Ο προπονητής του ποντίφικα

Ηταν 11 το πρωί της 2ας Ιανουαρίου 2021. Η επιτελική ομάδα της «Γκατζέτα ντέλο Σπορτ» είχε συγκεντρωθεί για την πρώτη σύσκεψη της ημέρας. Τα γέλια και τα πειράγματα μεταξύ των δημοσιογράφων δημιουργούσαν μια χαλαρή ατμόσφαιρα παρά το γεγονός ότι ο κορωνοϊός συνέχιζε να πολιορκεί τον κόσμο.

Η χαλαρή ατμόσφαιρα οφειλόταν στο πρώτο θέμα με το οποίο είχε κυκλοφορήσει εκείνη την ημέρα η διάσημη ροζ εφημερίδα: αποκλειστική συνέντευξη του Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος μιλούσε για τον αθλητισμό και πώς συνδέεται με τη θρησκεία και την κοινωνία.

Γύρω από το μεγάλο γραφείο κάθονταν ο διευθυντής της «Γκατζέτα ντέλο Σπορτ» Στέφανο Μπαριγκέλι, ο υποδιευθυντής Πιερ Μπεργκόνζι ο οποίος υπέγραφε τη συνέντευξη, ο αρχισυντάκτης Τζιανλούκα Γκασπερίνι και δύο ακόμα δημοσιογράφοι.

Ο άνθρωπος που μεσολάβησε για τη συνέντευξη, ο Δον Μάρκο Πότσα, εφημέριος στην Πάντοβα, αθλητής του μαραθωνίου και προσωπικός φίλος του Πάπα έστειλε μήνυμα στον Μπεργκόνζι πως ίσως χτυπήσει το τηλέφωνό του.

Δεν πέρασε αρκετή ώρα όταν το τηλέφωνο του υποδιευθυντή χτύπησε κι εκείνος το έβαλε σε ανοιχτή ακρόαση.

«Παρακαλώ;».

– «Γεια σας. Εγώ είμαι, ο Φραντσέσκο».

«Παναγιώτατε…», είπε ο Μπεργκόνζι και έπεσε σιωπή.

– «Εγώ είμαι, καλώ για να σας ευχαριστήσω, κάνατε κάτι σπουδαίο, σήμερα το πρωί. Οταν είδα την εφημερίδα είπα στον εαυτό μου ”αυτοί οι τύποι είναι καλοί”. Ηθελα να σας ευχαριστήσω γιατί αναφερθήκατε στη χαρά του αθλητισμού, το συναίσθημα, είπατε υπέροχα πράγματα και πρέπει να συνεχίσετε έτσι».

Ο Μπεργκόνζι χαμογέλασε ενώ κάποιοι άλλοι δάκρυσαν. Τον λόγο πήρε τότε ο διευθυντής Μπαριγκέλι: «Αγιότατε, εμείς πρέπει να σας ευχαριστήσουμε για τα λόγια και τα μηνύματα που στείλατε μέσω της εφημερίδας μας».

Η «Γκατζέτα ντέλο Σπορτ» είναι διάσημη εφημερίδα αλλά δεν παύει να είναι μια αθλητική εφημερίδα. Φανταστείτε την ελληνική εκδοχή μιας τέτοιας προσπάθειας αλλά και την αντίδραση της άλλης πλευράς.

Ψευδοδιάσημοι που η λάμψη τους έχει διάρκεια λιγότερο απ’ ό,τι μιας πυγολαμπίδας μπορεί να σου ψήσουν το ψάρι στα χείλη για να πουν δυο λόγια, κι αυτά λειψά και όχι μόνο δεν ευχαριστούν για τη φιλοξενία και την τόνωση του εγωισμού τους αλλά αναζητούν λάθη και παραλείψεις για να κουνήσουν το δάκτυλο ή ακόμα και να διαψεύσουν τα ίδια τους τα λόγια.

Ο εκλιπών ποντίφικας ένιωθε τον εαυτό του περισσότερο ως Χόρχε Μάριο Μπερτόλιο παρά ως Πάπα Φραγκίσκο. Ως έναν ποδοσφαιριστή που είχε για προπονητή τον Ιησού και έπρεπε να δίνει πάντοτε τον καλύτερό του εαυτό.

Μετά την τελευταία μεγάλη περιπέτεια της υγείας του με το πρόβλημα της πνευμονίας, ο ποντίφικας έκανε καθημερινά τρεις ώρες ασκήσεις αναπνοής και φυσικοθεραπεία ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του το Πάσχα. «Για μένα προπόνηση είναι να ρωτάω καθημερινά τον Θεό «τι θες από μένα να κάνω;». Τον συγκρίνω με προπονητή». Η τελευταία επιθυμία του «προπονητή» του ήταν σαφής.