Βιομήχανοι των Ναζί οι… «κακοί» των βιβλίων Τζέιμς Μποντ

Εμπνευση κατευθείαν από την πηγή, από τα αρχεία της ναζιστικής στρατιωτικής βιομηχανίας, φέρεται να άντλησε ο Ιαν Φλέμινγκ για να δημιουργήσει τους χαρακτήρες των αντιπάλων του Τζέιμς Μποντ. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει λέσχη θαυμαστών του διάσημου μυστικού πράκτορα 007 στη Γερμανία, καθώς εκτιμά ότι ο βρετανός συγγραφέας δεν εμπνεύστηκε απλώς από το Γ’ Ράιχ, όπως είναι γνωστό, αλλά ότι είχε αποκτήσει πρόσβαση στα συγκεκριμένα αρχεία μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Πιστεύουμε ότι ο Φλέμινγκ είδε αρχεία που κατασχέθηκαν απευθείας από γερμανικές εταιρείες οπλικών συστημάτων όπως οι Krupp, Rheinmetall και άλλες», δήλωσε στους βρετανικούς «Times» ο πρόεδρος της λέσχης «Bond Club» με έδρα το Βάτενσαϊντ – ένα προάστιο της πόλης Μπόχουμ στη δυτική Γερμανία, που διατείνεται ότι είναι η γενέτειρα του μυστηριώδους κατασκόπου – Τομπίας Σβέζιγκ.

Μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι εταιρείες αυτές είχαν αφήσει πίσω τους πλούσιο «χαρτοβασίλειο» που αποκάλυπτε παρανομίες, κερδοσκοπία και εκμετάλλευση καταναγκαστικής εργασίας υπό τους Ναζί. Στις αρχές του 1945, καθώς οι Σύμμαχοι προέλαυναν στη Γερμανία, μία ομάδα βρετανών κομάντο, γνωστή ως 30 Assault Unit (30AU), την οποία είχε ιδρύσει ο Φλέμινγκ, ανέλαβε να περισυλλέξει έγγραφα των εχθρών που ίσως αποδεικνύονταν χρήσιμα μετά τον πόλεμο.

«Οι κακοί στους Μποντ φαίνονται τόσο αληθινοί επειδή ο Φλέμινγκ ήξερε ακριβώς πώς λειτουργούσαν οι ναζιστικές επιχειρήσεις. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στον χαρακτήρα του Χιούγκο Ντραξ στο μυθιστόρημα «Επιχείρηση Moonraker»», λέει ο Σβέζιγκ.

«Ο συγγραφέας αναφέρει μάλιστα ευθέως την εταιρεία, γράφοντας ότι η Drax Metals συνεργάζεται με τη Rheinmetall-Borsig, αλλά ακόμη κι αν αυτό δεν ίσχυε, οι παραλληλισμοί είναι προφανείς. Ο Ντραξ αναπτύσσει κράματα μετάλλων για πυραύλους, ακριβώς όπως έκανε η Rheinmetall», προσθέτει.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τα ίδια σκοτεινά βιομηχανικά ίχνη διακρίνονται και στον Χρυσοδάκτυλο, όπου το λαθρεμπόριο χρυσού του «κακού» της υπόθεσης βασίζεται σε τεχνάσματα που χρησιμοποιούσαν μεταπολεμικά οι μεγιστάνες της γερμανικής βιομηχανίας για να ξεπλύνουν τον παράνομο πλούτο τους.