Πειραματική διαρκείας

Αυτή η 25ετία της ομάδας του Στάθη Λιβαθινού (φωτογραφία), που γιορτάζεται φέτος, άτυπα, με την «Τουραντό», κουβαλάει μεγάλη ιστορία. Ξεκίνησε στις αρχές του 2000 ως Πειραματική Σκηνή στο Εθνικό, με τον Νίκο Κούρκουλο επικεφαλής του πρώτου θεάτρου της χώρας και υποστηρικτή της, και στην πορεία της ξεπέρασε εμπόδια και σκοπέλους, φτάνοντας σήμερα να έχει συμπληρώσει ένα τέταρτο του αιώνα. Η αρχή έγινε στα υπόγεια του κτιρίου Τσίλερ, σε εκείνο το Γκαράζ, ενώ παράλληλα τέθηκε σε λειτουργία υπό τον Λιβαθινό και το εργαστήριο για νέους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Εκτοτε, βγήκε στο φως, και με μια σταθερή πορεία, σιγά-σιγά έφτασε στην κορυφή.

Με παραστάσεις που άφησαν το στίγμα τους, κάτω από τη σκέπη του Εθνικού, αλλά και μετά, όταν το 2007 η καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιάννη Χουβαρδά διέκοψε τη λειτουργία της Πειραματικής, η ομάδα έχει πολλά να επιδείξει.

Κι αν το έργο του Σαίξπηρ «Αγάπης αγώνας άγονος» σήμανε μια εκρηκτική έναρξη, το μακρινό πια 2001, η συνέχεια δικαίωσε την αρχική φήμη με τις επιλογές που ακολούθησαν: «Αυτό που δεν τελειώνει» (παραστάσεις βασισμένες στη ελληνική ποίηση του 20ου αιώνα, εκδοχή Ι & ΙΙ), «Φρεναπάτη» του Τόνι Κούσνερ, «Ο Ηλίθιος» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, μια κορυφαία θεατρική στιγμή που έκλεισε και τον κύκλο του Εθνικού). Για να ακολουθήσει η μετάβαση σε άλλους χώρους, ξεκινώντας από το «Μεταξουργείο» της Αννας Βαγενά που αγκάλιασε την ομάδα αμέσως μετά το Εθνικό («Ενας ήρωας: Το καμάρι της δύσης» του Τζον Μίλιγκτον Σινγκ) ως την περιπέτεια και την περιπλάνηση που γέννησε, μεταξύ άλλων, τον «Ερωτόκριτο» του Βιτσέντζου Κορνάρου (Ακροπόλ) και την επική «Ιλιάδα» (Φεστιβάλ Αθηνών και μετά θέατρο Χώρα).

Με πολύμηνη δουλειά στις πρόβες, με τον αυτοσχεδιασμό να κρατά την πρωτοκαθεδρία στην προετοιμασία, με τους ηθοποιούς να παραμένουν εκεί, μαζί – παρά τις όποιες αποχωρήσεις, τις αντίστοιχες νέες προσχωρήσεις ή τις μεγάλες απώλειες, η ομάδα δεν το έβαλε κάτω. Τα τελευταία χρόνια ο Στάθης Λιβαθινός μαζί με τους συνεργάτες του στεγάστηκαν στο θέατρο οδού Κυκλάδων, φέτος στο οδού Κεφαλληνίας, ενώ ενδιαμέσως επέστρεψαν και στο Φεστιβάλ. Και ίσως ο εορτασμός των 25 χρόνων να μεταφερθεί την προσεχή σεζόν που η ομάδα ετοιμάζεται για μια νέα θεατρική περιπέτεια, με ελληνική σφραγίδα αυτή τη φορά. Ενα σύγχρονο έπος που δεν είναι άλλο από «Το τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή.