Ο «ηγέτης» των ψυχροπολεμικών Μπαλσόι 

Ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς, ο ταλαντούχος χορογράφος – και ανηλεής δάσκαλος – των ρωσικών μπαλέτων Μπαλσόι, έφυγε χθες πλήρης ημερών στα 98 του χρόνια. Γεννημένος στο Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη) ξεκίνησε ως σολίστας στα Μπαλέτα Κίροφ και έγινε διάσημος το 1957 δημιουργώντας το μπαλέτο «Το Πέτρινο Λουλούδι». Το 1964 ανέλαβε καθήκοντα διευθυντή χορογράφου στο διάσημο σχήμα του θεάτρου Μπαλσόι στη Μόσχα, όπου παρέμεινε για περισσότερα από 30 χρόνια. Από αυτή τη θέση ο Γκριγκορόβιτς δημιούργησε μία σειρά μπαλετικών έργων, δίνοντας έμφαση στα μέρη των χορευτικών συνόλων, που η φήμη τους διαδόθηκε στη Δύση κατά την ψυχροπολεμική περίοδο: «Καρυοθραύστης» (1966), «Σπάρτακος» (1968), «Ιβάν ο Τρομερός» (1975), «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Χρυσή Εποχή», ενώ ανανέωσε χορογραφικά παρελθοντικές εκδοχές των έργων «Ωραία Κοιμωμένη» (1963, 1973), «Λίμνη των Κύκνων», «Ραϊμόντα» (1984), «La Bayadere» (1991), «Δον Κιχώτης», «Ζιζέλ» (1987), «Κουρσάρος» (1994). Για το «Σπάρτακος» του απένειμαν το Βραβείο Λένιν και το κρατικό βραβείο για το «Angara».

Στα χρόνια που ο Γκριγκορόβιτς διηύθυνε τον θίασο των Μπαλσόι, ξεχώρισαν μεγάλα ονόματα του κλασικού μπαλέτου, όπως οι Μάγια Πλισέτσκαγια, Ναταλία Μπεσμέρνοβα, Εκατερίνα Μαξίμοβα, Ναντέζντα Πάβλοβα. Ωστόσο οι επιτιμητές του Γκριγκορόβιτς υπήρξαν πολλοί και στα παρασκήνια των Μπαλσόι τον αποκαλούσαν «Τσάρο». Η Μάγια Πλισέτσκαγια στα απομνημονεύματά της που κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έγραφε ότι ο μεγάλος χορογράφος ήταν «προϊόν του σοβιετικού συστήματος. Γι’ αυτό και έχει μεταβληθεί από δημιουργός σε τύραννο».