Από το δωμάτιο {LF}στον απέραντο κόσμο

Στο νέο βιβλίο με τίτλο «Κατά βάθος νησιά» ο αφηγητής του Θράσου Καμινάκη περνά θεματολογικά από το ΕΝΑ στο ΔΥΟ. Ενδεχομένως να ήταν και στις προθέσεις του η αναφορά στην αριθμολογική πλευρά των πραγμάτων. Στο προηγούμενο βιβλίο «Τρία δεκαοκτώ» ξεκινούσαμε με έναν αριθμό – ξόρκι ή φυλακτό και ανακαλύπταμε τον κάθε ήρωα – ΕΝΑ – εγκατεστημένο μέσα στην οικογενειακή παθογένεια. Στο νεότερο ο Καμινάκης μιλάει για τη συνάντηση που συμβολίζει ο αριθμός «δύο». Ολοι παλεύουμε καθημερινά να ενωθούμε με το έτερον ήμισυ, το alter ego μας, τον ιδανικό σύντροφο ή φίλο. Το βιβλίο, λοιπόν, αποτελεί έναν οδηγό επιβίωσης σε έναν κόσμο που επιδιώκει να υποβαθμίσει ανάλογες αναμετρήσεις.

Εδώ έχουμε τέσσερα κεφάλαια, με έντεκα ιστορίες το καθένα, και την ιστορία λύση-και-έξοδο με έντεκα υποκεφάλαια. Τι σχέση έχουν τώρα με το «δύο» όλα αυτά; Μα θα έλεγα πώς το «έντεκα» είναι το ανώτερο «δύο». Εξηγώ. Για ένα «δύο» πρόκειται πάλι, για τον αριθμό που συμβολίζει την επικοινωνία και την ένωση και, παράλληλα, ορίζει τη διαίρεση, την αντίθεση, τη δυναμική της διχόνοιας, που είναι – όλα μαζί – σύμφυτα με την ίδια τη δημιουργία του κόσμου. Αλλά το «έντεκα» έχει μεγαλύτερη χάρη. Αν το παρατηρήσουμε, είναι – οπτικά – δύο φορές το ένα, είναι ένα δύο της ρωμαϊκής αρίθμησης (II) – καθόλου συμπτωματικά. Το ρωμαϊκό «δύο» είναι όμορφο, γιατί αποτυπώνει τον συμβολισμό του ΔΥΟ, αφαιρώντας του κάθε δυσφορία – και ναι, υπάρχει δυσφορία ακόμη και σε έναν αριθμό όταν έρχεται δεύτερος.

Λάθη, πάθη και νησιά

Οσον αφορά στις τέσσερεις ενότητες του νέου βιβλίου, αυτές οργανώνουν ακραίες θεματολογίες, με βάση τους ήρωες των διηγημάτων. Το πρώτο μέρος, με τον τίτλο «Λάθη», αναφέρεται στις γυναίκες που οι άντρες τους λείπουν. Στο δεύτερο μέρος, που λέγεται «Πάθη», οι ιστορίες αφορούν σε παιδιά και εφήβους, άγουρα χρόνια δηλαδή. Υστερα έρχονται τα «Βάθη» να περιλάβουν πρόσωπα τρίτης ηλικίας, φαντάσματα και πλάσματα κάθε είδους από κόσμους φανταστικούς. Το βιβλίο κλείνει με την τέταρτη ενότητα, τα «Νησιά», που αναφέρεται στους άνδρες. Εδώ, οι ήρωες είναι ονοματισμένοι, καθώς ο συγγραφέας διαφοροποιεί ήδη από τον τίτλο, την ομάδα στην οποία ανήκει και ο ίδιος και την επισκέπτεται με τρυφερότητα στην πιο απομονωμένη και λιγότερο ευνοημένη εκδοχή της.

Ο Θράσος Καμινάκης έρχεται ξανά να μας συστήσει με τους ήρωές του, εκείνους τους σπάνιους άλλους, που φανερώνουν την παρουσία τους διακριτικά. Εχουν αφήσει ίχνη, σαν την μπουγάδα στο εξώφυλλο του βιβλίου και εκείνος – κατά βάθος νησί – εντοπίζει την παρουσία τους. Τους περιεργάζεται, τους κατανοεί και, με αντίστοιχη ευαισθησία, μας τους αποκαλύπτει. Νοιάζεται για τους πρωταγωνιστές του, που είναι πάντα – μπροστά του και μπροστά μας – γυμνοί και αδύναμοι, στην ιδιαιτερότητά τους, την περιθωριοποίησή τους, την ανημποριά τους. Και έρχεται να μας χαρίσει ιστορίες όπως «Ο ορισμός της μοναξιάς», «Η Τζεμιλέ η Τίποτα», το «Δειλινό» ή οι «Κλάους» και «Καρμέλο», που λακωνικά, ταξιδεύουν την καρδιά μας από ένα δωμάτιο στην απεραντοσύνη του κόσμου, από τη ζοφερή πραγματικότητα στα πιο βαθιά και αναζωογονητικά νερά μιας αλήθειας που κρύβεται συνειδητά.