Κάθε φορά θα αναβάλλουν τα ντέρμπι;

Δεν είναι πολύ μακριά το φάιναλ φορ του Αμπου Ντάμπι. Πριν από ακριβώς δύο εβδομάδες Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ταξίδευαν για την Αραβία με ένα όνειρο και μια φιλοδοξία που άγγιζε όλο τον κόσμο. Να βρεθούν στον τελικό της Euroleague για πρώτη φορά στην ιστορία. Φουσκώναμε από υπερηφάνεια βλέποντάς τους να πηγαίνουν εκεί ως τα φαβορί, ντρεπόμαστε που δεν μοιάζουμε ικανοί να τελειώσουμε μια σειρά αγώνων στους τελικούς του πρωταθλήματος. Επαναλαμβάνω: μόλις με λίγες μέρες διαφορά. Και τούτη τη φορά αντί να φουσκώνουμε από υπερηφάνεια, αντί να περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε τον έναν τελικό πίσω από τον άλλον, γίναμε – αρνητικό – θέμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Με τον κόσμο, για πρώτη ίσως φορά, να μη φταίει σε τίποτα και να περιμένει τις εξελίξεις για το αν θα πάει στο γήπεδο, αν θα δει μπάσκετ, αν θα χαρεί, θα στεναχωρηθεί, θα πανηγυρίσει για το πρωτάθλημα.

Είναι λύση αυτό που προτείνει η Πολιτεία; Είναι λύση η διακοπή του πρωταθλήματος ή είναι παραδοχή της ήττας; Μάλλον το δεύτερο. Υπάρχουν σίγουρα τρόποι για να πάμε σε μια άλλη επιλογή που δεν θα στερήσει από τους αθλητές κυρίως τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς. Γιατί εδώ οι ομάδες αυτό ακριβώς παίζουν. Τον ιδρώτα τους. Δεν είναι δική μας δουλειά να προτείνουμε στους αρμόδιους λύσεις για το πρόβλημα, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί το μοναδικό… αποκούμπι το «ή έρχεστε ή διακόπτω το πρωτάθλημα». Είναι προφανές πως οι παράγοντες των δύο ομάδων ούτε θα τα βρουν, ούτε έχουν σκοπό να το κάνουν. Και αν τελικά διακοπεί το πρωτάθλημα επειδή δεν θα τα βρουν και δεν θα κάνουν τη δήλωση που θέλει η κυβέρνηση. Του χρόνου τι θα γίνει; Κάθε φορά που θα έχουμε ματς Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού θα πηγαίνουμε σε αναβολή έως ότου οι διοικήσεις δηλώσουν αυτά που θέλει η Πολιτεία;

Ισως ένα νομοσχέδιο, όπως προανήγγειλε ο Βρούτσης, να λύσει μια και καλή το πρόβλημα αλλά το νομοσχέδιο δεν βγαίνει σε μια μέρα. Και αυτή τη στιγμή τα θεμέλια ενός ολόκληρου πρωταθλήματος έχουν ήδη πάρει… φωτιά.