Επιστροφή {LF}στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004

Στο νέο βιβλίο του Γιώργου Λακόπουλου με τίτλο «Η μπαλάντα των Ολυμπιακών Αγώνων» (εκδ. Λιβάνη) σημασία έχουν τα γεγονότα. Αυτά που γνωρίζουμε, αλλά κι αυτά που υπόσχεται να αποκαλύψει το υβριδικό πολιτικό δοκίμιο που φωτίζει τη διαδρομή σχεδόν μισού αιώνα: από την πρώτη απόπειρα της Ελλάδας να αναλάβει η Αθήνα, για δεύτερη φορά, τη διοργάνωση των συγχρόνων Οπιακών Αγώνων, μέχρι το 2004 που αναγνωρίσθηκε διεθνώς ως εθνικό επίτευγμα. «Κεντρικό πρόσωπο της επιτυχίας του 2004 ήταν η Γιάννα Αγγελοπούλου, που έφερε τους Αγώνες στην Αθήνα και τους οργάνωσε κινητοποιώντας τη δυσκίνητη ως τότε δημόσια διοίκηση, την αυτοδιοίκηση, τον ιδιωτικό τομέα, τη νέα γενιά αλλά και την κοινή γνώμη» σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας θέτοντας ένα κεντρικό ερώτημα: «Πώς φτάσαμε στην άρτια διοργάνωση του 2004 μέσα από την τρικυμισμένη διοργάνωση, πώς λειτούργησε ως μάνατζερ η Γιάννα Αγγελοπούλου, ποιοι διεθνείς παράγοντες την υποστήριξαν και ποιος ήταν ο ρόλος του Θόδωρου Αγγελόπουλου στη διεκδίκηση;».

Το βιβλίο, λοιπόν, ανατρέχει στα γεγονότα, φωτίζει τα παρασκήνια και τοποθετεί τα πρόσωπα στην εξέλιξή τους. Από αυτό το «Β» δημοσιεύει ένα απόσπασμα, όπου «πρωταγωνιστεί» ο πρόσφατα εκλιπών Πέτρος Μολυβιάτης:

«Ο ελβετός δικηγόρος Ντένις Οσβαλντ, επικεφαλής της συντονιστικής επιτροπής της ΔΟΕ και ταυτόχρονα πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κωπηλασίας, που επιτηρούσε τα πάντα, ήταν σκληρός με την Ελλάδα – μέχρι το σημείο της ειρωνείας: «Θα είσαστε έτοιμοι για τους Αγώνες το 2005»!

Ακόμα και ο Βέλγος Ζακ Ρογκ, που πήρε τη θέση του Σάμαρανκ στην ηγεσία της ΔΟΕ, διατύπωνε αμφιβολίες για την έγκαιρη προετοιμασία των αθλητικών εγκαταστάσεων. Η κριτική από τη ΔΟΕ γενικότερα, μετά το 2001, δεν αφορούσε τη δουλειά της οργανωτικής επιτροπής. Εστίαζε – όχι αδικαιολόγητα – στις καθυστερήσεις των κατασκευών – αθλητικές εγκαταστάσεις και υποδομές –, την ευθύνη υλοποίησης των οποίων είχε η κυβέρνηση.

Πράγματι οι περισσότερες, συμπεριλαμβανομένου του ΟΑΚΑ, παραδόθηκαν στην επιτροπή για την ολυμπιακή τους λειτουργία εξαιρετικά καθυστερημένα, δυσκολεύοντας το έργο της ως προς τις έγκαιρες δοκιμές και τις απαιτούμενες ολυμπιακές προσαρμογές.

Κυρίως αμερικανικά και βρετανικά μέσα ενημέρωσης διόγκωναν αυτή την κριτική και στο τέλος οι περισσότεροι επικεντρώθηκαν στο στέγαστρο του Ολυμπιακού Σταδίου – που σχεδίασε ο ισπανός αρχιτέκτονας Καλατράβα – και στα θέματα ασφάλειας.

Αλλοδαποί ρεπόρτερ προσπαθούσαν να εισχωρήσουν στα στάδια για να αποδείξουν ότι η διοργάνωση ήταν ευάλωτη σε ενδεχόμενο τρομοκρατικό πλήγμα.

Η αμερικανική υπερβολή σε αυτά τα θέματα εμφανίστηκε προς το τέλος της προετοιμασίας, με κάθε επισημότητα. Προκειμένου να παραστεί στην έναρξη ο πρώην πρόεδρος Τζορτζ Μπους, ο αμερικανός πρέσβης Τόμας Μίλερ αξίωσε επιτακτικά να οπλοφορεί η φρουρά του κατά την παραμονή του στο Ολυμπιακό Στάδιο. «Ούτε να το σκέφτεσαι», του έκοψε τον βήχα η Αγγελοπούλου.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Πέτρος Μολυβιάτης, στον οποίο διατυπώθηκε η ίδια αξίωση, συντάχθηκε μαζί της. «Είχα τη διάθεση να τον αρπάξω από τον γιακά», της είπε».