Το πνεύμα {LF}του τόπου και {LF}ο μέσα εαυτός

Δεν υπάρχει χώρα που να μην έχει τη μυθολογία της και τους θρύλους της, οι οποίοι διασώζονται μέσω της προφορικής παράδοσης. Η μυθοπλαστική φαντασία ήταν ανάγκη επιβίωσης και σήμερα είναι ανάγκη υπενθύμισης κι εξερεύνησης του ανθρώπινου ψυχισμού. Ακριβώς αυτή τη σχέση ανάμεσα στο παλιό και το νέο επιχειρεί να αναδείξει ο Δημήτρης Μαραμής μέσα από τα δύο μουσικοθεατρικά έργα του: «Το Γιοφύρι της Αρτας», βασισμένο στο αριστουργηματικό, δημοτικό τραγούδι, και «Το Στοιχειό της Χάρμαινας», σε ποίηση Σωτήρη Τριβιζά, παντρεύοντας τη σύγχρονη μουσική έκφραση με τη λαϊκή παράδοση. Το δεύτερο έργο, λοιπόν, βασίζεται σε θρύλους της Αμφισσας και στο ομώνυμο παραμύθι της Μάντυς Δασκαλοπούλου.

Αυτά παρουσιάζει την ερχόμενη Κυριακή (6/7) στο Φεστιβάλ «Το Λάλον Υδωρ», σε μια περιοχή όπου η ιστορία, η μυθολογία και η τοπική παράδοση είναι βαθιά ριζωμένες στη συλλογική μνήμη. Με επιλογή χώρων από αρχαιολογικούς τόπους όσο και μικρά χωριά της Φωκίδας, το φεστιβάλ συνδέει την ιστορία με τη σημερινή ζωή μέσα από παραστάσεις όπως «Η Φωνή της Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο Μακρυστάλλου, το αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο με τη Δήμητρα Σελεμίδου στο Ευπάλιο και το μουσικό αναλόγιο «Ερωτόκριτος και Αρετούσα» στη Μονή Βαρνάκοβας. Η γιορτή, λέει ο Δημήτρης Μαραμής, γίνεται «σ’ ένα φυσικό περιβάλλον το οποίο βρέχεται από τα νερά του Κορινθιακού Κόλπου και στολίζεται με τα μεγάλα  βουνά Παρνασσός, Γκιώνα, Βαρδούσια Ορη. Από τη στιγμή που ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα, δηλαδή διοργάνωση ποιοτικών μουσικών δρωμένων σε φυσικούς χώρους τόσων πόλεων, όπως Δελφοί, Αμφισσα, Ιτέα, Γαλαξίδι, Ερατεινή, Λιδωρίκι κ.ά., λαμβάνει χώρα με επιτυχία επί επτά χρόνια στην καρδιά, στον ομφαλό της χώρας, μόνο έμπνευση και πολιτιστικό κίνητρο μπορεί να αποτελέσει». Ολα αυτά με διοργανωτή το Δίκτυο Δελφών, την εταιρεία πολιτισμού και τουρισμού, που ήταν μια πρωτοβουλία των Δήμων Δελφών, Δωρίδος και της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας από το 2018.

Μια νέα μουσική γλώσσα

Με έργα εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική γραμματεία, τη λαϊκή παράδοση και τη σύγχρονη ποίηση, ο καλός συνθέτης επιχειρεί να αρθρώσει μια νέα μουσική γλώσσα. Οπως λέει χαρακτηριστικά, «ο μύθος, η δημοτική ποίηση, οι θρύλοι υπερφυσικών διαστάσεων είναι ένα μυστικό άνοιγμα, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να δει στα έγκατα της ύπαρξής του, στο τι τον ενεργοποιεί εσωτερικά κι αισθάνεται όπως αισθάνεται, σκέφτεται όπως σκέφτεται και πράττει όπως πράττει. Αυτό προσπαθεί να κάνει μέσα από το έργο μου και η θεματολογία μου, να πάρει από το χέρι τον θεατή/ακροατή, τον άνθρωπο, και να τον μεταφέρει σε ένα περιβάλλον μόνο του, με έναν καθρέφτη όπου θα μπορεί να δει το εσωτερικό του, την ψυχή του, όσο και ο ίδιος θα το επιτρέπει, μέσω της τέχνης».