«Ένιωθε ελαφρύς, όσο κι η πέτρα»

Ο Ερβέ Ζουαντό πρόβαλε μέσα απ’ τους πυκνούς καπνούς με έναν κυβόλιθο στο χέρι, ίδιος δισκοβόλος. Κάτι τέτοιες στιγμές η σύγκριση με τους αθλητές της αρχαιότητας δεν τον φόβιζε.

Μέσα απ’ τα δάκρυα που πλημμύριζαν τα μάτια του, διέκρινε σε λιγότερο από εκατό μέτρα το τείχος των CRS. Κράνη με λοφίο, αδιάβροχα με σφιχτοδεμένες ζώνες, ασπίδες που έμοιαζαν με καπάκι σκουπιδοτενεκέ…

Κοντοστάθηκε ανάμεσα στις τολύπες των δακρυγόνων, τεντώθηκε, δίπλωσε το χέρι του και στερέωσε την πέτρα στην κόγχη ανάμεσα στον ώμο και τον λαιμό του. Ήρωας του στίβου ‒ το ‘παμε…

‒ Εμπρός, Ερβέ!

‒ Στα μούτρα τους!

‒ Σημάδεψε τα μάτια!

Μόνος στη μέση του δρόμου, που ήταν σπαρμένος με συντρίμμια, ο νεαρός έλαμπε. Ήταν ο κληρονόμος μιας μακριάς σειράς εξεγέρσεων. 1789, 1832, 1848. Η Κομμούνα… Οι Γάλλοι είχαν την εξέγερση στο αίμα τους. Η ιστορία τους γραφόταν κάτω απ’ τον αστερισμό της διεκδίκησης και της βίας. Και ο Ερβέ ήταν ο νέος τους ήρωας!

Τίναξε το χέρι του και πέταξε τον κυβόλιθο όσο πιο μακριά μπορούσε. Στα μούτρα σας, κανάγιες. Ένιωθε ελαφρύς, όσο κι η πέτρα, δυνατός όσο τα «ζήτω» πίσω του, απειλητικός όσο η βουή που έπνιγε την οδό ντε Λιόν.

Την επόμενη στιγμή τού φάνηκε πως διέκρινε τον ήχο που έκανε το βλήμα του πάνω σ’ ένα κράνος. Είχε σκοπεύσει καλά. Μια ρίψη με καμπύλη τροχιά, που είχε περάσει τις πρώτες γραμμές, για να χτυπήσει πιο μακριά, το κεφάλι ενός ανώνυμου μπάτσου.

Χα χα χα. Βία χωρίς λόγο κι αιτία. Η συγκεχυμένη ηδονή τού να σπας τα πάντα, έτσι, για το τίποτα. Κι ο παιδιάστικος ενθουσιασμός, όταν έχεις πετύχει διάνα, όπως στο πανηγύρι, όταν η πάνινη μπάλα κάνει τον κλόουν να πέφτει… Ζητωκραυγές πίσω του. Ανατριχίλα. Δυο μήνες νωρίτερα, τον Μάρτη του 1968, ο Άντι Γουόρχολ, ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης, είχε γράψει: «Στο μέλλον καθένας θα έχει δικαίωμα σε ένα δεκαπεντάλεπτο παγκόσμιας φήμης». Ε, λοιπόν, είχε έρθει η ώρα για το δικό του δεκαπεντάλεπτο.

Έμεινε εκεί ακίνητος για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, γεμάτη τοξικά αέρια. Κατάχαμα ξεκολλημένοι κυβόλιθοι, ξύλα που καίγονταν, κηλίδες νερό ‒ όλα, μα όλα, εικόνες απ’ το τέλος του κόσμου. This is the end, my beautiful friend…

(Από το πρόσφατο βιβλίο «Κόκκινο κάρμα» των εκδ. Καλέντη, μτφ. Τίνα Πλυτά, 2025).