Από τον Λίνκολν και τον Νίξον ως τον Τραμπ

1862
Ο λιμός του βαμβακιού στο Λάνκασιρ
Μετά την έναρξη του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, το 1861, ο Αβραάμ Λίνκολν επιχείρησε να στραγγαλίσει τις οικονομίες των πολιτειών του Νότου απαγορεύοντας τις εξαγωγές βαμβακιού. Ομως το βαμβάκι αυτό είχε κυρίως προορισμό τη Βορειοδυτική Αγγλία και όταν οι προμήθειες στέρεψαν το 1862, περίπου το 60% των εκκοκκιστηρίων διέκοψε την παραγωγή του, προκαλώντας τεράστια προβλήματα, απώλειες θέσεων εργασίας και πείνα – μαζί με μια εξέγερση στο Στάλιμπριτζ. Αν και στο Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ υπήρχαν κάποιες σημαίες της Συνομοσπονδίας, οι εργάτες στο Λάνκασιρ συμφώνησαν να μη χρησιμοποιούν βαμβάκι που είχε συλλεχθεί από σκλάβους. Ο Λίνκολν έστειλε πλοία με βοήθεια το επόμενο έτος και οι βρετανοί παραγωγοί υφασμάτων ανέπτυξαν πιο αποτελεσματικές μεθόδους. Ως το τέλος του πολέμου δε, το 1865, το εμπόριο και η παραγωγή στο Λάνκασιρ είχαν ανακάμψει.

1897
Οι δασμοί του Ουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ
Ο ήρωας του Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος Ουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ, ήταν πεπεισμένος ότι η βιομηχανία των ΗΠΑ είχε ανάγκη προστασίας ύστερα από δύο δεκαετίες ύφεσης και εντεινόμενου προστατευτισμού στην Ευρώπη. Ετσι, εισήγαγε ένα ευρύ φάσμα προστατευτικών μέτρων, με την Πράξη των Δασμών Ντίνγκλεϊ, το 1897. Εκείνη την περίοδο, οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου αντιστοιχούσαν στο 7% του παγκόσμιου εμπορίου και, εξαιτίας ορισμένων από τους δασμούς που επιβλήθηκαν και έφτασαν το 57%, αρκετές βρετανικές βιομηχανίες επλήγησαν ιδιαιτέρως. Ωστόσο, οι συνέπειες καλύφθηκαν από την οικονομική ισχύ της Βρετανίας και τη στρατηγική «πρώτα η αυτοκρατορία», με βάση την οποία οι βρετανικές εξαγωγές απολάμβαναν προνομιακή μεταχείριση στον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια Αφρική. Ο ΜακΚίνλεϊ άλλαξε στάση κατά τη δεύτερη προεδρική θητεία του – το 1901 εμφανίστηκε ως υπέρμαχος των εμπορικών συμφωνιών, για να δολοφονηθεί την επόμενη ημέρα.
1929
Οι δασμοί των Σμουτ – Χόλεϊ
Μετά το Κραχ του 1929 στη Wall Street, το Κογκρέσο των ΗΠΑ αντέδρασε εισάγοντας σκληρό καθεστώς δασμών, πιστεύοντας ότι αυτό θα καθιστούσε τις ΗΠΑ ικανές να επιβιώσουν από μόνες τους. Καθώς οι περισσότεροι δασμοί, τους οποίους προώθησε ο Ρεπουμπλικανός Ουίλις Χόλεϊ, είχαν στόχο την Ευρώπη, υπήρξαν άμεσα και ανάλογα αντίμετρα από τα ευρωπαϊκά κράτη, με συνέπεια το εμπόριο να ανακοπεί σχεδόν ολοκληρωτικά. Βρετανία και Γαλλία είχαν σωρεύσει τεράστιο δημόσιο χρέος από τα δάνεια που είχαν λάβει από τις ΗΠΑ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και, έτσι, το αποτέλεσμα του εμπορικού πολέμου ήταν να πυροδοτηθούν η Μεγάλη Υφεση της δεκαετίας του ’30 και η άνοδος του φασισμού.
1971
Το σοκ του Νίξον
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η παγκόσμια οικονομική τάξη καθιερώθηκε στο Μπρέτον Γουντς, του Νιου Χάμσαϊρ, με το δολάριο να αποκτά σημείο αναφοράς την τιμή του χρυσού και τα υπόλοιπα νομίσματα να συνδέονται με το δολάριο. Μέχρι τη δεκαετία του ’60 η κατάσταση είχε αρχίσει να εκτρέπεται. Το κόστος του πολέμου στο Βιετνάμ, η άνοδος του πληθωρισμού και της ανεργίας, καθώς και η πιθανότητα μιας επίθεσης εις βάρος του δολαρίου οδήγησαν τον τότε πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον να εγκαταλείψει μονομερώς τον κανόνα του χρυσού. Ακολούθησε η δεκαετία της αστάθειας, η οποία περιελάμβανε την ύφεση του 1973, την πετρελαϊκή κρίση, την εκτίναξη του πληθωρισμού και την εβδομάδα των τριών εργάσιμων ημερών την οποία εισήγαγε ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Τεντ Χιθ μετά την απεργία των ανθρακωρύχων.