«Ζηλεύω την αρχή από τον “Σιντάρτα” του Εσσε»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν όταν διάβασα τον «Λόφο των Ονείρων» του Arthur Machen και γενικά όταν διαβάζω βιβλία ή κείμενα του «ουαλού μυστικιστή».

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής, θα επέλεγα σίγουρα τον δίσκο «λάμδα» των Λάμδα και τον δίσκο «Mass VI» των Amenra.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής είναι το να αποτυπώσεις όλα αυτά τα έντονα συναισθήματα και όλες αυτές τις οδυνηρές σκέψεις και μνήμες που σ’ έχουν στιγματίσει ή συνεχίζουν να σε στιγματίζουν. Αλλά εκεί έγκειται πιστεύω η πιο όμορφη και η πιο προσωπική στιγμή της όποιας δημιουργίας.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν ο «Βραχνός Προφήτης» με άπαντα τα ποιήματα και τα κριτικά κείμενα του Χρήστου Μπράβου, ο «Αλλόκοτος Ελληνισμός» του Νικήτα Σινιόσογλου και η «Θυσία» του Νικόλα Γκιμπιρίτη.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά το οτιδήποτε γράφω και λέω. Αυτό προϋποθέτει, βέβαια, ο έτερος συνομιλητής να είναι καλόπιστος και να μην προσπαθεί να εξομοιώσει τη δική του προσωπικότητα με τη δική μου.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από τη στιγμή που βλέπεις κάτι δικό σου γραμμένο στο χαρτί ή στον υπολογιστή, τότε αρχίζει η συνειδητοποίηση ότι έχεις μπροστά σου, πλέον, τις σκέψεις σου και αυτές οι σκέψεις πρέπει να αξιολογηθούν. Οσοι δεν κρίνουν αυτά που γράφουν, συνήθως, εμπλέκονται σε μια διαδικασία συνεχούς επανάληψης λαθών.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι από τον «Σιντάρτα» του Ερμαν Εσσε, λόγω του απλού αλλά ταυτόχρονα περίτεχνου, για μένα, τρόπου που μας εισάγει στον χαρακτήρα της ιστορίας.

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι η λογοτεχνία, όπως κάθε μορφή τέχνης, επηρεάζεται από ό,τι εκτυλίσσεται γύρω της, ιδιαίτερα δε σε εποχές έντονης πολιτικοκοινωνικής κρίσης. Οι «συγγραφείς της κρίσης», λόγω αυτού, συναποτελούν ταυτόχρονα και μια άτυπη «γενιά της κρίσης» – με τις όποιες διαφορές ή και ομοιότητές τους και με τα όποια προβλήματα που εγκύπτουν από αυτό το γεγονός.

Ο Γιώργος Δρίτσας γεννήθηκε το 1994 στην Κόρινθο. Είναι απόφοιτος του ΦΠΨ (Φιλοσοφία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία) της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, στο οποίο και συνέχισε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές του. Το 2016 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Η ηχώ του Ζαρατούστρα», σε μορφή αυτοέκδοσης, ενώ από τις εκδόσεις Οδός Πανός κυκλοφορούν οι, κοινής θεματικής, ποιητικές συλλογές του «Σκιά θανάτου» (2022) και «Το ματωμένο όνειρο» (2023), με παλιά και νέα ποιήματά του. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα περιοδικά και ανθολογίες