Να μην ξαναγυρίσουμε στα σκοτεινά χρόνια του διχασμού

Αν το έγκλημα στη Marfin είχε διαπραχθεί από ακροδεξιούς – κι όχι ακροαριστερούς – φασίστες, οι πλατείες θα γέμιζαν κάθε χρόνο ανήμερα της επετείου! Θα ακούγαμε συνθήματα για τη δημοκρατία, για την ανάγκη να μην ξαναζήσουμε τέτοια τραγωδία, για να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες που έκαψαν ζωντανούς την εγκυμονούσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη και την Παρασκευή Ζούλια!

Για το έγκλημα αυτό, όμως, οι συνήθως «ευαίσθητοι» επέλεξαν τη σιωπή. Ακόμη και από την τελετή για το μνημείο που στήθηκε στο σημείο του εγκλήματος, δέκα ολόκληρα χρόνια μετά, προτίμησαν να απέχουν. Ενώ άλλοι λίγο αργότερα φρόντισαν να το βεβηλώσουν. Τι τους ενόχλησε άραγε; Δυστυχώς, φαίνεται πως στον τόπο μας υπάρχουν ακόμα αρκετοί που υποστηρίζουν την τυφλή βία. Αλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο φανερά. Αρκεί, με τη λογική τους, αυτοί που ασκούν βία να είναι «από τη σωστή πλευρά». Δυστυχώς!

Η 5η Μαΐου 2010 είναι μια μέρα που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου. Θυμάμαι πως καθόμουν στα ορεινά έδρανα της Βουλής, όταν πληροφορηθήκαμε για αυτό το φρικαλέο έγκλημα. Ηταν ένα σοκ που διαπέρασε το Κοινοβούλιο, αλλά πολύ περισσότερο τραυμάτισε βαθιά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Εδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η κοινωνική συνοχή όταν δηλητηριάζεται από τη βία και τον φανατισμό.

Η επίθεση εκείνη δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ηταν η τραγική συνέπεια μιας εποχής όπου, με αφορμή την κρίση, κυριάρχησαν ο διχαστικός λόγος, η πόλωση και η τοξικότητα. Η βία, όμως, είτε προέρχεται από την άκρα Δεξιά είτε από την άκρα Αριστερά, έχει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: τραυματίζει τη Δημοκρατία μας. Γι’ αυτό και είναι αδιανόητο, δεκαπέντε χρόνια μετά, να εξακολουθούν κάποιοι να αρνούνται να καταδικάσουν τη βία χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Ας καταλάβουμε πια ότι η βία δεν έχει χρώμα!

Σήμερα, η Ελλάδα είναι μια διαφορετική χώρα. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν πως η πολιτική αστάθεια, η αμφισβήτηση των θεσμών και οι πλατείες του λαϊκισμού και της αγανάκτησης, είναι το όχημα για να αποκομίσουν μικροπολιτικά οφέλη. Εχουμε καθήκον, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να μην επιτρέψουμε η Ελλάδα να ξαναγυρίσει πίσω στα σκοτεινά χρόνια του διχασμού. Οφείλουμε να κοιτάμε μπροστά και να χτίζουμε ένα μέλλον με δημοκρατία – που διαθέτει πάντοτε τις αναγκαίες βαλβίδες εκτόνωσης – με  ενότητα και με ανθρωπιά.

Αν καταλάβουμε όλοι ότι η βία δεν είναι η λύση, αλλά ένα ακόμα βαρύ πρόβλημα, τότε θα μπορέσουμε να πούμε με βεβαιότητα πως το «ποτέ ξανά» δεν θα είναι απλώς ένα σύνθημα. Αλλά η πραγματικότητα στην πατρίδα μας!

Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης