Ο Ρομπέν των… σουπερμάρκετ

Είναι η κλοπή προϊόντων από το σουπερμάρκετ μια επονείδιστη πράξη ή μια κίνηση πολιτικής ανυπακοής; Εχουν την ίδια βαρύτητα η κλοπή 56 σακιών καφέ και η παράλειψη – κατά λάθος – πληρωμής ενός μικρού κομματιού τζίντζερ;

«Γιατί να το λένε κλοπή; Εγώ το λέω ερωτική σχέση», λέει με απόλυτη ηρεμία μια γυναίκα που πριν από μερικά μόλις δευτερόλεπτα βρισκόταν σε αμόκ στον διάδρομο ενός σουπερμάρκετ, όπου έφτυνε μέσα σε βάζα γεμάτα πουρέ μήλου πριν τα επιστρέψει στη θέση τους, άδειαζε σωληνάρια μαγιονέζας στο πάτωμα και πασάλειβε το σώμα της με σάλτσα ντομάτας.

Είναι η πρωταγωνίστρια της νέας εικαστικής εγκατάστασης του Ολλανδού Ντρις Φερχούβεν, «Ολα πρέπει να φύγουν», που διαδραματίζεται σε ένα γυάλινο δωμάτιο που έχει στηθεί στη σκηνή του Διεθνούς Θεάτρου του Aμστερνταμ. Eνα έργο που για να το «χτίσει» ο αιρετικός δημιουργός – ο οποίος θα εκπροσωπήσει τη χώρα του στην επικείμενη Μπιενάλε Βενετίας – πήρε συνεντεύξεις από 24 άτομα που διέπραξαν κλοπές από καταστήματα. Τις συνένωσε σε έναν μονόλογο και τον παρέδωσε στην πρωταγωνίστριά του, η οποία και τον απαγγέλλει πριν καταρρεύσει μέσα στο σκηνικό – σουπερμάρκετ. Στην παράσταση – περφόρμανς που δίνεται για τρεις μόνο ημέρες οι θεατές μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο θέατρο κατά τη διάρκεια που εκτυλίσσεται η υπόθεση ή να παρακολουθούν την κατάρρευση της ερμηνεύτριας μέσω κλειστού κυκλώματος σε οθόνες τηλεόρασης.

«Αυτό που κάνω είναι ένας περιπετειώδης και αφελής τρόπος να αποκαταστήσω την ισορροπία, σαν μια μικροδικαιοσύνη του Ρομπέν των Δασών», λέει μιλώντας στους «New York Times» ο εικαστικός που το ελληνικό κοινό συνάντησε το 2014 όταν το προσκάλεσε να περπατήσει στους δρόμους της Αθήνας με οδηγό έναν μετανάστη, ενώ το 2017 έστησε το «Phobiarama» στην Πλατεία Συντάγματος ζητώντας του να επιβιβαστεί σε ένα στοιχειωμένο τρενάκι, γεμάτο τρομακτικούς κλόουν, «αρκούδες» και φιγούρες που έμοιαζαν με καρικατούρες τρομοκρατών.

Και υποστηρίζει πως δεν είναι σίγουρος για το πώς νιώθει με τις δικαιολογίες των δραστών, αλλά αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Αν είχε μια ξεκάθαρη άποψη για κάτι, δεν θα το εξερευνούσε μέσω της τέχνης, είπε. Προτιμά να ξεκινά από ένα αίσθημα αμφισημίας ή αμφιβολίας.