«Προσπαθώ να μένω {CR}στη στιγμή»

Σ’ έναν κόσμο όπου η καθημερινότητα συχνά καλύπτει τις ρωγμές κάτω από την επιφάνεια, το «Boys and girls» του Ντένις Κέλι έρχεται να φωτίσει το αθέατο. Ο μονόλογος σε σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη και την περιοδεία του, μεταφέρεται στην Αθήνα, στο Θέατρο Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη. Η αφήγηση στήνεται γύρω από μια γυναίκα η οποία μοιράζεται με το κοινό την ιστορία της, από την αρχή ενός έρωτα στο αεροδρόμιο μέχρι το τέλος του.

«Είναι πολύ απελευθερωτικός ο τρόπος που δουλέψαμε με τη Λητώ Τριανταφυλλίδου. Οχι μόνο γιατί τα τεχνικά μέσα της παράστασης λειτουργούν ως ένας νοερός “συμπαίκτης”, αλλά κυρίως γιατί είχαμε την ευκαιρία στις πρόβες να πειραματιστούμε πριν κλειδώσουμε τα πράγματα. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν κλειδώσαμε απόλυτα τις σκηνές και αυτό νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα στο έργο. Νιώθω αφηγήτρια κατά βάση, που όμως έχει χώρο να παίξει, να βγει για λίγο από τη σκηνή, να κοιτάξει το κοινό. Και όλο αυτό το παιχνίδι είναι υποκριτική τελικά», αναφέρει η Νατάσα Εξηνταβελώνη στο «Νσυν».

Η πρωταγωνίστρια ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, τη συγκίνηση και την αγωνία, σ’ ένα τεντωμένο σκοινί υπόκρισης, που τη δοκιμάζει επί σκηνής. «Οταν βγαίνεις από τη συνθήκη και βλέπεις τη μεγάλη εικόνα, είναι τρομακτικό το πόσο αλλάζουν τα πράγματα από τη μια στιγμή στην άλλη. Και στη σκηνή και στη ζωή. Προσπαθώ να μένω στη στιγμή και να αφήνω τις αλλαγές να έρχονται παραδίνοντας όσο μπορώ τον έλεγχο. Στο θέατρο αυτό είναι απαραίτητο να συμβεί. Τα πράγματα δηλαδή λειτουργούν όταν το “εδώ και τώρα” κάνει τη δουλειά του. Τις εναλλαγές αυτές λοιπόν νομίζω ότι τις βιώνει περισσότερο το κοινό. Εγώ προσπαθώ απλώς να είμαι πάνω στο κύμα της ιστορίας», δηλώνει η ηθοποιός.

Λόγω της φύσης του μονολόγου, η ίδια καλείται όχι απλώς να υποδυθεί τον ρόλο της αλλά να ανοίξει έναν εσωτερικό διάλογο μαζί του. Να αναγνωρίσει τις ρωγμές του, να ακολουθήσει τις αντιφάσεις του και σε σημεία να δει τον εαυτό της να καθρεφτίζεται σε αυτόν. «Τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης γυναίκας στη δυτική κοινωνία είναι τέτοια που ένιωσα τη συγγένεια από την αρχή με την ηρωίδα. Η οικειότητα αυτή με βοήθησε να πάω σε μεγαλύτερο βάθος τις σκέψεις μου σε ό,τι αφορά την ιστορία που καλούμαι να πω. Η ταύτιση που βιώνω σε πολλά σημεία επαφής με την ηρωίδα είναι συγκινητική», επισημαίνει η πρωταγωνίστρια.

Αποχρώσεις της βίας

Στην εξέλιξη της αφήγησης, η ηρωίδα της χωρίς εξιδανικεύσεις ή δραματουργικά φίλτρα μένει γυμνή τελικά από άμυνες και καταλήγει σε μια εξομολόγηση για τις αποχρώσεις της βίας που υποβόσκει στη ζωή της. «Η φύση ενέχει ορμή, αλλαγή, μεγάλα μεγέθη. Τα ζώα σκοτώνονται, γίνονται τροφή, τα φυσικά φαινόμενα αλλάζουν σε μια στιγμή τον τόπο. Απλώς εδώ δεν υπάρχει πρόθεση, δεν υπάρχει κακία. Σε ό,τι αφορά τον άνθρωπο, είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς τι ακριβώς φταίει για τη βιαιότητά του, γιατί το ατομικό και το κοινωνικό πεδίο αντίληψης είναι απολύτως αλληλένδετα. Αυτό που παρατηρώ και που αποδεικνύουν οι μελέτες είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να εκδηλώσει αδιανόητες συμπεριφορές. Αρα η “κανονική ζωή” ανατρέπεται. Δεν ξέρω αν η καταστροφή και η βία είναι ανθρώπινο ένστικτο, γιατί δεν υπάρχει ένστικτο χωρίς ερέθισμα από το περιβάλλον. Η κοινωνική μας κατάσταση είναι για μένα αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία να δούμε και να φροντίσουμε. Οι ρόλοι μας, τα έμφυλα στερεότυπα, οι ιδεολογίες μας, η εξουσία που μας ασκείται, οι ταξικοί περιορισμοί», επισημαίνει η Νατάσα Εξηνταβελώνη, η οποία παραδέχεται ότι συχνά η τέχνη την προστατεύει από τη βία. «Εχει θεραπευτικές ιδιότητες. Είναι απολύτως επιδραστική, αν είσαι ανοιχτός σε όσα φέρνει μπροστά σου και μέσα σου. Το θέατρο με έχει αλλάξει ακόμη σε στιγμές που ο κοινωνικός μου εαυτός προτιμούσε να μείνει ακίνητος και φοβισμένος», καταλήγει.