονίζονται κατά του νομοσχεδίου και μάλιστα λαμβάνουν υποστήριξη από εργατικά σωματεία και αγροτικά μπλόκα. Είναι εθνικιστική η στάση τους; Τι θέλει να πει η στήλη σήμερα: Το αν η Καρυστιανού και οι νέες πολιτικές της πρωτοβουλίες εκβάλουν στα δεξιά του χάρτη, θα είναι κάτι που και θα κριθεί και θα αξιολογηθεί. Καταρχάς και βασικά από τους πολίτες. Αν πάλι φτιάξει ένα σχήμα «σούπα» με αδύναμες θέσεις, επίσης. Το να ζητάνε όμως διάφοροι – αμέσως μετά τη συνέντευξή της στο Κontra – να αποδείξει πώς θα λύσει τα εθνικά θέματα της χώρας, τις ΑΟΖ, τους υδρογονάνθρακες, το αγροτικό, το εργασιακό, τα σχολεία, την παραβατικότητα μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Οι ίδιοι δε που δεν έδειξαν επί μακρόν την ίδια αυστηρότητα σε κόμματα που στήριξαν. Και που συχνά φιλοξένησαν pop αστέρες ή αμφιβόλου καταβολής πρόσωπα. Η στήλη θα πρότεινε να μη βιάζεται κανείς και να μην πέφτει σε παγίδες.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ημερολόγιο κυνισμού
Σειρά έχoυν η Κούβα, η Νικαράγουα (που παίρνει πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα), η Κολομβία που έχει πρόεδρο πρώην αντάρτη και βέβαια το Ιράν που εκκρεμεί μια τελική σύγκρουση (και με καλή συγκυρία την εσωτερική κοινωνική αναταραχή εκεί). Να η αρχή ενός ημερολογίου κυνισμού που διατρέχει το νέο διεθνές δίκαιο και την στρατηγική του προέδρου Τραμπ. Να μια πύλη της κόλασης όπου ηγέτες θα κρατιούνται αιχμάλωτοι, δασμοί και εμπάργκο θα πιέζουν λαούς, μυστικές υπηρεσίες θα χαράσσουν προσομοιώσεις των κρησφύγετων των πολιτικών προσώπων που δεν είναι αρεστά στον νέο Λευκό Οίκο. Καλωσήλθατε.
#Hashtag: Μετέωρα
Μια εκεχειρία στη Γάζα τη θυμάστε; Μια συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ χωρών μη άμεσα εμπλεκομένων με την εκεί κρίση και καταστροφική πολιτική του Ισραήλ; Τη δέσμη δασμών των ΗΠΑ κατά της Κίνας; Μπορεί σήμερα η Αμερική να δείχνει μια ταχύτατη και αποφασιστική πολιτική – σχεδόν αιφνιδιαστική για όσους δεν έχουν διαβάσει το σχέδιο νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας – αλλά και ταυτόχρονα η συνέχεια της στρατηγικής αυτής μοιάζει μετέωρη. Το ίδιο προς το παρόν συμβαίνει στη Βενεζουέλα αφού κυβερνά κανονικά μαδουρική κυβέρνηση, απλώς χωρίς τον Μαδούρο. Για το τελευταίο να υποσημειώσουμε πως το διεθνές δίκαιο δεν πρέπει να μπλέκεται ως κουβέντα με την εσωτερική κατάσταση σε χώρες.
